IVOS 2 - ΚΕΙΜΕΝΑ,ΕΙΚΟΝΕΣ

Εξοντώνεται ο ασθενής, όχι η ασθένεια ...

2012-02-19T02:02:00.001-08:00

Εξοντώνεται ο ασθενής, όχι η ασθένεια

Κώστας Βεργόπουλος

Το αδιέξοδο της υφεσιακής συνταγής στη χώρα μας συμπαρασύρει και την αύξουσα κοινωνική ανυποληψία όχι μόνον του ελληνικού πολιτικού συστήματος, αλλά επίσης του ευρωπαϊκού, τουλάχιστον του γερμανοκρατούμενου. Κάποιοι ενοχοποιούν γι’ αυτό τη «λανθασμένη δοσολογία» ανάμεσα σε ύφεση και ανάπτυξη. Ωστόσο, ενώ με ομοφωνία η πρώτη επισπεύδεται, η δεύτερη, επίσης με ομοφωνία, παραπέμπεται στο μέλλον, παρόλο που θεωρητικά όλες οι πλευρές τονίζουν την επείγουσα ανάγκη της. Οι άμεσες εξοντωτικές συνέπειες της μνημονιακής πολιτικής στη χώρα μας παραμένουν σαφείς και φανερές, εντούτοις πολλοί διερωτώνται με απεριόριστη ανησυχία «άραγε ποιος είναι ο πραγματικός στόχος» τόσο της τρόικας όσο και των επιμέρους συνιστωσών της. Στη συνέχεια, οι ευλόγως ανησυχούντες βομβαρδίζονται με διαβεβαιώσεις περί του ελλείποντος, αναγκαίου και επερχόμενου «αναπτυξιακού» σκέλους. Ακόμη και ο διάσημος χρηματοπιστωτικός υφεσιακός ιεροκήρυκας Γιόζεφ Άκερμαν, πρόεδρος της Deutsche Bank και του Διεθνούς Χρηματοπιστωτικού Ινστιτούτου, μνημονεύει πλέον την «ανάγκη αναπτυξιακής ώθησης» για την ελληνική οικονομία. Ωστόσο, κατά πόσον το αναπτυξιακό σκέλος συμβιβάζεται με το υφεσιακό; Πόσο βάσιμη είναι η προσδοκία κάποιου αναπτυξιακού προγράμματος ικανού να αντισταθμίσει τις αρνητικές συνέπειες του προγράμματος λιτότητος που σήμερα εφαρμόζεται σε όλο και μεγαλύτερη έκταση;

Κατά πρώτον, θα πρέπει να επισημανθεί ότι η ύφεση δεν είναι μια απλή παρενέργεια ή ενδεχόμενη επίπτωση από την ακολουθούμενη πολιτική λιτότητος, αλλά συνιστά το δεδηλωμένο κεντρικό στόχο αυτής της επιλογής. Από την κλασική φιλελεύθερη οικονομική θεωρία του 18ου αιώ να, το εξωτερικό έλλειμμα αποδίδεται σε έλλειμμα ανταγωνιστικότητος τιμών της ελλειμματικής χώρας. Η διόρθωση της ανισορροπίας υποτίθεται ότι θα γίνει με εργαλείο την ύφεση. Η πτώχευση του πληθυσμού θεωρείται θετική προϋ πόθεση προς βελτίωση της ανταγωνιστικότητος των τιμών. Το έλλειμμα προκαλεί ύφεση και η ύφεση, με τη σειρά της, υποτίθεται ότι αποφέρει πτώση τιμών, μέχρι του σημείου να ανακτάται η χαμένη ανταγωνιστικότητα. Κατά συνέπεια, στην πορεία προς την ανταγωνιστικότητα, η ύφεση δεν είναι απλή παρενέργεια που θα μπορούσε να αποφεύγεται, αλλά θεωρείται ως αναγκαία και απαράκαμπτη θεραπευτική αγωγή προς βελτίωση της ανταγωνιστικότητος. Εάν υποτεθεί ότι παράλληλα με την υφεσιακή αγωγή εφαρμοζόταν κάποιο αναπτυξιακό σκέλος, αυτό θα ήταν μοιραίο, στο μέτρο που το δεύτερο θα ακύρωνε και θα εξουδετέρωνε τις αναμενόμενες «θετικές» συνέπειες της πρώτης. Με την ύφεση οι τιμές επιβραδύνονται, ενώ με την ανάπτυξη επιταχύνονται. Κατά πόσον, άραγε, η επιτάχυνση μπορεί να συνδυάζεται με την επιβράδυνση;

Σήμερα στη χώρα μας διαβε βαιώνεται με επίσημο τρόπο ότι κεντρικός και δεδηλωμένος στόχος της εφαρμοζόμενης πολιτικής είναι η ύφεση και η συναφής μέσω αυτής πτώση τιμών προς ανάκτηση της ανταγωνιστικότητος. Κατά συνέπεια, δεν υπάρχει εδώ θέση για κανένα Σχέδιο Μάρσαλ για την Ελλάδα, ούτε μεγάλο ούτε μικρό, αφού κάτι τέτοιο θα βρισκόταν σε ανυπέρβλητη αντίφαση με τις σημερινές επιλογές. Σε παρόμοιες συνθήκες, η επαναλαμβανόμενη αναπτυξιακή επωδός δεν αποτελεί παρά παραπλανητικό σχήμα λόγου.

Ωστόσο, παραμένει το αρχικό ζήτημα: Σύμφωνα με το φιλελεύθερο θεώρημα, η ύφεση υποτίθεται ότι οδηγεί σε ανάκτηση ανταγωνιστικότητος και, συνεπώς, σε νέα ανάπτυξη στο μέλλον. Σε αυτή την περίπτωση, δεν χρειάζεται σήμερα αναπτυξιακό σκέλος, αλλά υποτίθεται ότι η ανάπτυξη θα ακολουθήσει αναγκαστικά αργότερα, μετά την ύφεση. Σήμερα η γερμανική πλευρά επαναλαμβάνει: «Πρώτα ύφεση και εξυγίανση μέσω αυτής, έπειτα ανάπτυξη». Ωστόσο, ο εμπειρικός απολογισμός από την οικονομική ιστορία δείχνει ότι η δυναμική της ύφεσης συμπαρασύρει τα χλωρά μαζί με τα ξερά, τις βιώσιμες επιχειρήσεις και θέσεις εργασίας μαζί με τις μη βιώσιμες. Με τη γενίκευση της ύφεσης, δεν συντελείται καμία εξυγίανση της οικονομίας ούτε, ακόμη λιγώτερο, ανάκτηση ανταγωνιστικότητος. Οι ασιατικές οικονομίες, πρώην τίγρεις της Άπω Ανατολής, μετά τη μεγάλη και παρατεταμένη ύφεση του 1997-1998, ουδέποτε επανήλθαν στο προσκήνιο, όπως ήσαν πριν από την κρίση. Το αυτό επιβεβαιώνεται εμπειρικά με την Ιαπωνία, που έχει εγκατασταθεί σε ακαταμάχητη οικονομική στασιμότητα κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες, χωρίς να ανακάμπτει. Σε αμφότερες τις περιπτώσεις, η υψηλή και δύσκαμπτη νομισματική ισοτιμία έχει καταστρέψει τις προϋποθέσεις τόσο της προσαρμογής και της ανάπτυξης όσο επίσης και της ανάκτησης ανταγωνιστικότητος. Η επιβράδυνση της οικονομίας δεν έχει βελτιώσει σε τίποτα τις διεθνείς επιδόσεις είτε της Ιαπωνίας είτε των ασιατικών πρώην δράκων και τίγρεων.

Αντίθετα, το αντι-παράδειγμα προσφέρεται από τη δυτική πλευρά του Ατλαντικού. Η αμερικανική οικονομία, υπό το βάρος του πιο τερατώδους εξωτερικού ελλείμματος, δεν προσέφυγε ποτέ στην υφεσιακή αγωγή και σήμερα ανορθώνει τους οικονομικούς ρυθμούς της, χωρίς να έχει περάσει προηγουμένως από υφεσιακή θεραπευτική αγωγή. Αντίθετα, ο πρόεδρος Ομπάμα κατηγορείται από τους ακεραιόφρονες του νεοφιλελευθερισμού για τη διατήρηση της δημόσιας δαπάνης, του εμπορικού και δημοσιονομικού ελλείμματος σε υψηλά και «μη διατηρήσιμα» επίπεδα. Δηλαδή, η ιστορική εμπειρία επιβεβαιώνει ότι στην περίπτωση αυτή η ύφεση δεν βελτιώ νει την ανταγωνιστικότητα. Η ίδια επιβεβαιώνει, επίσης, ότι η εξυγίανση δεν αποτελεί προϋπόθεση για την ανάκαμψη της οικονομίας, αλλά το αντίστροφο ισχύει: Η ανάκαμψη αποτελεί προϋπόθεση της εξυγίανσης. Μόνον όταν η οικονομία κινείται με δυναμισμό άγεται με επιτυχία στην εξυγίανση και βελτίωση της ανταγωνιστικότητος, ενώ όταν αποδυναμώνεται και καταρρέει, τότε υστερεί τόσο στο ένα πεδίο όσο και στο άλλο. Στην ιστορία, οι μείζονες μεταλλαγές οικονομικού υποδείγματος δεν έχουν πραγματοποιηθεί σε συρρικνούμενη οικονομία, αλλά σε επεκτεινόμενη, δεν έχουν υλοποιηθεί σε αποδυναμωμένη και καταρρέουσα οικονομία, αλλά σε δυναμική και ανερχόμενη. Η κρίση και ύφεση του 1930 δεν επέσπευσε τη μεταλλαγή οικονομικού και κοινωνικού υποδείγματος, αλλά καθυστέρησε τη μεταλλαγή που είχε ήδη ξεκινήσει κατά τη δεκαε τία που είχε προηγηθεί αυτής. Η ύφεση όχι μόνον λειτουργεί ως μοιραίο εμπόδιο στην εξυγίανση, αλλά και ως «φάρμακο» και «θεραπευτική αγωγή» αποδεικνύεται χειρότερο από την ασθένεια που υποτίθεται ότι θεραπεύει, όπως ακριβώς η μεσαιωνική μέθοδος της αφαίμαξης, η οποία εξόντωνε την ασθένεια μέσω της εξόντωσης του ασθενούς! Και αυτό δεν αποτελεί ζήτημα απλής «δοσολογίας»...

15-2-2012

http://www.epikaira.gr/epikairo.php?id=38608&category_id=100

Γινόταν αλλιώς; Το διαπραγματευτικό δράμα της Ελλάδας ...

2012-02-19T01:43:00.000-08:00

Γινόταν αλλιώς;

Το διαπραγματευτικό δράμα της Ελλάδας

Νίκος Κοτζιάς

Η ορθή πατριωτική διαπραγμάτευση είναι εκείνη που εισάγει στη διαπραγμάτευση δικές της προτάσεις και κείμενα που προβλέπουν ό,τι καλύτερο για μια χώρα.

Όλο και περισσότεροι πολίτες έχουν καταλάβει ότι πολλοί από αυτούς που παριστάνουν πως διαπραγματεύονται δεν έχουν το νου τους στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, αλλά στις εντυπώσεις που θέλουν να «περάσουν» στα κανάλια. Η ελληνική κοινωνία γνωρίζει επίσης ότι o πρωθυπουργός, ο κ. Παπαδήμος, ήταν ήδη στο πρώτο Μνημόνιο από την άλλη πλευρά του τραπεζιού. Τέλος, παρατηρεί και καταγράφει ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν προετοιμάζεται και δεν λειτουργεί με βάση τους κανόνες της διαπραγμάτευσης.

Προκειμένου να κερδίσει κανείς μια δια πραγμάτευση, θα πρέπει να γνωρίζει τις αδυναμίες της άλλης πλευράς. Γιατί αυτό; Διότι θα πρέπει να ξέρει τι ακριβώς και σε ποιο βαθμό τής δημιουργεί κόστος. Αν η άλλη πλευρά δεν έχει κόστος από τις εν δυνάμει απαιτήσεις - στάσεις - επιλογές της σε μια διαπραγμάτευση, τότε δεν έχουμε να κάνουμε με διαπραγμάτευση. Επί παραδείγματι, η Ελλάδα εκβιάζεται με το επιχείρημα ότι, αν δεν υποχωρήσει στις απαιτήσεις της τρόικας, δεν θα διαθέτει χρήματα στις 15-20 Μαρτίου, που λήγουν σειρά ομολόγων και, κατά συνέπεια, θα χρεοκοπήσει. Από την άλλη, όμως, η τρόικα γνωρίζει ότι, αν η Ελλάδα πει πως δεν μπορεί να δεχτεί αυτούς τους όρους, θα υπάρξουν σαράντα πολύ πικρές ημέρες για τα σχέδια των δανειστών και εκβιαστών της χώρας. Στη διάρκεια αυτών των ημερών, η κρίση της Πορτογαλίας θα βαθαίνει. Εξαιτίας του «όχι» της Ελλάδας, θα γίνεται όλο και πιο αδύνατο ακόμη και για χώρες όπως η Ιταλία, ίσως και η Γαλλία, να βγουν στις αγορές. Την ίδια περίοδο, των «σαράντα πικρών ημερών», μέσα σε αυτή την αναστάτωση τα χρηματιστήρια της Γερμανίας και άλλων πλεονασματικών κρατών θα βρίσκονται υπό συνεχή πίεση και κάθοδο. Με ένα δικό μας «όχι» θα διαπιστώσουν όλες οι πλευρές ποιοι αντέχουν, ποιοι έχουν να χάσουν περισσότερα κι αν όλοι μαζί απλά βοηθούν «τα άτακτα και τεμπέλικα παιδιά της Ευρώπης».

Υπάρχει ένας ακόμη λόγος που με ένα ελληνικό «όχι» δυσκολεύεται η διαπραγματευτική θέση των δανειστών-εκβιαστών – ειδικότερα της Γερμανίας και της Ολλανδίας. Μπορεί πλέον να κατέχουν σχετικά λίγα ελληνικά ομόλογα – οι γερμανικές ασφαλιστικές και τράπεζες από 78 δις ευρώ έχουν περιορίσει τα χαρτοφυλάκιά τους στα 11, ίσως τώρα και λιγότερα. Όμως από το εμπόριο αγαθών και υπηρεσιών, όπως στις διατραπεζικές ροές του Target 2, υπάρχει από το Νότο ένα υπόλοιπο για τη Γερμανία ύψους 510 δις και για την Ολλανδία, αντίστοιχα, άλλων 140 δις. Πρόκειται, σύμφωνα με τη FAZ της Κυριακής 29/1/2012, για μια ωρολογιακή βόμβα που μπορεί να τινάξει στον αέρα κι αυτή ακόμη τη Γερμανική Ομοσπονδιακή Τράπεζα, καθώς και την αντίστοιχη της Ολλανδίας. Όποιος πάει σε διαπραγματεύσεις χωρίς να έχει αυτά –και άλλα πολλά– υπόψη του είναι χαμένος από χέρι, κι αν αυτός είναι ο σκοπός τους, είναι χαμένη η χώρα.

Ένα δεύτερο στοιχείο απαραίτητο σε κάθε διαπραγμάτευση αφορά στο πάνω σε ποιο κείμενο και πώς διαπραγματεύεται κανείς. Η ορθή πατριωτική διαπραγμάτευση είναι εκείνη που εισάγει στη διαπραγμάτευση δικές της προτάσεις και κείμενα που προβλέπουν ό,τι καλύτερο για μια χώρα. Οι κυβερνήσεις, όμως, των τελευταίων ετών ουδέποτε έκαναν τέτοια προετοιμασία. Απλά, στην καλύτερη περίπτωση, περιορίζονται να κάνουν σχόλια επί των κειμένων που καταθέτουν η τρόικα και άλλοι παρατρεχάμενοι. Με τον τρόπο αυτό πάει απροετοίμαστη στις διαπραγματεύσεις και περιορίζεται στο να ζητά μικρές διορθώσεις, ώστε να μην προκληθεί «κοινωνική εξέγερση». Αυτό, όμως, δεν είναι διαπραγμάτευση, αλλά προσπάθεια να περάσουν απαράδεκτα μέτρα και συμφωνίες πιο εύκολα στην ελληνική κοινωνία.

Αυτή η έλλειψη διαπραγματευτικής βούλησης, ικανότητας, γνώσης και προετοιμασίας είναι άλλη μια πλευρά του ελληνικού σύγχρονου δράματος.

15-2-2012

http://www.epikaira.gr/epikairo.php?id=38568&category_id=100

Ο Μάριο Ντράγκι και η ΕΚΤ: προς διαπλανητική Βαϊμάρη;

2012-02-19T00:33:00.000-08:00

Ο Μάριο Ντράγκι και η ΕΚΤ:

προς διαπλανητική Βαϊμάρη;

Το είδα στο “Ινφογνώμων“.

Το αναπαράγω για να υπενθυμίσω στους αναγνώστες του ιστολογίου το άρθρο που είχα δημοσιεύεσει στο “1ο ΘΕΜΑ” (και εδώ) στο οποίο έλεγα ότι, η ΕΚΤ θα τυπώσει 2,5-3 τρισ και θα “φλομώσει” τις “αγορές”.

Κ.Κ.

————————————————————

Η πολιτική της εφαρμογής του υπερπληθωρισμού που εφαρμόζεται στην Ευρώπη προκάλεσε την περιέργεια μέχρι και στην Αυστραλία.

Μπορούμε έτσι να διαβάσουμε στο κύριο άρθρο της Sydney Morning Herald την ακόλουθη ανάλυση:

«Οι Ευρωπαίοι, όμως, έχουν ξεκινήσει μια πιο επιθετική εκστρατεία για να ξεπεράσουν τα προβλήματά τους.

Όπως οι Αμερικανοί και οι Βρετανοί, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχει λυγίσει το νομισματοκοπείο τυπώνοντας συνέχεια νέα χαρτονομίσματα, τροφοδοτώντας νέο χρήμα στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, διατηρώντας ταυτόχρονα χαμηλά τα επιτόκια».

«Ο νέος τιμονιέρης της ΕΚΤ, Μάριο Ντράγκι, κατάφερε να πείσει τους Γερμανούς να παραμερίσουν τις αντιρρήσεις τους. Η μέθοδος αυτή απέτυχε κατά την περίοδο μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, υπό την Δημοκρατία της Βαϊμάρης, και είχε προκαλέσει έναν κεραυνοβόλο πληθωρισμό και κοινωνικές αναταραχές που οδήγησαν στην άνοδο του εθνικοσοσιαλισμού και του Αδόλφου Χίτλερ».

Η Ομοσπονδιακή Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ (FED) από την πλευρά της, άνοιξε μια νέα θυρίδα στις 4 Φεβρουαρίου, και η ΕΚΤ ήδη εξυπηρετήθηκε με 90 δισ. ευρώ, ανοίγοντας το δρόμο για τη δική της γιγαντιαία νομισματική έκδοση. Η ΕΚΤ χρησιμοποιεί αυτά τα δολάρια από την Fed για έκτακτα δάνεια στη διάθεση των ευρωπαϊκών τραπεζών που βρίσκονται σε δυσκολία.

Μια νέα προσφορά τριετών δανείων θα δημοσιοποιηθεί στις 27 Φεβρουαρίου, για ποσό που, σύμφωνα με ορισμένους δημοσιογράφους, θα πλησιάζει τα 1.200 δισ. ευρώ.

Αυτή η νέα παροχή της ΕΚΤ στις ιδιωτικές τράπεζες θα είναι με επιτόκιο 1%, σε αντάλλαγμα για διάφορες αξιώσεις που δεν αξίζουν ούτε καν ένα γεύμα σε εστιατόριο.

Αυτή η πράξη διαδέχεται τα 489 δισ. ευρώ που διατέθηκαν τον Δεκέμβριο.

Οι τράπεζες χρησιμοποιούν αυτά τα χρήματα για να αγοράσουν ιταλικά και ισπανικά ομόλογα με επιτόκιο 5%, βάζοντας στη τσέπη τους την διαφορά. Όλα αυτά δεν λαμβάνουν υπόψη τα χρήματα που παίρνουν από τις εθνικές κεντρικές τράπεζες τους, όπως συμβαίνει τώρα συχνά στην Ελλάδα, την Πορτογαλία, την Ισπανία ή την Ιρλανδία. Αυτά τα δάνεια αντιπροσωπεύουν συνολικά 80 έως 100 δισεκατομμύρια ευρώ ανά χώρα κατά μέσο όρο για την Ελλάδα, την Πορτογαλία και την Ιρλανδία.

Εξάλλου, η Wall Street Journal αναφέρει ότι τα κριτήρια για τις προβληματικές τράπεζες που καταθέσουν τίτλους για σύντομες περιόδους στις εθνικές κεντρικές τράπεζες (ή στη ΕΚΤ), σε αντάλλαγμα με μετρητά θα ελαστικοποιηθούν, έτσι ώστε να μπορέσουν να πάρουν 200 δισεκατομμύρια ευρώ επί πλέον. Και αυτό, επίσης, με πρωτοβουλία του Μάριο Ντράγκι.

Όλα αυτά δεν βοήθησαν και δεν θα βοηθήσουν την τόνωση της ευρωπαϊκής οικονομίας. Η Eurostat ανακοίνωσε σήμερα τη συρρίκνωση του ΑΕΠ στη ζώνη του ευρώ κατά 0,3% για το τελευταίο τρίμηνο του 2011, σε σύγκριση με το προηγούμενο τρίμηνο.

Γίνεται εύκολα κατανοητό γιατί οι Κινέζοι δεν ενδιαφέρονται για την αγορά δημόσιου χρέους των χωρών της ζώνης του ευρώ, σε αντίθεση με ό, τι είχε ζητήσει η Άνγκελα Μέρκελ κατά τη διάρκεια ενός πρόσφατου ταξιδιού στην Κίνα.

Οι Κινέζοι ανακοίνωσαν ότι θα προτιμούσαν να επενδύσουν άμεσα σε εξοπλισμό και υποδομή, εκτιμώντας ότι θα βοηθούσε περισσότερα για την αναζωογόνηση της οικονομίας.

Αυτή ήταν η δήλωση του Lou Jiwei, επικεφαλής του δημόσιου ταμείου επενδύσεων της Κίνας, της China Investment Corp., σε ένα φόρουμ στο Πεκίνο την Τρίτη.

«Οι επενδυτικές ευκαιρίες θα πραγματοποιηθούν κατά προτίμηση στις υποδομές και τη βιομηχανία, και θα βοηθήσουν στην ανάκαμψη της οικονομίας»,

είπε.

Ο Κινέζος Πρωθυπουργός Γουέν Τζιαμπάο επιβεβαίωσε επίσης την προθυμία της χώρας του να βοηθήσει τους Ευρωπαίους, επαναλαμβάνοντας ταυτόχρονα ότι αυτό σημαίνει πάνω απ ‘όλα να οικοδομήσουν την πραγματική οικονομία.

Πηγή

19-2-2012

http://kavvathas.wordpress.com/

(Η υπογράμμιση-χρωματισμός και η εικονογράφηση του κειμένου της αναρτήσεως - με εικόνες απο το World-Wide Web - γίνονται με ευθύνη του blogger: IVOS2 )

Κι όμως η Ελλάδα έχει το μικρότερο χρέος στην Ευρώπη!

2012-02-18T14:37:00.000-08:00

Κι όμως η Ελλάδα έχει το μικρότερο χρέος στην Ευρώπη!

Tο συνολικό ελληνικό χρέος (δημόσιο, επιχειρήσεων και νοικοκυριών) είναι το τρίτο μικρότερο επί 18 χωρών, ενώ έχει το χαμηλότερο χρέος επιχειρήσεων ως ποσοστό του AEΠ από κάθε άλλη εξεταζόμενη χώρα!

Tου Γιώργου I. Mαύρου

H Eλλάδα δεν είναι η αιτία της κρίσης. Eίναι απλώς ένα σύμπτωμα ενός ευρύτερου προβλήματος και η θέση της μέσα σε αυτό είναι πολύ καλύτερη από αυτήν που δείχνει σήμερα: αν πλάι στο δημόσιο χρέος συνυπολογιστούν το χρέος των επιχειρήσεων και το χρέος των νοικοκυριών, το πιστοληπτικό προφίλ της χώρας είναι ενδεχομένως το καλύτερο στην Eυρώπη! Aυτό υποδηλώνουν, χωρίς να είναι η πρόθεσή τους, δυο ξεχωριστές μελέτες για το πρόβλημα του χρέους, οι οποίες δίνουν μια νέα διάσταση στη σημερινή κρίση και οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η πρώτη χρεοκοπία έχει ήδη λάβει χώρα και αφορά στις τακτικές αντιμετώπισης της κρίσης...

H χρεοκοπία των λύσεων

H πρώτη μελέτη δημοσιοποιήθηκε προ ημερών από τον Γκρέγκορι Kέρτις, πρόεδρο του αμερικανικού επενδυτικού οίκου Greycourt & Co. O τελευταίος ισχυρίζεται ότι ο πλούτος των εθνών παρέμενε στάσιμος για χιλιάδες χρόνια μέχρι τη Bιομηχανική Eπανάσταση. Έκτοτε, υποστηρίζει, ο παγκόσμιος πλούτος αυξήθηκε γεωμετρικά χάρη στον πειραματισμό των κυβερνήσεων με τρεις βασικές μεθόδους παραγωγής και αναδιανομής του:

Tον έλεγχο των μέσων παραγωγής.

Tη φορολογία.

Tο δανεισμό.

Eστιάζοντας στην ευρωπαϊκή εμπειρία, ο Kέρτις υποστηρίζει ότι και οι τρεις αυτές μέθοδοι λειτούργησαν για ένα μεγάλο διάστημα, όμως στο τέλος απέτυχαν όλες. O έλεγχος των μέσων παραγωγής οδηγούσε σε υδροκέφαλες, προβληματικές, δημόσιες επιχειρήσεις που έφταναν να λειτουργούν παρασιτικά υπονομεύοντας τη βιωσιμότητα του κράτους. Γι' αυτό και η Eυρώπη επέλεξε το δρόμο μιας ενιαίας ελεύθερης αγοράς. H αύξηση της φορολογίας περιόριζε την οικονομική ανάπτυξη και στην πιο ακραία της μορφή, όπως στην Eλλάδα σήμερα, βύθιζε κοινωνίες στην ύφεση. Γι' αυτό και εδώ και δυο δεκαετίες οι φορολογικοί συντελεστές στην Eυρώπη έχουν πάρει την κατιούσα.

Ορια δανεισμού

Πλέον, όμως, και η τρίτη μέθοδος -ο δανεισμός- μοιάζει όχι απλά να έχει φτάσει τα όριά του αλλά να τα έχει ξεπεράσει. Kαι η Eλλάδα δεν είναι το μοναδικό παράδειγμα. Tουναντίον, ίσως συγκαταλέγεται στα πιο ήπια.

Σε πρόσφατη μελέτη της, η Tράπεζα Διεθνών Διακανονισμών συνέλεξε στοιχεία σχετικά με το χρέος σε 18 χώρες - μέλη του OOΣA για το διάστημα 1980 - 2010 και καθόρισε τα εξής ανώτατα επιτρεπτά όρια για το δανεισμό σε μια κοινωνία: το δημόσιο χρέος δεν πρέπει να περνά το 85% του AEΠ, το χρέος των επιχειρήσεων (πλην του χρηματο-οικονομικού κλάδου) το 90% του AEΠ και το χρέος των νοικοκυριών επίσης το 85% του AEΠ.

H Eλλάδα των τριών «A»

Aν εξετάσει το πιστωτικό προφίλ των οικονομιών της Δύσης μέσα από τα κριτήρια που θέτει η TΔΔ, θα διαπιστώσει ότι οι περισσότερες χώρες τα υπερβαίνουν σε τουλάχιστον δυο από τις τρεις κατηγορίες. Kαμία χώρα δεν βρίσκεται κάτω από τα όρια και στις τρεις κατηγορίες χρέους, ενώ ελάχιστες είναι αυτές που υπερβαίνουν τα όρια μόνο σε μία, μεταξύ αυτών και η Eλλάδα!

H χώρα μας υπερβαίνει το όριο της TΔΔ μόνο στην κατηγορία του δημοσίου χρέους. Όσον αφορά στο χρέος των νοικοκυριών έχει την τέταρτη καλύτερη επίδοση στις 18 δυτικές οικονομίες που εξετάζει η μελέτη, ενώ έχει το χαμηλότερο χρέος επιχειρήσεων ως ποσοστό του AEΠ από κάθε άλλη εξεταζόμενη χώρα!

Tο συνολικό της χρέος δε (δημόσιο, επιχειρήσεων και νοικοκυριών) είναι το τρίτο μικρότερο επί των 18 χωρών. Aντίθετα, Bρετανία, Kαναδάς και Πορτογαλία ξεπερνούν τα ανώτατα όρια της TΔΔ και στις τρεις κατηγορίες. HΠA, Iαπωνία, Γαλλία, Iταλία, Bέλγιο, Δανία, Oλλανδία, Nορβηγία, Iσπανία και Σουηδία, ξεπερνούν τα όρια σε δυο κατηγορίες. H Eλλάδα ανήκει στην κατηγορία των χωρών που ξεπερνούν το όριο μόνο σε μια κατηγορία, μαζί με τις Γερμανία, Φινλανδία, Aυστραλία και Aυστρία. Mόνο που οι τελευταίες απολαμβάνουν την ύψιστη πιστοληπτική αξιολόγηση «AAA», ενώ τα ομόλογα της Eλλάδας θεωρούνται σκουπίδια.

Ομόλογα - «σκουπίδια»

Πρόκειται για ένα οξύμωρο που, σύμφωνα με τον Kέρτις έχει εξήγηση στην άρνηση που έχουν πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες στη Δύση να δεχτούν την πραγματικότητα για τη φύση του προβλήματος χρέους στις κοινωνίες τους.

Όπως επισημαίνει στη μελέτη του, οι δυτικές κοινωνίες δανείστηκαν αλόγιστα για να ενισχύσουν το επίπεδο ζωής μέσω της παροχής προνομίων, τίτλων, δικαιωμάτων και απολαβών που απλώς δεν ήταν βιώσιμα. Tώρα, παρά τη δυναμική αντίσταση της μεσαίας τάξης που απολαμβάνει τα προνόμια και ανεβοκατεβάζει τις κυβερνήσεις, η πραγματικότητα πιέζει προς την αντιστροφή

αυτής της τάσης. H Eλλάδα, με τα ομόλογα-«σκουπίδια» της, είναι μόνο η αρχή. Aν πέσει, θα πυροδοτήσει ένα ντόμινο που, παρά του λεονταρισμούς του Γερμανού υπουργού Oικονομικών, B. Σόιμπλε, θα συμπαρασύρει όλες τις χώρες της Δύσης, ακόμα κι αυτές που απολαμβάνουν πιστοληπτική αξιολόγηση «AAA».

"Ημερησία"

18/2/2012

http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=12336&subid=2&pubid=112821090#

Afghanistan:«Αποζημιώνουν» με τ΄ ανήλικα κορίτσια τους ...

2012-02-18T14:14:00.000-08:00

Στο Αφγανιστάν «αποζημιώνουν» δίνοντας ανήλικα κορίτσια

Το εθιμικό δίκαιο «μπαάντ» εξακολουθεί να κυριαρχεί του γραπτού νόμου στη χώρα

Έκθεση του ΟΗΕ για το 2010 αναφέρει ότι μία στις τέσσερις γυναίκες στο Αφγανιστάν υφίσταται σεξουαλική κακοποίηση και μία στις τρεις σωματική και ψυχολογική βία.

Στο Αφγανιστάν, αν δεν έχεις να πληρώσεις με χρήματα, αποζημιώνεις τον δανειστή σου ή αυτόν που έχεις αδικήσει με μια από… τις θυγατέρες σου. Αυτό τουλάχιστον προβλέπει το μπαάντ (ή μπαάντι), το εθιμικό δίκαιο της χώρας, προκειμένου να αποδοθεί δικαιοσύνη.

Παρόλο που οι κανόνες του μπαάντ είναι παράνομοι, κάτω από το επίσημο Αφγανικό και Ισλαμικό δίκαιο, πολλοί κάτοικοι της χώρας το χρησιμοποιούν στις «συναλλαγές» τους, μην έχοντας άλλον τρόπο εξόφλησης των χρωστούμενων.

Η πιο πρόσφατη περίπτωση «δοσοληψίας» μέσω του μπαάντ αφορά την 8χρονη Σακίλα στην επαρχία του Κουνάρ. Το μικρό κορίτσι βρέθηκε μπλεγμένο, χωρίς τη θέληση της, σε μια υπόθεση ανάμεσα στον θείο της και έναν από τους ισχυρότερους αξιωματούχους της περιοχής. Ο θειος της μικρής έφυγε με την γυναίκα του αξιωματούχου, τον οποίο απατούσε πίσω από την πλάτη του. Ο αξιωματούχος, με τη σειρά του, απαίτησε με κάποιο τρόπο να ικανοποιηθεί η ατιμασμένη υπόληψη του, αλλά η οικογένεια δεν ειχε χρήματα να του δώσει, οπότε αυτός απήγαγε με τη βία τη Σακίλα με άκρως κινηματογραφικό τρόπο: μια ομάδα Αφγανών, κρατώντας Καλάσνικοφ, μπήκαν στο δωμάτιο της 8χρονης την ώρα που κοιμόταν και την άρπαξαν από την οικογένεια της.

«Δεν ήξερα τι συνέβαινε», λεει σήμερα η Σακίλα, δυο σχεδόν χρόνια μετά τις τραγικές στιγμές που έζησε, προσθέτοντας πως «με έριξαν σε ένα βρώμικο και σκοτεινό μπουντρούμι, με χτυπούσαν και μου έλεγαν «θα σε κάνουμε μαύρη στο ξύλο, που ο θείος σου έφυγε με τη γυναίκα μας και μας ατίμασε»». Η μικρή τελικά κατάφερε να δραπετεύσει από το χωριό που την κρατούσαν και να γυρίσει στην οικογένεια της. Τα βάσανα της δεν τελείωσαν, ωστόσο, εδώ καθώς η φαμιλιά χάρηκε που την είδε, όχι επειδή επέστρεψε, αλλά επειδή είχε υποσχεθεί να την δώσει σε κάποιον άλλον γαμπρό!

Όπως τονίζουν οι κοινωνιολόγοι, οι κάτοικοι συνεχίζουν να καταφεύγουν στο μπαάντ κυρίως επειδή δεν έχουν καμία απολύτως εμπιστοσύνη στο δικαστικό σύστημα της χώρας και θεωρούν πως η μόνη τους ελπίδα είναι το εθιμικό δίκαιο.

Πριν λίγες εβδομάδες, το γύρο του κόσμου έκανε μία τραγική είδηση: μια Αφγανή έχασε τη ζωή της από τα χέρια του συζύγου και της πεθεράς της, οι οποίοι την έπνιξαν επειδή έκανε για τρίτη φορά κορίτσι. Το Γερμανικό Πρακτορείο Ειδήσεων μετέδωσε πως η 30χρονη Στορέι δολοφονήθηκε από τον σύζυγό της και την πεθερά της σε ένα απομακρυσμένο χωριό στην περιοχή Καναμπάντ της επαρχίας Κουντούζ επειδή πριν από τρεις μήνες γέννησε πάλι κορίτσι, το τρίτο στη σειρά.

Οι ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν επανειλημμένως εκφράσει ανησυχίες για την μεταχείριση των γυναικών στην αφγανική κοινωνία. Σύμφωνα με το Trust Law, το νομικό τμήμα του έγκριτου ιδρύματος δημοσκοπήσεων Thomson Reuters, στην κορυφή της λίστας με τις χώρες που είναι οι πιο επικίνδυνες για τις γυναίκες φιγουράρει το Αφγανιστάν, όπου το 87% των γυναικών είναι αναλφάβητες, ενώ το 70-80% των νεαρών κοριτσιών εξαναγκάζεται σε γάμους με συζύγους που τους επιβάλλει το εθιμικό δίκαιο.

''ΒΗΜΑ''

18-2-2012

Constantinople, an empty symbol ...

2012-02-18T13:47:00.000-08:00

(...)

The Constantinople that Fatih Sultan Mehmed II conquered on 29 May 1453 was far cry from the imperial capital that it had been at the height of its glory.

The city was only an empty symbol

(...)

Constantinople, an empty symbol

Hürriyet Daily News

Niki Gamm

The Ottoman Turkish conquest of Constantinople was mostly symbolic, since they already controlled almost all of the land, practically right up to the city walls. It was only a matter of ‘when,’ not ‘if’

Fetih 1453 is the latest historical blockbuster to hit the Turkish cinema screens. In it, the Ottoman Turks conquer Constantinople, Constantinopolis, the city of Constantine, the capital of the no-longer-in-existence Eastern Roman Empire. Although the Roman Empire in the East had ended centuries earlier, the inhabitants of the city liked to remind themselves of past glory by calling themselves Romans.

The victory was mostly symbolic though, since the Ottomans had long held the territory that surrounded the slowly dying city. Although the Europeans thought of the city in terms of greatness and fabled wealth, that had long disappeared -- taken west by the participants in the Fourth Crusade who had decided that conquering and plundering this rich city in the 13th century was more attractive than risking one’s life on the chancy business of recovering Jerusalem from the Arabs. For three days in 1204, the city was the scene of murder, rape, plunder and sacrilege.

Views of historians

Various prominent western historians like Speros Vryonis and Sir Steven Runciman have described the event as one of looting, rape and murder so horrendous as to be almost unbelievable. Artwork, relics, gold and silver - anything that could be carried off - either went west to the Pope or Venice, or stayed in the pockets and pouches of knights who chose to return to their homes in Europe. The Greek residents of the city who hadn’t been able to escape were either killed or enslaved. The Hippodrome was destroyed, and the sanctity of St. Sophia cathedral violated. The Palaiologoi family was restored to imperial power in 1261, but nothing could restore the grandeur that Constantinople had once enjoyed.

During the nearly two centuries before Fatih Sultan Mehmed’s coup de grace, there were several attempts by the Ottomans to take Constantinople, as the Ottoman Turks expanded their influence and territory. Areas cultivated to feed the city fell in the hands of large landowners who could charge whatever they wanted and didn’t mind selling to the Turks.

Cities like Venice and Genoa saw no difficulty in trading with the Turks, as trade in the Mediterranean, Aegean and Black Seas was no longer in the hands of the Byzantines. Tax revenues on which the Byzantine government relied were radically reduced and the state treasury had to pay out huge sums to keep its military going. There were, in addition, bribes to be paid to keep its allies faithful, dowries for marriages and other calls upon the public purse. The city still owed a large sum of money to Venice when it was finally conquered.

The facts of the city at the 11th century

The population, which had been around one million in the 11th century when the city was at its height, had fallen to 50,000 or possibly even fewer by 1453. Many of those remaining were poor and in ill-health from lack of a proper diet. In the end the only food available had to be brought in by boats running the Turkish naval blockade, and that eventually proved impossible. In fact, the population was so small that Fatih had people brought in from the provinces, so that there were enough people to make the city work.

The five miles of city walls had to be constantly repaired, and they often were with shoddy materials, right up to the fall of the city. The Great Palace which was located along the eastern side of St. Sophia and Sultan Ahmed Camii all the way down to the seawalls on the Marmara Sea were abandoned. The imperial family established their main residence in the palace of Blachernae, of which the Tekfur Saray today is the only remaining part. Only three monuments which we still see today remained standing in the Hippodrome.

The lengths to which the Palaiologoi would go to retain their imperial throne were considerable. The sacking of the city by the Crusaders who were, at least nominally, faithful to the Roman Catholic Church, led to an irreparable breach with the Eastern Orthodox Church to which the Greeks belonged. Nothing could have turned the Greeks more against the last emperors than the latters’ acceptance of Roman Catholicism in their attempt to get reinforcements from the West to stave off the Ottomans. The Pope in Rome denounced the sacking of the city until he received a share of the plunder. After that he turned sympathetic to the Crusaders. [Only in recent years has there been an attempt to reconcile the two churches.]

The emperors used their daughters and sisters as bargaining chips to gain allies with the daughter of the Palaiologos who ruled over the Peloponnese, actually spending time in the harem of Fatih Sultan Mehmed II. The imperial family in the end was related to the Bulgarian, Georgian and Serbian royal families and rather more distantly to the emperors of Austria and the Tsars of Russia.

The last emperor

In the end, the last emperor Constantine XI had only 13 ships and fewer than 10,000 men with which to defend the city. Of those 10,000 it seems that half or more were not Greeks, as anyone who could make it out of the city before the formal siege actually began did.

The Constantinople that Fatih Sultan Mehmed II conquered on 29 May 1453 was far cry from the imperial capital that it had been at the height of its glory. The city was only an empty symbol that the Ottomans were to bring back to life.

February/18/2012

ΣΧΕΤΙΚΑ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ: ''Conquest 1453'' ( Turkish film “Fetih 1453”)

Το ελληνικό παράδειγμα ...

2012-02-18T12:38:00.001-08:00

(...)

Χωρίς plan B, χωρίς plan A, η φαυλο-ανίκανη ελίτ είχε μια μοναδική μέριμνα:

πώς θα διασωθεί η ίδια, μετακυλίοντας τα βάρη ανά περίσταση στον ενοχοποιημένο λαό και στους δαιμονοποιημένους ξένους.

(...)

Το ελληνικό παράδειγμα

Τoυ Νικου Γ. Ξυδακη

Στην αρχή της κρίσης η Ελλάδα προβλήθηκε ως αρνητικό παράδειγμα: οι Ελληνες έπεσαν θύματα της σπατάλης, της απώλειας του μέτρου, της αφροσύνης τους. Επρεπε να τιμωρηθούν, να πληρώσουν. Το πιστέψαμε κι εμείς, τουλάχιστον όσοι από καιρό διέβλεπαν τις παθογένειες του σαθρού κρατικού μηχανισμού, του φαύλου πολιτικού συστήματος, της λεηλατούσας κλεπτοκρατίας.

Στα περί ευθύνης όλων των Ελλήνων, οριζοντίως, συμφώνησαν ασμένως και όσοι ευθύνονταν κατ’ εξοχήν για την εξαχρείωση του λαού και την αποσάθρωση του κράτους, εξ ου και απεδέχθησαν ακαριαία τα δυσβάστακτα σχέδια της τρόικας χωρίς διαπραγμάτευση και χωρίς τη βούληση και την ικανότητα να τα εφαρμόσουν. Χωρίς plan B, χωρίς plan A, η φαυλο-ανίκανη ελίτ είχε μια μοναδική μέριμνα: πώς θα διασωθεί η ίδια, μετακυλίοντας τα βάρη ανά περίσταση στον ενοχοποιημένο λαό και στους δαιμονοποιημένους ξένους.

Τιμωρήθηκαν, λοιπόν, οι Ελληνες. Πολλαπλώς. Φτώχυναν έως εξαθλίωσης, και επιπλέον ταπεινώθηκαν, έγιναν ο περίγελως σοβαρών ή σοβαροφανών Ευρωπαίων εταίρων, εμετοδοχείο και αποδιοπομπαίος τράγος. Το αντιπαράδειγμα λειτούργησε. Αλλά όχι πια.

Ο εν μέρει αιτιολογημένος διασυρμός των Ελλήνων αποδεικνύεται εντέλει άδικος και ιδιοτελής, χρησιμοποιείται για να καλύψει άλλων αδυναμίες, δομικές του ευρώ ή των ευρωπαϊκών ηγεσιών, και η χώρα σύρεται ως σφάγιο σε κούρσες ηγεμονίας. Τα μαύρα πρόβατα πληθαίνουν. Αυτή η διαπίστωση, τεκμηριωμένη, καταφθάνει διαρκώς και από τις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Και εδραιώνεται ως μετριοπαθής πρόσληψη των συμβάντων και εντός συνόρων, παρά τις προπαγανδιστικές μάχες των φανατικών, είτε εναντίον των καθολικώς ενόχων Ελλήνων είτε εναντίον των συνωμοτούντων ξένων.

Η αλήθεια βρίσκεται στο διάκενο των φανατισμών. Ωστε τώρα μπορούμε να πούμε στην Ευρώπη και στον κόσμο ότι τα πάθη της Ελλάδας, εν μέρει δίκαια και δικά της, εν μέρει άδικα και οικουμενικά, είναι το νέο παράδειγμα:

αν πέσει, τη μοίρα της θα ακολουθήσουν και άλλοι, δικαίως και αδίκως.

''KAΘΗΜΕΡΙΝΗ''

18-2-2012

«Ολοι ήξεραν, κυρίως η Goldman Sachs»...

2012-02-18T12:26:00.004-08:00

Goldman Sachs Tower, at 30 Hudson Street,

in Jersey City,

New Jersey.

«Ολοι ήξεραν, κυρίως η Goldman Sachs»...

Της Ζέζας Ζήκου

«Oλοι ήξεραν τι συνέβαινε στον Νότο, η Ευρωπαϊκή Ενωση, το ΔΝΤ και κυρίως η Goldman Sachs, που βοήθησε την Ελλάδα να μπει στην ΟΝΕ και λίγο μετά προσέλαβε τον Μάριο Ντράγκι για CEO της Ευρώπης και αργότερα τον Μάριο Μόντι ως σύμβουλο»,

καταγγέλλει ο διακεκριμένος καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Κολωνίας και διευθυντής του Ινστιτούτου Μαξ Πλανκ για τη Μελέτη των Κοινωνιών στη Γερμανία, Βόλφγκανγκ Στρέεκ.

Ο Γερμανός καθηγητής επισημαίνει ότι

η Ελλάδα, η Πορτογαλία και η Ισπανία κλήθηκαν στην Ευρωπαϊκή Ενωση για πολιτικούς λόγους, για να σταθεροποιηθεί η περιοχή και να αποφευχθεί «η επιστροφή μιας δεξιάς δικτατορίας ή μία κυβέρνηση της Αριστεράς». Ηλπιζαν ότι η κεντρώα δημοκρατία, ο καπιταλισμός, η πρόσβαση στην αγορά της Ευρώπης και τα διαρθρωτικά ταμεία θα επέφεραν μια βιώσιμη ευημερία. Ομως, στα τέλη της δεκαετίας του 1990, αυτή η ελπίδα μπορούσε να κρατηθεί ζωντανή μόνο μέσω μιας τεράστιας εισαγωγής δανείων που υποκαθιστούσαν την ευημερία. Για να έχουν τα δάνεια προσιτά επιτόκια για την Ελλάδα και τους υπόλοιπους οφειλέτες, έπρεπε να γίνουν μέλη της νομισματικής ένωσης. Οσα συνέβησαν έκτοτε ήταν γνωστά και εμφανή σε όλους».

Robert Rubin

Henry Paulson

Μario Draghi

Mario Monti

Η Goldman, εκτός από χρήμα, είναι διάσημη από το γεγονός ότι παράγει στελέχη για τον Λευκό Oίκο και υπουργούς Oικονομικών των Hνωμένων Πολιτειών. Τον Ιούνιο του 2006, ο Tζορτζ Mπους επέλεξε τον Xένρι «Xανκ» Πόλσον, που ήταν πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Goldman Sachs. Bεβαίως, από τα σπλάχνα της Goldman προερχόταν και ο επιτυχημένος υπουργός Οικονομικών του Μπιλ Κλίντον, Ρόμπερτ Ρούμπιν. Επίσης, με τεράστιο κύρος που απέκτησαν εκτός εθνικών συνόρων, ο Μάριο Ντράγκι τοποθετήθηκε πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και ο Μάριο Μόντι στον ρόλο του τεχνοκράτη πρωθυπουργού της Ιταλίας. Τοποθετήσεις που αναδεικνύουν την υποταγή της εθνικής πολιτικής στην παγκοσμιοποιημένη οικονομική εξουσία. Τι σημαίνουν όλα αυτά για την εθνική κυριαρχία και τη Δημοκρατία; Οποιος έχει απλές απαντήσεις σίγουρα κοροϊδεύει τον κόσμο. Πάντως, κοινή συνισταμένη και στην Ελλάδα και στην Ιταλία είναι η οικονομική κρίση, που έχει ένα έντονα πολιτικό στοιχείο. Στην Ιταλία, παρακολουθούμε το τέλος του μπερλουσκονισμού, μιας εποχής που σημαδεύτηκε από την εξαχρείωση ηθών και θεσμών. Στην Ελλάδα, καταρρέει ένα πολιτικό σύστημα με σπασμούς, με μεγάλο κίνδυνο να συμπαρασυρθεί και ολόκληρη η χώρα.

Τέλος, αξίζει να θυμίσω ότι στα 16 δισ. ευρώ θα ανέλθει για την Ελλάδα το τελικό κόστος του περιβόητου swap της Goldman Sachs, που έλαβε χώρα επί κυβερνήσεως Σημίτη το 2001 με στόχο να κρύψει χρέος 2,8 δισ. ευρώ. Η Goldman Sachs σε ένα και μόνο βράδυ από εκείνο το swap κέρδισε 400.000.000 ευρώ, ντροπιάζοντας μια χώρα της Ευρώπης, της οποίας εκμεταλλεύθηκε την ανάγκη. Το περίεργο και αξιοσημείωτο είναι ότι για πολλά χρόνια μετά το 2001 (που έγινε το swap) η αμερικανική τράπεζα είχε προνομιακή πρόσβαση έως το 2010 σε γραφεία υπουργών της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ. Στον ισολογισμό για το έτος 2010, που κατατέθηκε το περασμένο φθινόπωρο στη Βουλή από τον υπουργό Οικονομικών Ευάγγελο Βενιζέλο, αναφέρεται ότι τη συγκεκριμένη χρονιά «το εκτός αγοράς» swap πρόσθεσε στο χρέος 5,2 δισ. ευρώ. Ηταν η χρονιά που το ποσό καταγράφηκε επίσημα στο χρέος, ύστερα από πιέσεις που άσκησαν η Eurostat και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Αν στο ποσόν αυτό προσθέσουμε και τους τόκους (περίπου 300.000.000 ετησίως έως το 2037), το σύνολο του κόστους που θα καταβάλει η χώρα για το swap θα ανέλθει στα 16 δισ. ευρώ.

''ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ''

18-2-2012

'' JAWOHL '' ...

2012-02-18T03:42:00.000-08:00

Προς Αλαμανούς επιστολή

Του Παντελη Mπουκαλα

Μα όχι, Σεβαστή Δέσποινα. Ουδείς λόγος υπάρχει να ανησυχεί η εξοχότης σας. Η επιστολή είναι έτοιμη. Και ακριβώς όπως τη ζητήσατε. Αργήσαμε λίγο επειδή έπρεπε να υπογράψουν δέκα εκατομμύρια άνθρωποι, από τεσσάρων ετών και πάνω, όπως διατάξατε. Και την υπέγραψαν. Διά περιφοράς. Κεκυρωμένα αντίγραφα της επιστολής κυκλοφόρησαν σε νηπιαγωγεία και δημοτικά (έχετε απόλυτο δίκιο, το κακό πρέπει να χτυπιέται στη φύτρα του), σε γυμνάσια και λύκεια, γήπεδα και λαϊκές, καφενεία και καφετέριες (ναι, ναι, εκεί ξεπετιούνται όλα τα ζιζάνια), σε σπα και χιονοδρομικά κέντρα, νοσοκομεία και φυλακές, στρατώνες και εκκλησίες, για να μοιραστεί μαζί με τη «Φωνή του Κυρίου», καταλαβαίνετε.

Βρέθηκαν βέβαια και κάποιοι δύστροποι - άλλος έσκιζε το αντίγραφο, άλλος έσπαγε το στυλό, άλλος αντί για «Γιαβόλ» που του ζητούσαμε να γράψει, πέταγε κάτι για διαβόλους και φασκέλωνε προς όλες τις κατευθύνσεις. Αλλά ήταν λίγοι, πολύ λίγοι. Και ανάξιοι λόγου. Μη χολοσκάτε λοιπόν. Ολοι οι υπόλοιποι έβαλαν φαρδιά πλατιά την υπογραφή τους, μαζί με το αφιμί τους, για να τους τσεκάρετε. Σύμφωνα με το πρότυπο που μας στείλατε, στο κάτω μισό της μονοσέλιδης επιστολής είναι ένα μεγαλογράμματο «Γιαβόλ», ως εκ προοιμίου αποδοχή των όρων σας, όποιοι και να ’ναι. Το έγραψε ο καθένας μόνος του, ώστε και να εξοικειωθεί με την άρχουσα γλώσσα και με την κίνηση του χεριού του να γραφτεί βαθύτερα μέσα του η Εντολή. Ενα προβληματάκι με τα νήπια λύθηκε γρήγορα. Αρκετά πια με την αντιαυταρχική εκπαίδευση που διέλυσε τον δυτικό πολιτισμό μαζί μ’ αυτήν την αστεία υπόθεση που μερικοί, πιο νήπιοι κι από τα νήπια, συνεχίζουν να τη λένε δημοκρατία, ντεμοκρατί, ντιμόκρασι, καλά κρασιά. Η μόνη πρωτοβουλία που πήραμε, και ελπίζουμε να μας συγχωρέσετε, ήταν να τιμήσουμε με ειδικό Δίπλωμα Πειθηνιότητας όσους έγραψαν γερμανιστί το «Γιαβόλ» τους, οι μισοί τους πολιτευτές, οι άλλοι τραπεζίτες.

Το πάνω μισό της επιστολής το αφήσαμε κενό. Σαν λευκή επιταγή, Οπως ακριβώς μας το ζητήσατε. Για να γράψετε εκεί τις προσταγές σας. Μα όχι. Δεν έχουμε κανέναν λόγο να ανησυχούμε ότι θα θελήσετε κάτι υπερβολικό. Γιάβολε! Εταίροι και σύμμαχοι δεν είμαστε; Ε, είναι υποχρέωσή μας να σας εμπιστευόμαστε. Μια υποχρέωση 120 δισ. ευρώ. Προς το παρόν.

''ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ''

18-2-2012

Artist Ottmar Hori's-

''Dance of/with the Devil''

(O τίτλος,η υπογράμμιση-χρωματισμός και η εικονογράφηση του κειμένου της αναρτήσεως - με εικόνες απο το World-Wide Web - γίνονται με ευθύνη του blogger: IVOS2 )

Τα μνημόνια είναι η λογική της σίγουρης πτώχευσης ...

2012-02-18T02:37:00.000-08:00

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ:
Γιάννης Βαρουφάκης
στο
'' koutipandoras.gr ''

Φαιδρότητες ...

2012-02-18T00:34:00.000-08:00

Φαιδρότητες

Ομολογώ ότι με την απερίγραπτη παρέμβαση του Σόιμπλε στα εσωτερικά μας πολιτικά πράγματα δεν ξέρω αν πρέπει να κλαίω ή αν πρέπει να γελάω.

Να κλαίω επειδή μόνο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας από την ελληνική πολιτική και πολιτειακή ηγεσία είχε την ευαισθησία και το φιλότιμο να τον βάλει στη θέση του.

Αλλά κυρίως να γελάω επειδή πολύ φοβούμαι ότι ο υπουργός Οικονομικών της μεγαλύτερης ευρωπαϊκής χώρας έχει αρχίσει να κινείται στα όρια της απόλυτης φαιδρότητας.

Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και οι γνωστοί γερμανοτσολιάδες του ελληνικού Τύπου δυσκολεύονται να συμβαδίσουν ανοιχτά με τις απαιτήσεις και τις προτροπές του.

Τι να πουν;

Οτι δεν υπάρχει έλληνας πολιτικός ή ελληνικό πολιτικό κόμμα που θα συναινέσει σε αναβολή ή κατάργηση των εκλογών κατόπιν των απαιτήσεων του Σόιμπλε;

Οτι δεν υπάρχει έλληνας τεχνοκράτης που θα διανοηθεί να μετάσχει στην «κυβέρνηση τεχνοκρατών» που ζητεί ο Σόιμπλε;

Οτι δεν υπάρχει έλληνας βουλευτής ή απλός έλληνας πολίτης που θα συμπράξει σε μια άνωθεν και έξωθεν κατάργηση της δημοκρατίας μας;

Ή ότι δεν υπάρχει Ελληνας με ευρωπαϊκή συνείδηση που να μην ντρέπεται με τη νοοτροπία και τη συμπεριφορά στρατού κατοχής που επιδεικνύουν ευρωπαίοι εταίροι μας, όπως οι Γερμανοί, οι Ολλανδοί και οι Φινλανδοί;

Ακόμη περισσότερο που στην περίπτωση του Σόιμπλε η φαιδρότητα συνοδεύεται από την ανοησία.

Ανησυχεί για την πολιτική σταθερότητα στην Ελλάδα; Μα αυτός και η πολιτική του τίναξαν στον αέρα το ελληνικό πολιτικό σύστημα - το ΠαΣοΚ κατέρρευσε και τώρα πάνε να διαλύσουν και τη ΝΔ!

Φοβάται ότι θα ενισχυθούν στις εκλογές η «άκρα Δεξιά» και η «άκρα Αριστερά»; Μα ουδείς τις έχει ενισχύσει στην Ελλάδα περισσότερο από τον ίδιο τον Σόιμπλε και τους φίλους του - κάθε συνέντευξη και κάθε δήλωσή τους ενισχύουν τις πιο σχηματικές αντιευρωπαϊκές αντιλήψεις.

Αναρωτιέται πώς θα εξασφαλίσει μετεκλογικές δεσμεύσεις; Μα δεν θα εξασφαλίσει. Διότι, ό,τι και αν προσπαθήσει, τίποτε δεν μπορεί να πετύχει με το ζόρι και με το στανιό - θα αισθανθεί σίγουρος μόνο αν εξασφαλίσει την αγαθή προαίρεση και τη συναίνεση των Ελλήνων.

Διότι όσο μεγάλος πολιτικός και αν είναι ο Σόιμπλε ενδεχομένως αγνοεί ότι υπήρχε ένας άλλος πολιτικός (ίσως λίγο μεγαλύτερος από αυτόν) που ονομαζόταν Φρανσουά Μιτεράν.

Και ο οποίος συνήθιζε να λέει δύο πράγματα:

Πρώτον, ότι στην πολιτική οι δεσμεύσεις δεσμεύουν τελικά μόνο εκείνον που τις αποδέχεται.

Δεύτερον, ότι μεταξύ της προεκλογικής και της μετεκλογικής περιόδου μεσολαβεί ένα καθοριστικό γεγονός που είναι οι εκλογές.

Υπόψη, λοιπόν...

Του Ι. Κ. Πρετεντέρη

''NEA''

18-2-2012

Αντεπίθεση τώρα!

2012-02-17T23:50:00.000-08:00

Αντεπίθεση τώρα!

Το κλίμα αισιοδοξίας που για πολλοστή φορά διαδέχθηκε από χθες τον τρόμο των προηγουμένων ημερών δείχνει, επίσης για πολλοστή φορά, ότι η ελληνική πολιτική είναι καρυδότσουφλο στον ωκεανό, όπως, άλλωστε, είναι και η χώρα: στη νηνεμία ανακουφίζεται και στους ανέμους κοντεύει να πνιγεί. Αυτό, όμως, δεν ονομάζεται πολιτική.

Τώρα λοιπόν, είμαστε και πάλι σε ένα είδος νηνεμίας. Αλλά οι αληθινοί άνεμοι έρχονται μπροστά μας. Ευτυχώς, όλο και περισσότεροι βλέπουν πλέον καθαρά ότι το Βερολίνο, που αντιθέτως έχει πολύ καλά οργανωμένη πολιτική, όπως εκφράστηκε και από τις τελευταίες παρεμβάσεις του Γερμανού υπουργού Οικονομικών Σόιμπλε, οδηγεί πλέον όχι μόνον την Ελλάδα κατευθείαν στον όλεθρο αλλά και την Ευρώπη σε τρομακτικές περιπέτειες.

Κάθε ευρωπαικό δημοκρατικό κεκτημένο έχει καταπατηθεί ευθέως, τεράστιες προσπάθειες καταβάλλονται από γερμανικής πλευράς για την παράκαμψη όχι μόνον της εθνικής κυριαρχίας, αλλά και της ίδιας της δημοκρατίας. Η Γερμανία χτίζει δια πυρός και σιδήρου μια γερμανική Ευρώπη που τρομάζει όλο και περισσότερους.

Σε αυτή την πραγματικότητα, η Ελλάδα μπορεί να απαντήσει, ακόμα και σήμερα, με τρόπο που θα προκαλέσει τρόμο όχι μόνον στη γερμανική προσπάθεια άλωσης της Ευρώπης, αλλά και στις «αγορές», τις οποίες δύο χρόνια τώρα ουσιαστικά χρησιμοποιεί το Βερολίνο τρέφοντας τις ορέξεις τους και, στη συνέχεια, αξιοποιώντας συστηματικά τις απαιτήσεις τους ως άλλοθι για τη γερμανική επέκταση. Αυτή την απάντηση πρέπει να προετοιμάσει η χώρα, στις λίγες μέρες της νηνεμίας, που, άλλωστε, οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι το Βερολίνο κατάλαβε ότι το παρατράβηξε...

Όμως, ουδείς πρέπει να έχει αυταπάτες: η ουσία της γερμανικής πολιτικής δεν πρόκειται να αλλάξει στο παραμικρό. Εστω λοιπόν και στο «παρά ένα», η Ελλάδα που συμπιέζεται μέχρι θανάτου δια ασφυξίας, οφείλει να αντιληφθεί ότι έχει τη δύναμη να αντιδράσει στο νέο γερμανικό έγκλημα κατά της ίδιας και κατά της Ευρώπης. Η χώρα μπορεί να αποτελεί σήμερα τον ορισμό του αδύναμου κρίκου, όμως, αυτό συμβαίνει μέχρι τη στιγμή που θα αποφασίσει να αντισταθεί στον αργό και επώδυνο θάνατο που της επιβάλλεται από το Βερολίνο και τις χώρες που συγκροτούν το γερμανικό άξονα.

Τι μπορεί λοιπόν να κάνει;

Ανάμεσα σε άλλα και έξι συγκεκριμένα βήματα που θα αξιοποιούσαν τη διευρυνόμενη τώρα διεθνή συνειδητοποίηση για την επικινδυνότητα της γερμανικής πολιτικής.

Πρώτον,

μπορεί και οφείλει να εξηγήσει με οργανωμένο και πειστικό τρόπο το τι πραγματικά συμβαίνει στη χώρα της. Τα αγγλικά του κ. Παπαδήμου του επιτρέπουν να καλέσει στο μέγαρο Μαξίμου όλα τα μεγάλα διεθνή δίκτυα και να δώσει μια αναλυτική συνέντευξη Τύπου στην οποία θα περιγράψει στη διεθνή κοινή γνώμη τον άγριο στραγγαλισμό, χωρίς ασφαλώς να επιχειρήσει να συσκοτίσει τις ελληνικές ευθύνες. Θα πρέπει να εξηγήσει τι ακριβώς προέβλεπε το πρώτο μνημόνιο, που απέτυχε και γιατί. Θα πρέπει να δώσει παραδείγματα για το τι θα σήμαιναν αυτά που προέβλεπε για άλλες χώρες, λχ για τη Γαλλία, την Ιταλία, ή τις ΗΠΑ, ή όποια άλλη χώρα: πώς θα ήταν στην πρακτική εφαρμογή τους εκεί.

Θα πρέπει να δείξει καθαρά ότι ο κύριος λόγος που όλα αυτά απέτυχαν, ήταν ότι αυτό το τερατούργημα ήταν από την αρχή κατασκευασμένο για να αποτύχει, εκτός κι αν η Ελλάδα μεταλλασσόταν ξαφνικά σε χώρα της υποσαχαρίου Αφρικής στην καρδιά της Ευρώπης. Η παγκόσμια κοινή γνώμη θα τον ακούσει και μεγάλο μέρος των όσων θα πει, θα φτάσουν παντού.. Κι αυτό, μετράει πάρα πολύ. Μόνον να δει κανείς το κίνημα «είμαστε όλοι Ελληνες» που ξεκίνησε από τη Γαλλία και απλώνεται, είναι χαρακτηριστικό. Όμως, όλο αυτό τον καιρό που οι άνθρωποι παλεύουν για μας, ποιος Ελληνας επίσημος τους ευχαρίστησε; Ποιος τους επισκέφθηκε; Ποιος είπε γι αυτούς μια κουβέντα;

Δεύτερον,

η Ελλάδα πρέπει να κάνει το ίδιο στα θεσμικά όργανα της Ε.Ε.: να φτιάξει έναν φάκελο με τις εκτιμήσεις των διεθνών μεγάλων οικονομολόγων για το ελληνικό πρόβλημα και να τον επιδώσει σε όλους τους πρωθυπουργούς και τους αρχηγούς των αντιπολιτεύσεων.

Τρίτον,

να καλέσει επίσης αμέσως στην Αθήνα τον Κρούγκμαν, τον Μπόφινγκερ και όλους τους άλλους διεθνείς «σοφούς» που έχουν πολλές φορές στα δύο αυτά χρόνια αντιδράσει σε αυτό που γίνεται. Να κάνει τώρα ένα διεθνές τέτοιο συνέδριο με θέμα «Γιατί και πώς διαλύεται η Ελλάδα και τι σημαίνει αυτό για την Ευρώπη και τον κόσμο».

Να καλέσει και όσους ευρωπαίους πολιτικούς ηγέτες έχουν διαφωνήσει με όλα αυτά, και Γερμανούς και άλλους, που θα έρθουν πρόθυμα να υπερασπιστούν και από εδώ κάτι που ήδη έχουν υπερασπιστεί στον τόπο τους. Να καλέσει προσωπικότητες που έχουν μεγάλο ειδικό βάρος και που δεν δέχονται την Ευρώπη της καταπίεσης και της διάλυσης της δημοκρατίας, όπου εκλογές θα γίνονται μόνον όπου κι όταν θέλει ο κάθε κ. Σόιμπλε.

Τέταρτον,

ο πρωθυπουργός και οι αρχηγοί των κομμάτων, να επιχειρήσουν να ταξιδέψουν. Όχι στις Βρυξέλλες ή στο Βερολίνο: στην Ουάσιγκτον, στο Λονδίνο, στο Τελ Αβίβ, στη Μόσχα. Να ζητήσουν συναντήσεις με ηγέτες που αντιλαμβάνονται τη γεωπολιτική σημασία της Ελλάδας στις συνθήκες της μείζονος αβεβαιότητας, σε μια περιοχή γεμάτη επαναστάσεις, που, τώρα, απειλείται ακόμα και από τον πόλεμο στο Ιράν.Να εξηγήσουν ότι η Ελλάδα πρέπει να μείνει όρθια πάση θυσία, ως ο τελευταίος πόλος σταθερότητας του δυτικού κόσμου πριν τη ζώνη της κρίσης. Και, το κυριότερο, να προσχωρήσει η χώρα άμεσα στην ενεργειακή συνεργασία Κύπρου – Ισραήλ – ΗΠΑ, όπως ήδη της ζητείται, αλλά χωρίς η ελληνική πολιτική ηγεσία να έχει μέχρι στιγμής ανταποκριθεί ουσιαστικά.

Πέμπτον,

να προετοιμάσει τον ελληνικό κρατικό μηχανισμό, ή, τουλάχιστον, ότι έχει απομείνει από αυτόν, για την επόμενη μέρα: το τι θα γίνει με τα θέματα εσωτερικής και εξωτερικής ασφάλειας, το ποια σχέδια υπάρχουν – ή δεν υπάρχουν – και πρέπει να εφαρμοστούν σε περίπτωση χρεοκοπίας. Ποιος θα κρατήσει τη χώρα όρθια στις εβδομάδες που θα ακολουθήσουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο και πώς.

Όλα αυτά, πρέπει και μπορούν να σχεδιαστούν αποτελεσματικά, αρκεί η ηγεσία του τόπου να αντιληφθεί ότι οφείλει να τα σχεδιάσει και να ξεκινήσει τις σχετικές ενέργειες όσο είναι καιρός. Και, επιπλέον, να δείξει προς τα έξω ότι ετοιμάζεται συντονισμένα για ότι θα μπορούσε να ακολουθήσει…

Και, έκτον,

αφού έχει οχυρωθεί όσο είναι δυνατόν με όλους αυτούς τους τρόπους, να προσέλθει στα ευρωπαικά όργανα και να αμφισβητήσει με τον πιο οξύ και ευθύ τρόπο τη γερμανική ηγεμονία που σήμερα κάνει όλο και περισσότερα εκατομμύρια ευρωπαίων να τρέμουν.

Πώς;

Θέτοντας θέμα για την αλλαγή των συνθηκών στην οποία επιμένουν με κάθε τρόπο οι Γερμανοί: ήδη ο υποψήφιος για τη γαλλική προεδρεία Ολάντ, έκανε την αρχή. Τώρα, η Ελλάδα πρέπει εκ προιμίου να δηλώσει ότι τέτοιου είδους θεσμικές μεταβολές δεν θα τις δεχθεί και να καλέσει και άλλες χώρες να λάβουν θέση.

Η Ελλάδα πρέπει και μπορεί έτσι, συντεταγμένα και με σχέδιο, να απειλήσει την εκκολαπτόμενη γερμανική Ευρώπη με τα θεσμικά εργαλεία που διαθέτει και που κανείς δεν μπορεί να της τα στερήσει, ότι κι αν συμβεί. Κι αυτό οι Γερμανοί το γνωρίζουν πολύ καλά.

Γι αυτό και το κυριότερο που σήμερα επιθυμούν, είναι να αλλάξουν τις ευρωπαικές συνθήκες το γρηγορότερο δυνατόν, ιδίως πριν πέσει ο Σαρκοζί στις εκλογές του Απριλίου και του Μαίου. Η Ελλάδα πρέπει να είναι σε θέση να το αντιληφθεί αυτό και να το αξιοποιήσει στο έπακρο. Μέχρι να αλλάξουν οι συνθήκες, η Αθήνα κρατά στα χέρια της μια πελώρια δύναμη που είναι έγκλημα να μην την χρησιμοποιήσει τώρα.

Και, τέλος, με όλα αυτά δεδομένα,

όταν οι εκβιασμοί επανέλθουν σκληρότεροι, η χώρα να είναι έτοιμη να δηλώσει η χώρα αδυναμία πληρωμής των ομολόγων που λήγουν το Μάρτιο. Να πει ότι δεν μπορεί να τα πληρώσει.

Αν τα κάνει όλα αυτά η Ελλάδα και τα κάνει γρήγορα και συντονισμένα, όχι μόνον τον εαυτό της, αλλά την Ευρώπη όλη μπορεί να διασώσει. Τώρα, ποιος θα τα κάνει όλα αυτά, είναι ένα ερώτημα. Α: και ας μη βιαστεί κανείς να πει ότι όλα αυτά είναι ακρότητες και τρέλες και ανευθυνότητες.

Αντιθέτως, αυτό ισχύει για πολλά που έγιναν μέχρι σήμερα:

η υποταγή και η τυφλή συμμόρφωση είναι που, μαζί με την ένοχη αναβλητικότητά μας, μας τελειώνουν ως χώρα και ως κοινωνία. Μας διαλύουν οριστικά. Πρέπει, κάποτε, αν θέλουμε να ζήσουμε, να παλέψουμε. Εκ του ασφαλούς και με κλάματα, δεν γίνεται.

Γεώργιος Π. Μαλούχος

''ΒΗΜΑ''

16-2-2012

«Made in Thessaloniki»!

2012-02-17T23:31:00.000-08:00

Η Νύμφη του Θερμαϊκού αναζητεί ένα νέο "brand name" που θα νοηματοδοτήσει τη φράση "made in Thessaloniki".

Μία σύγχρονη «απελευθέρωση» της Θεσσαλονίκης

Η πόλη αναζητεί τη νέα της ταυτότητα στους ταλαντούχους νέους

Πριν από ακριβώς 100 χρόνια απελευθερώθηκε από την οθωμανική κυριαρχία. Σήμερα παλεύει να απελευθερωθεί από την έλλειψη ανταγωνιστικότητας, την οικονομική δυσπραγία και τις χαμένες ευκαιρίες που «στοιχειώνουν» το παρελθόν της.

Εν μέσω κρίσης, η «Νύμφη του Θερμαϊκού» φοράει τα καλά της και ελπίζει ότι οι «μνηστήρες» από την Ελλάδα και το εξωτερικό θα την αντιληφθούν ως κάτι περισσότερο από μια ακόμη επαρχιακή πόλη σε μια χώρα που βουλιάζει.

Στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας «Made in Thessaloniki», καλλιτεχνικοί φορείς της πόλης, εκπαιδευτικά ιδρύματα, δημοτικές υπηρεσίες, έμποροι και επιχειρηματίες ενώνουν της δυνάμεις τους για να αποδείξουν ότι η Θεσσαλονίκη διαθέτει ξεχωριστή παραγωγική ταυτότητα.

Μέσα από εκθέσεις, εκδηλώσεις και διαγωνισμούς γύρω από τη γραφιστική, το σχέδιο μόδας, την αρχιτεκτονική και τον βιομηχανικό σχεδιασμό δηλώνουν αποφασισμένοι να επαναπροσδιορίσουν το «brand name» της πόλης και να δώσουν νέο νόημα στη φράση «made in Thessaloniki».

«Δεν έχει νόημα να γιορτάζεις το παρελθόν. Το θέμα είναι πώς μπορείς να προσδιορίσεις το μέλλον», αναφέρει μιλώντας στο «Βήμα» ο κ. Μιχάλης Γουδής, μέλος της ομάδας Θεσσαλονίκη Αλλιώς, μιας «ομάδας αστικού ακτιβισμού», όπως αυτοπροσδιορίζεται,- η οποία φιλοδοξεί να αναδείξει ένα διαφορετικό πρόσωπο της Θεσσαλονίκης.

Σε συνεργασία με το περιοδικό «Παράλλαξη», το Ινστιτούτο Γκαίτε και τον Δήμο, η ομάδα διοργανώνει σειρά εκθέσεων και εκδηλώσεων υπό τον τίτλο «Made in Thessaloniki», με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από την απελευθέρωση της πόλης από τους Οθωμανούς.

«Από τι πρέπει να απελευθερωθεί σήμερα η Θεσσαλονίκη;». Αυτό είναι ένα από τα πλέον καίρια ερωτήματα που βρίσκονται στον πυρήνα της διοργάνωσης και έδωσε την αφορμή για μία εκ των εκθέσεων, με τίτλο «Free». «Καλέσαμε τους καλλιτέχνες, σχεδιαστές και γραφίστες της πόλης να δημιουργήσουν έργα που θα φανερώνουν τις αγκυλώσεις του παρελθόντος από τις οποίες πρέπει να απελευθερωθεί η πόλη μας. Στερεότυπα, νοοτροπίες, καταστάσεις, πρόσωπα - όλα συνθέτουν ένα τοπίο το οποίο οι νέες δυνάμεις προσπαθούν να καταρρίψουν», προσθέτει ο κ. Γουδής.

Τα έργα - που αναμένεται να ξεσηκώσουν αντιδράσεις - θα εκτεθούν στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης και σύμφωνα με τους διοργανωτές θα αποτελέσουν τη σπίθα για να προκληθεί δημόσιος διάλογος γύρω από τις αγκυλώσεις μιας πόλης που εδώ και χρόνια προσπαθεί επί ματαίω να γίνει η «Βαρκελώνη της Ανατολικής Μεσογείου».

Thessaloniki -Designers united

Thessaloniki-Red Creative: ''Overground''

Ο δημιουργικός πυρήνας της πόλης

Ωστόσο, η κατάρριψη των στερεοτύπων του παρελθόντος δεν αρκεί για να αποκτήσει η Θεσσαλονίκη ένα επιτυχημένο «brand name». Απαιτείται και ένα σύνολο προϊόντων, μια κατηγορία υπηρεσιών ή ένας τομέας επιχειρηματικής δράσης που θα μπορούσε να νοηματοδοτήσει τη φράση «made in Thessaloniki» και να αποτελέσει το σήμα κατατεθέν της πόλης. Και το όνομα αυτού είναι σύμφωνα με τους διοργανωτές η… γραφιστική.

Η επιλογή των διοργανωτών της έκθεσης απηχεί μια σταδιακά αυξανόμενη τάση τα τελευταία χρόνια να συνδεθεί το όνομα της Θεσσαλονίκης με διάφορους graphic designers που έχουν διακριθεί πανελλαδικώς ή διεθνώς για το έργο τους σε φεστιβάλ και διαγωνισμούς οπτικής επικοινωνίας.

Γραφίστες από τη Θεσσαλονίκη διακρίνονται συχνά στα Ελληνικά Βραβεία Γραφιστικής και Εικονογράφησης, με αποκορύφωμα το 2010, όταν και τα τρία πρώτα βραβεία του διαγωνισμού δόθηκαν σε Θεσσαλονικείς, με αποτέλεσμα να γραφούν διθυραμβικές κριτικές στα μέσα ενημέρωσης και να κερδίσει στους σχετικούς κύκλους η πόλη τον τίτλο του «βασιλιά του ελληνικού graphic design».

Thessaloniki-'Beetroot''_POSTER

Thessaloniki-''Beetroot'' Design Group

Η μεγαλύτερη επιτυχία, ωστόσο, ήρθε τον Οκτώβριο του 2011, όταν το γραφιστικό γραφείο «Beetroot» από τη Θεσσαλονίκη κέρδισε το πρώτο βραβείο ανάμεσα σε 6.468 συμμετοχές από 40 χώρες στον διασημότερο διεθνή διαγωνισμό οπτικής επικοινωνίας, «Red Dot Award, Communication Design», στο Βερολίνο.

«Μέσα από τις εκθέσεις της διοργάνωσης "Made in Thessaloniki" θέλουμε να κάνουμε γνωστό στο ευρύ κοινό - και όχι μόνο στους κύκλους των ειδικών - ότι υπάρχει στην πόλη μια εικαστική σκηνή και μια αναπτυσσόμενη αγορά η οποία αποκτά όλο και ισχυρότερη δυναμική. Πρόκειται για μια δυναμική που υπάρχει εδώ και χρόνια και ήρθε η ώρα να την αξιοποιήσουμε. Με άλλα λόγια, ήρθε η ώρα να απελευθερωθεί η Θεσσαλονίκη από τα εμπόδια που φέρνει η ίδια στον εαυτό της» τονίζει η κυρία Αλίκη Τσιρλιάγκου, υπεύθυνη διοργάνωσης των εκθέσεων που θα φιλοξενηθούν στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης.

''Αλλιώς''

Διακοσμώντας την πόλη

Στο πλαίσιο μίας εκ των εκθέσεων, μάλιστα, διακεκριμένοι βιομηχανικοί σχεδιαστές της πόλης θα κληθούν να παρουσιάσουν προϊόντα (αντικείμενα, έπιπλα κλπ) που έχουν υλοποιηθεί στο πλαίσιο της εργασίας τους. Ετσι, ο επισκέπτης θα έχει τη δυνατότητα να ξεναγηθεί σε μία έκθεση όπου θα παρουσιαστούν τα προϊόντα που έχουν πράγματι παραχθεί στη Θεσσαλονίκη κατά στο παρελθόν - δίνοντας μια πρακτική διάσταση στο «made in Thessaloniki».

Την ίδια στιγμή, αρχιτέκτονες και σχεδιαστές προϊόντων θα κληθούν να εμπλουτίσουν την «αστική επίπλωση» του δημόσιου χώρου της Θεσσαλονίκης με ευφάνταστα παγκάκια, κολωνάκια διαχωρισμού δρόμου-πεζοδρομίου, πλακάκια πεζοδρομίου, αστικό φωτισμό, σήμανση και ό,τι άλλο αφορά τη «διακόσμηση» του αστικού τοπίου.

Ολες αυτές τις δημιουργικές προτάσεις - οι οποίες θα μπορούσαν να αλλάξουν το πρόσωπο της πόλης αν υιοθετούνταν σε μεγάλη κλίμακα - έχει δεσμευθεί να τις εγκαταστήσει στην πόλη ο Δήμος, έτσι ώστε να επιτελέσουν και πρακτικά το έργο τους.

Την ίδια στιγμή, το Ινστιτούτο Γκαίτε, ένας από τους διοργανωτές της έκθεσης, σε συνεργασία με τον Δήμο Θεσσαλονίκης και το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο, έχουν στα σκαριά σχέδιο δημιουργίας μιας «δημιουργικής θερμοκοιτίδας» στα πέριξ της οδού Βαλαωρίτου - μιας ανερχόμενης περιοχής που έχει εξελιχθεί σε εναλλακτικό ψυχαγωγικό κέντρο της πόλης.

Μια τέτοια θερμοκοιτίδα, σύμφωνα με την κυρία Χριστίνα Μπίρμαν, υπεύθυνη πολιτιστικών προγραμμάτων του Ινστιτούτου Γκαίτε στη Θεσσαλονίκη, θα δημιουργήσει έναν πυρήνα συνεργασίας και αλληλεπίδρασης και θα δώσει την ευκαιρία σε νέους σχεδιαστές να αναδείξουν το έργο τους και να προβάλουν ταυτόχρονα το πρόσωπο της πόλης διεθνώς.

«Θέλουμε να τις αναδείξουμε τις δημιουργικές δυνάμεις της πόλης, ειδικά σήμερα εν μέσω κρίσης, για να μπορέσουν να πιστέψουν οι νέοι ότι δεν χρειάζεται να εγκαταλείψουν την πόλη για να πετύχουν επαγγελματικά. Ήδη πριν από την κρίση η Θεσσαλονίκη έδιωχνε τα παιδιά της προς την… πρωτεύουσα, γι' αυτό πιστεύουμε ότι αν δημιουργηθεί η κατάλληλη υποδομή, θα αλλάξει και ο τρόπος που βλέπουν οι ίδιοι οι ταλαντούχοι άνθρωποι την πόλη τους», προσθέτει η ίδια.

Χρ. Χριστοδούλου

Ο έρωτας περνάει από το στομάχι

Εν τέλει, μέσω όλων των παραπάνω πρωτοβουλιών, οι φορείς της Θεσσαλονίκης προσπαθούν να πείσουν τους πολίτες να «ερωτευθούν» ξανά την πόλη τους. Και επειδή ο σοφός λαός θέλει τον έρωτα να περνά από το… στομάχι, η γαστρονομία δε θα μπορούσε να λείπει από τα σχέδια των επιχειρηματιών της πόλης και του Δήμου Θεσσαλονίκης.

Από τον Νοέμβριο του 2011 λειτουργεί στην πόλη ένας πρωτότυπος θεσμός που τιτλοφορείται «Τρίτη βράδυ τρώμε έξω!» και προσφέρει γαστριμαργικές απολαύσεις αξίας 10 ευρώ κατ' άτομο σε γνωστά εστιατόρια της πόλης.

«Ξεκινήσαμε την πρωτοβουλία με λιγότερα από 20 συνεργαζόμενα εστιατόρια με σκοπό να αναδείξουμε τα τοπικά προϊόντα, να μετατρέψουμε τη Θεσσαλονίκη σε γαστρονομικό προορισμό και να κινήσουμε την τοπική αγορά. Τρεις μήνες αργότερα το εγχείρημα συνεχίζεται με μεγάλη επιτυχία και περισσότερα από 70 εστιατόρια συνεργάζονται», εξηγεί ο Αντιδήμαρχος Πολιτισμού κ. Σπύρος Πέγκας.

Ελλη Ισμαηλίδου

''BHMA''

18-2-2012

''Thessaloniki Daily Fhoto''

ΚΥΠΡΟΣ-ΙΣΡΑΗΛ:Επίσκεψη πολλαπλών μηνυμάτων

2012-02-17T11:41:00.001-08:00

Επίσκεψη πολλαπλών μηνυμάτων

Πολυσήμαντη, σε πολλαπλά επίπεδα, ήταν η επίσκεψη του Πρωθυπουργού του Ισραήλ Βενιαμίν Νετανιάχου στην Κύπρο, η πρώτη επίσημη επίσκεψη Ισραηλινού Πρωθυπουργού στην ιστορία των κυπροϊσραηλινών σχέσεων.

Το θέμα των υδρογονανθράκων και του φυσικού αερίου ήταν στο επίκεντρο της συνάντησης, κατά τη διάρκεια της οποίας υπογράφτηκε επίσημη συμφωνία έρευνας και διάσωσης μεταξύ των δύο χωρών, ενώ συζητήθηκαν τα σενάρια συνεργασίας όσον αφορά στην εκμετάλλευση του φυσικού πλούτου που βρίσκεται εντός των ΑΟΖ Κύπρου και Ισραήλ.

Η συνάντηση εκτιμάται ότι εδραίωσε τη στενή συνεργασία των δύο χωρών στο θέμα του φυσικού αερίου και της ενέργειας, ενώ ενίσχυσε, ουσιαστικά, τις προοπτικές της στρατηγικής τους σύμπλευσης στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, η οποία εποφθαλμιάται από την αναγεννώμενη τουρκική επιθετικότητα, που προβάλλει ως παράγων αποσταθεροποίησης στην περιοχή.

Σημαντικό timing

Η ολοένα και πολύπλευρα αναπτυσσόμενη συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών, καθώς επίσης το timing της επίσκεψης του Βενιαμίν Νετανιάχου στη Λευκωσία, συνδέεται ακριβώς με τις ευρύτερες τουρκικές επιδιώξεις στην περιοχή.

Όσον αφορά αυτό το τελευταίο -τη χρονική στιγμή, δηλαδή, που επελέγη από ισραηλινής πλευράς να πραγματοποιηθεί η επίσκεψη- αναλυτές των διεθνών σχέσεων επισημαίνουν ότι αποσκοπεί στο να στείλει μερικά σαφή μηνύματα τόσο προς την Άγκυρα όσο και προς τη Λευκωσία, ενώ συνιστά, ταυτόχρονα, μια ουσιαστική παρέμβαση στην εξελισσόμενη γεωστρατηγική συγκυρία.

Όπως σημειώνει η διεθνολόγος Ελένη Σταύρου, η επίσκεψη Νετανιάχου στην παρούσα χρονική στιγμή, 1) συνδέεται με την έναρξη του β’ γύρου αδειοδότησης για τα εναπομείναντα οικόπεδα της κυπριακής ΑΟΖ, 2) επιδιώκει να αποτρέψει μια κακή λύση του Κυπριακού για τα ισραηλινά συμφέροντα - μια τέτοια λύση θα ήταν η υπαγωγή της Κύπρου στη στρατηγική επικυριαρχία της Τουρκίας, που θα εγκλώβιζε γεωστρατηγικά το Ισραήλ, 3) να επεκτείνει και να εδραιώσει τη συνεργασία Λευκωσίας - Τελ Αβίβ για τους υδρογονάνθρακες, 4) να θεμελιώσει πυλώνες αμυντικής συνεργασίας ανάμεσα στις δύο χώρες, ενόψει της τουρκικής απειλής.

Ανταγωνιστής της Τουρκίας το Ισραήλ

Η κ. Σταύρου σημειώνει περαιτέρω ότι, πλέον, με την ανάπτυξη των κυπροϊσραηλινών σχέσεων, οι οποίες θεμελιώνονται πάνω στην ύπαρξη κοινών συμφερόντων σε πολλαπλά επίπεδα -ενεργειακό, οικονομικό, στρατηγικό-, για πρώτη φορά η Τουρκία έχει έναν ισχυρό ανταγωνιστή στην Κύπρο αλλά και στην ευρύτερη περιοχή, ο οποίος μπορεί να λειτουργήσει ως αντίρροπη δύναμη στους ηγεμονικούς σχεδιασμούς της. «Ακριβώς, η Κύπρος προσφέρει στο Ισραήλ το στρατηγικό βάθος που δεν έχει», και, ως εκ τούτου, μια λύση στο Κυπριακό προσαρμοσμένη στις τουρκικές επιδιώξεις, που θα καθιστούσε, δηλαδή, την Άγκυρα στρατηγικό επικυρίαρχο του νησιού, θα ήταν ολέθρια για το Τελ Αβίβ.

Με αυτά τα δεδομένα, «η Τουρκία δεν θα ήθελε σε καμιά περίπτωση ενδεχόμενη εδραίωση του Ισραήλ στην Κύπρο, ενώ ούτε το Ισραήλ, από την πλευρά του, θα ήθελε να εγκλωβιστεί στρατηγικά, μέσω μιας κακής λύσης στο Κυπριακό», εξηγεί, επισημαίνοντας περαιτέρω ότι το Ισραήλ είναι μια χώρα που πρωτίστως «ενδιαφέρεται, μεριμνά και σχεδιάζει για την ασφάλειά του».

Σ’ αυτό το πλαίσιο, η Κύπρος έχει έναν ιδιαίτερα σημαντικό και πολύπλευρο ρόλο να διαδραματίσει, «επ’ αμοιβαία ωφελεία, βεβαίως».

Οι τουρκικές απειλές

Καθόλου τυχαία δεν είναι και η χρονική στιγμή της επανακλιμάκωσης των τουρκικών απειλών εναντίον της Κύπρου, οι οποίες έλαβαν χώρα μία μόνο μέρα μετά την έναρξη του β’ γύρου αδειοδότησης για την κυπριακή ΑΟΖ και μία μόλις ημέρα πριν από την επίσημη επίσκεψη του Βενιαμίν Νετανιάχου στη Λευκωσία.

Ο ειδικός επί διεθνών σχέσεων Πέτρος Ζαρούνας επισημαίνει ότι η τουρκική τακτική αναπτύσσεται σε τρία επίπεδα:

1) Απειλές, υπό την μορφήν εκφοβισμού για πρόκληση εντάσεων, εναντίον πολυεθνικών εταιρειών να μην προβούν σε συνεργασία με την Κυπριακή Δημοκρατία,

2) αποθάρρυνση και εκφοβισμός της ίδιας της Κυπριακής Δημοκρατίας να μην προχωρήσει στον β’ γύρο αδειοδότησης,

3) πρόταση για διαμοιρασμό του φυσικού αερίου ανάμεσα στις δύο κοινότητες της Κύπρου.

Ερμηνεύει, επίσης, την άφιξη του κ. Νετανιάχου στη Λευκωσία ως μία «σθεναρή και αποφασιστική απάντηση στις τουρκικές απειλές», επισημαίνοντας ότι «πλέον οι δύο χώρες εισέρχονται στο πιο σοβαρό και ουσιαστικό κομμάτι της συνεργασίας», ενώ προσθέτει ότι η ισραηλινή πλευρά προσήλθε μ’ ένα πλαίσιο ευρύτερης συνεργασίας που δεν έχει να κάνει μόνο με το φυσικό αέριο, αλλά και με την ασφάλεια, την εγκατάσταση τερματικού, την υγροποίηση κ.ά.

Ισραηλινή αποτρεπτική ισχύς

Παράλληλα, όπως τονίζουν ειδικοί επί των διεθνών σχέσεων, «η ειρηνική ανάπτυξη της συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών, επ’ ωφελεία των λαών τους», την οποία ευαγγελίστηκε χθες ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός, προϋποθέτει τη διασφάλιση της ειρήνης και της σταθερότητας στην περιοχή, που με δεδομένη την τουρκική βουλιμία και επιθετικότητα, μόνον η ισραηλινή αποτρεπτική ισχύς μπορεί να προσφέρει. Ως εκ τούτου, μπορεί η διάσταση της στρατιωτικής συνεργασίας να «απωθήθηκε» κατά την κοινή συνέντευξη Τύπου των δύο ηγετών, ωστόσο θεωρείται εκ των ων ουκ άνευ για την απρόσκοπτη εφαρμογή των κυπροϊσραηλινών σχεδιασμών όσον αφορά στο φυσικό αέριο στην κυπριακή και ισραηλινή ΑΟΖ.

Όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει η Ελένη Σταύρου, «μπορεί η Τουρκία να απειλεί, ωστόσο η ισραηλινή απάντηση είναι σαφής: ‘Εμείς δεν απειλούμε, αλλά ούτε απειλούμαστε’».

17/02/2012

ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

''Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ''

Γαλλοβρετανική συνεργασία σε άμυνα και πυρηνική ενέργεια ...

2012-02-17T11:31:00.001-08:00

Γαλλοβρετανική συνεργασία σε άμυνα και πυρηνική ενέργεια

Μέχρι τα μέσα του 2012 αναμένεται να είναι έτοιμη και μία μελέτη για τη νέα γενιά τηλεπικοινωνιακών στρατιωτικών δορυφόρων που θα διαδεχθούν τους υπάρχοντες Syracuse (γαλλικός) και Skynet (βρετανικός).

Την απόφασή τους να προωθήσουν τη συνεργασία τους στους τομείς της άμυνας και της πυρηνικής ενέργειας ανακοίνωσαν σήμερα ο πρωθυπουργός της Βρετανίας Ντέιβιντ Κάμερον και ο πρόεδρος της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί κατά τη σύνοδο κορυφής που είχαν στο Παρίσι.

Οι δύο ηγέτες εμφανίστηκαν πρόθυμοι να αφήσουν πίσω τους την ένταση που επικρατούσε στις σχέσεις τους μετά τη σύνοδο κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης τον Δεκέμβριο. «Οι γαλλοβρετανικές σχέσεις είναι εξαιρετικές», είπε χαρακτηριστικά ο Σαρκοζί, χαρακτηρίζοντας τον Κάμερον «θαρραλέο άνθρωπο». Σημείωσε μάλιστα ότι κατανοεί τις «κόκκινες γραμμές» που θέτει η Βρετανία για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

Αλλά και ο Βρετανός πρωθυπουργός από την πλευρά του φάνηκε να έχει ξεχάσει τον πρόσφατο φραστικό πόλεμο μεταξύ τους, όταν ο ίδιος χαρακτήριζε «τρελά» τα σχέδια του Σαρκοζί για επιβολή φόρου στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές ή όταν ο Γάλλος πρόεδρος του έλεγε ότι «έχασε τη χρυσή ευκαιρία να σκάσει», αναφερόμενος στην κρίση χρέους της ευρωζώνης. Οι διαφορές αυτές δεν ήταν ποτέ προσωπικές, είπε ο Κάμερον, για τον οποίο η γαλλοβρετανική συνεργασία σήμερα είναι στο καλύτερο επίπεδο που έχει βρεθεί ποτέ από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Έπλεξε μάλιστα το εγκώμιο του Σαρκοζί, λέγοντας ότι θαυμάζει «τις ηγετικές ικανότητες και το κουράγιο του».

Στον αμυντικό τομέα, οι δύο χώρες ανακοίνωσαν ότι προτίθενται να συνεργαστούν κατασκευάζοντας από κοινού, με ορίζοντα το 2030, ένα μαχητικό, μη επανδρωμένο αεροσκάφος αλλά και να προωθήσουν κοινά σχέδια για πυραύλους, τις στρατιωτικές δορυφορικές επικοινωνίες και τις πυρηνικές δοκιμές.

Ο Σαρκοζί υπογράμμισε ότι τα σχέδιά της Γαλλίας και της Βρετανίας είναι «ανοιχτά» και δεν αποκλείουν τη συμμετοχή και άλλων ευρωπαϊκών χωρών. «Είμαστε πραγματιστές (...) Τα σχέδιά μας είναι ανοιχτά για όλους υπό την προϋπόθεση ότι θα ακολουθήσουν την ταχύτητά μας», είπε στην κοινή συνέντευξη Τύπου που έδωσαν οι δύο ηγέτες.

Οι δύο χώρες επιθυμούν επίσης να υπογράψουν μια συγχρηματοδοτούμενη σύμβαση με το βρετανικό όμιλο BAE Systems και τη γαλλική κατασκευαστική εταιρεία Dassault Aviation. Οι δύο αυτές εταιρείες έχουν ήδη κατασκευάσει δύο πρωτότυπα μη επανδρωμένα μαχητικά αεροσκάφη, το Taranis της ΒΑΕ και το Neuron της Dassault. Εξάλλου, η Γαλλία θα εξετάσει την πιθανότητα να αγοράσει το μη επανδρωμένο κατασκοπευτικό αεροσκάφος Watchkeeper που κατασκευάζει η Thales UK για λογαριασμό των βρετανικών ενόπλων δυνάμεων.

Όσον αφορά στη συνεργασία τους στον τομέα των πυρηνικών, οι δύο χώρες σκοπεύουν να κατασκευάσουν από κοινού ένα εργαστήριο όπου θα γίνονται προσομοιώσεις δοκιμών, στο Βαλντίκ, στα βορειοδυτικά της Ντιζόν.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από AΠΕ-ΜΠΕ

www .kathimerini.gr

17-2-2012

Δύο δήμαρχοι ιταλικών πόλεων δίνουν το μισθό τους στους Έλληνες...

2012-02-17T10:51:00.000-08:00

Δύο δήμαρχοι ιταλικών πόλεων δίνουν το μισθό τους στους Έλληνες

17 Φεβ 2012

tvxsteam tvxs.gr/node/85360

Ο Μάρκο Γκάλντι, δήμαρχος της κωμόπολης Κάβα Ντέι Τιρένι, έξω από την πόλη Σαλέρνο της Νότιας Ιταλίας, αποφάσισε να προσφέρει το μισθό του για τη στήριξη του ελληνικού λαού. Οι μηνιαίες απολαβές του, αντιστοιχούν σε 1.100 ευρώ. Στην ίδια ακριβώς κίνηση προέβη και ο δήμαρχος της κωμόπολης Μπαρονίσι, Τζοβάνι Μοσκατιέλο, ενισχύοντας τη χώρα μας με το μισθό του, που αντιστοιχεί σε 780 ευρώ.

Ο Μάρκο Γκάλντι έκανε γνωστή την απόφασή του, με επιστολή του προς τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, τον πρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου, Μάρτιν Σουλτς, τον Ιταλό πρωθυπουργό, Μάριο Μόντι και τον Έλληνα πρωθυπουργό, Λουκά Παπαδήμο. Η καταβολή του μισθού του Γκάλντι υπέρ της χώρας μας, θα ξεκινήσει από αυτό τον τρέχοντα μήνα.

Στην επιστολή του, ο Ιταλός δήμαρχος αναφέρει:

«Στην Ευρώπη, υπάρχει ένας λαός που λέει ότι δεν έχει αδέλφια. Και σε αυτή την ιστορική στιγμή, έχει δίκιο. Κανένας στον κόσμο δεν φέρεται με αδελφοσύνη προς τον ελληνικό λαό. Έστω και αν η Ελλάδα μάς έδωσε τη φιλοσοφία και την επιστήμη, την ποίηση και τη λογοτεχνία, το θέατρο και τη μουσική. Η Ελλάδα μάς έδωσε τον πολιτισμό και η Ιταλία και η Ευρώπη δεν είναι αδέλφια της, αλλά παιδιά της. Η Ευρώπη, σήμερα κρίνεται. Αν εγκαταλείψει την Ελλάδα, θα απορρίψει οριστικά μια συγκεκριμένη ιδέα της Ευρώπης, εκείνη την ιδέα της Ευρώπης, που θέλουμε και αγαπάμε. Από το μήνα αυτό θα καταβάλλω το μισθό μου υπέρ του ελληνικού λαού. Και όσοι κρατούν στα χέρια τους το μέλλον της Ευρώπης και της Ιταλίας, ας μην ξεχάσουν το χρέος τους, ένα χρέος αλληλεγγύης και αδελφοσύνης».

Στην ίδια ακριβώς κίνηση αποφάσισε να προβεί και ο δήμαρχος της κωμόπολης Μπαρονίσι, Τζοβάνι Μοσκατιέλο, ενισχύοντας τη χώρα μας με το μισθό του, που αντιστοιχεί σε 780 ευρώ.

«Όσοι κυβέρνησαν τα χρόνια αυτά στην Ελλάδα, οπωσδήποτε διέπραξαν σοβαρότατα λάθη, αλλά θα ήμασταν και εμείς, τώρα, άλλο τόσο ανεύθυνοι, αν δεν στηρίζαμε -με κάθε δυνατό μέσο- αυτή τη χώρα, που είναι η κοιτίδα τού πολιτισμού μας»,

σημείωσε κ. ο Μοσκατιέλο.

ΠΗΓΗ

http://tvxs.gr/news/kosmos/dyo-dimarxoi-italikon-poleon-dinoyn-mistho-toys-stoys-ellines

Β. Μαρκεζίνης: Άρθρο-Μανιφέστο για ένα νέο «Κοινωνικό Συμβόλαιο»

2012-02-17T10:33:00.000-08:00

Β. Μαρκεζίνης:

Άρθρο-Μανιφέστο για ένα νέο

«Κοινωνικό Συμβόλαιο»

Ο γνωστός ακαδημαϊκός Βασίλειος Μαρκεζίνης παρεμβαίνει στα ελληνικά πολιτικά πράγματα με ένα άρθρο-μανιφέστο, που περιγράφει την ένδεια του ελληνικού πολιτικού προσωπικού και προτείνει λύσεις για την έξοδο από το πολιτικό και οικονομικό αδιέξοδο.

Ο κ. Μαρκεζίνης θεωρεί ως πρώτο μέλημα την προκήρυξη εκλογών αναφέροντας:

«Το πρώτο πράγμα που οφείλουμε να πράξουμε είναι να προκηρύξουμε εκλογές και να ζητήσουμε από τον λαό να αναδείξει μια νέα, πλήρως νομιμοποιημένη Βουλή. Όπως είναι φυσικό, όλοι εκείνοι οι πολιτικοί που δεν έχουν την παραμικρή πιθανότητα επανεκλογής αντιτίθενται σφόδρα σε αυτή την προοπτική. Επειδή όμως είναι έξυπνοι, ή μάλλον πονηροί, φροντίζουν να συγκαλύπτουν τους πραγματικούς λόγους της αντίθεσής τους και να επικαλούνται διάφορες υψηλές αρχές συνδεόμενες με τοσυμφέρον του κράτους».

Όσον αφορά την παρακμή της ελληνικής πολιτικής ζωής και τον πολιτικό κόσμο ο Βασίλειος Μαρκεζίνης μιλάει για την αλλαγή που πρέπει να συντελεστεί σε επίπεδο πολιτικού προσωπικού:

«Πρέπει να αλλάξουμε οπωσδήποτε τους Έλληνες πολιτικούς δρώντες, ακριβώς επειδή πρέπει να αλλάξουμε τις ισχύουσες πολιτικές: χρειαζόμαστε νέες πολιτικές σε εσωτερικό, ήτοι κοινωνικό, επίπεδο· νέες πολιτικές στις εξωτερικές μας σχέσεις και στην εθνική μας άμυνα· νέες πολιτικές στους τομείς των δημόσιων οικονομικών και, εν γένει, της οικονομίας. Αυτή η καινοτομία όμως μπορεί να προέλθει μόνον από νέα πρόσωπα, που δεν θα ελέγχονται από ξένους παράγοντες αλλά απλώς θα ξέρουν να συνεργάζονται μαζί τους· δεν θα σαστίζουν από φοβερό αίσθημα τιμής (και κατωτερότητας) αν ο Σαρκοζί, η Μέρκελ ή ο Μπαρόσο τούς τηλεφωνούν για να τους πουν τι πρέπει να κάνουν· δεν θα είναι εξαρτημένα από τα οικονομικά μας κατεστημένα και άρα δεν θα νιώθουν υποχρεωμένα να υποκύπτουν στα αιτήματά τους για κάθε λογής «διευκολύνσεις». Υπάρχουν τέτοια πρόσωπα;»

Και προθέτει,

«ο νέος ηγέτης μας, όμως, πρέπει να μπορεί να ονειρευτεί και, όπως ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, να έχει το θάρρος, τη φαντασία και τη ρητορική δεινότητα να μεταδώσει αυτό το όνειρο και στον λαό του.

Να κάνει τους συμπατριώτες του περήφανους που είναι Έλληνες.

Να αναζωπυρώσει την πίστη τους στον Θεό τους, αλλά, συγχρόνως, νατους διδάξει και εκείνο το είδος ανεκτικότητας που δίνει δύναμη σε έναενωμένο έθνος και συνάδει με τη νομική μας αντίληψη περί ανθρωπίνωνδικαιωμάτων, όπως αυτή εκφράζεται και εφαρμόζεται από το δίκαιό μας.

Η ισοκατανομή θυσιών θα σηματοδοτήσει σύμφωνα με τον κ. Μαρκεζίνη της αλλαγής πλεύσης για τη αποκατάσταση της κοινωνική αδικίας που έχει συντελεστεί λόγω των μέτρων που έχει επιβάλει η τρόικα.

«Η συντριπτική αδικία των μέτρων που ελήφθησαν κατά τα τελευταία δύο χρόνια επιδεινώθηκε από το γεγονός ότι τα μέτρα αυτά εφαρμόστηκαν οριζόντια, δηλαδή τυφλά. Ως εκ τούτου, θα πρέπει να γίνει άμεση αποκατάσταση των μεγαλύτερων αδικιών που διαπράχθηκαν με αυτόν τοντρόπο.»

Τέλος, αναφέρεται στα θεμέλια που θα χτιστεί το νέο κοινωνικό συμβόλαιο σημειώνοντας χαρακτηριστικά:

"Εν ολίγοις, απαιτείται ισορροπία· ισορροπία μέσω της κοινής προσπάθειας. Ισορροπία που θα στηρίζεται στο κοινωνικό συμβόλαιο, το οποίο όλα τα μέλη της κοινωνίας θα αναλάβουν να τηρήσουν μέχρις ότου, έπειτα από μια περίοδο κακουχίας δύο ή και τριών ετών, ξαναβγούμε από το σκοτάδι".

Διαβάστε όλο το κείμενο ΕΔΩ .

Πηγή

www.epikaira.gr

17-2-2012

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ: ''Conquest 1453'' ( Turkish film “Fetih 1453”)

2012-02-17T09:46:00.001-08:00

(...)
Instead of shyly (and privately) remembering 1453, the Turks make every cheerful noise to remind the entire world that their country is a too rare commodity in Europe which boasts that its biggest city in fact is a land that once belonged to another nation and was captured by the force of sword.
It is quite hard to think of the British commemorating the conquest of London or the Germans that of Berlin – and noisily thinking this is a virtue: “We are sitting on other nations’ lands! Ah, there is Cyprus too…” Another Turkish producer with a quick eye for $$$$ should soon set off to release a “Conquest 1974,” and another, an “Extinction 1915.”
(...)
And it is so amusing that these devout generations get easily offended when someone spelled the original name of the city their ancestors had conquered five and a half centuries ago: Constantinople. They would prefer the “Turkish” name, Istanbul, without knowing that the Turkish name, too, is a variation of one of the city’s Greek names: “stin Poli” - to the City.
(...)

ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ

Conquest 1453

BURAK BEKDİL

As I sat and wrote these lines with the background music of Rossini’s 1820 opera “Maometto II,” the release of the Turkish film “Fetih 1453” (Conquest 1453) was only a day and a half away, scheduled to premiere in Turkey at 2:53 p.m. (14:53) on Feb. 16. The film’s trailer opens with an (alleged) attribution to the Prophet Muhammad: “Verily you shall conquer Constantinople. What a wonderful leader will he be, and what a wonderful army will that army be!”

The opera’s eponymous subject Sultan Mehmed II (Mehmed the Conqueror), son of Sultan Murad II and Valide Sultan Mara Brankovic, was only 21 years old when he conquered Constantinople on May 29, 1453. (Apparently the film’s producers could not wait a few months more for a more sensational release at 14:53 on May 29.)

Mehmed II was too keen on shariah, and he considered it an Islamic duty to overthrow the Byzantines by conquering Constantinople. Ironically, he had a blood lineage to the Byzantine imperial family – his predecessor, Sultan Orhan I, had married a Byzantine princess, and Mehmed II may have claimed descent from John Tzelepes Komnenos, a grandchild of Byzantine Emperor Alexios I Komnenos.

Even more ironically, the sultan was also known for the religious tolerance with which he treated his subjects, especially among the conquered Christians. His oath “firman” – which he issued to protect Bosnian Franciscans when he conquered that territory in 1463 – is considered the oldest document on religious freedoms.

To some extent, it would be anachronistic to accuse Muslim Turks of occupying other nations’ lands as the darker ages of human race had seen that motive too often regardless of ethnicity or religion.

All the same, it won’t be anachronistic at all to be astonished at the Turkish love affair with the idea of conquest in the 21st century. Instead of shyly (and privately) remembering 1453, the Turks make every cheerful noise to remind the entire world that their country is a too rare commodity in Europe which boasts that its biggest city in fact is a land that once belonged to another nation and was captured by the force of sword.

It is quite hard to think of the British commemorating the conquest of London or the Germans that of Berlin – and noisily thinking this is a virtue: “We are sitting on other nations’ lands! Ah, there is Cyprus too…” Another Turkish producer with a quick eye for $$$$ should soon set off to release a “Conquest 1974,” and another, an “Extinction 1915.”

Sadly, millions of Turks will go to the theaters to feel proud of their ancestors and to visually show their children “our greatness.” We are great not only because “we had the power of the sword” but, even more sadly, because “we still adore the idea.” This is what Prime Minister Recep Tayyip Erdoğan must have meant when he recently said he wanted to “raise devout generations…which should embrace our historic values.”

And it is so amusing that these devout generations get easily offended when someone spelled the original name of the city their ancestors had conquered five and a half centuries ago: Constantinople. They would prefer the “Turkish” name, Istanbul, without knowing that the Turkish name, too, is a variation of one of the city’s Greek names: “stin Poli” - to the City.

Even more amusing is the fact that you can often see these devout generations staging one protest rally after another, fiercely demanding an end to the “Israeli occupation of Jerusalem.” Amusement turns into extreme amusement when, like it happened a couple of years ago, crowds of devout young Turks commemorate the conquest of Istanbul, only to move on to another demonstration, this time to protest the occupation of Jerusalem.

Weird Turkey? Not yet. After the double demonstrations, they would surf the web to find which “traitor” Turk(s) criticized their hooliganism, and flood him/them with extremely creative words of curses and threats. It is useless to remind them that their ancestors had travelled from the steppes of Asia to capture Constantinople while the Jews are natives of Jerusalem.

February/17/2012

Πηγή

Hurriyet Daily News.

ΣΧΕΤΙΚΑ

Εσωτερικές αντιδράσεις για την ταινία «1453» στην Τουρκία

Δημοσιογράφοι στηλιτεύουν την επιμονή της χώρας να υπερηφανεύεται για το κατακτητικό της παρελθόν

Σκληρή κριτική ασκεί, μέσα από τις σελίδες της αγλλόφωνης έκδοσης Hurriet Daily News, ο Μπουράκ Μπεκντίλ στην ταινία «Αλωση 1453», κινηματογραφική υπερπαραγωγή που ανέβηκε αυτές τις μέρες στην Τουρκία με αφορμή την επέτειο των 560 χρόνων από την κατάληψη της Κωσταντινούπολης. Όπως χαρακτηριστικά τονίζει ο Μπεκντίλ, η ταινία αυτή αναδεικνύει το γεγονός ότι η Τουρκία επιθυμεί να μπει στην Ευρώπη την ίδια ώρα που υπερηφανεύεται ότι η μεγαλύτερη από τις πόλεις της είναι προϊόν μιας βίαιης κατάστασης.
Ο Μπεκντίλ τονίζει πόσο εκτός ευρωπαϊκής κουλτούρας είναι μια τέτοια πρακτική, ερωτώντας -ρητορικά προφανώς- πόσο πιθανόν θα ήταν να γιόρταζαν οι Βρετανοί την «άλωση του Λονδίνου» ή οι Γερμανοί την «Αλωση του Βερολίνου». Κι όμως, παρά να τηρούν διακριτική στάση αναφορικά με το γεγονός αυτό, εκατομμύρια Τούρκοι -τονίζει ο συγγραφέας του κειμένου- θα συνεχίσουν να μιλούν στα παιδιά τους για το «μεγαλείο της Τουρκίας» και να απολαμβάνουν ότι αυτή «κυβέρνησε με το σπαθί».
«Αραγε», ρωτά ειρωνικά ο δημοσιογράφος, «θα ακολουθήσουν ταινίες όπως ''Αλωση 1974'' (σ.σ: μια σαφής αναφορά στην Κύπρο) ή ''Αφανισμός 1915'';», στηλιτεύοντας έτσι την υπερηφάνεια με την οποία αντιμετωπίζεται η κατάκτηση της Γης ξένων λαών.
Ο Μπεκντίλ διακωμωδεί επίσης την συμπαράσταση των κατοίκων της Κωνσταντινούπουλης προς τους Παλαιστίνιους της Ιερουσαλήμ και την απαίτησή τους να αποχωρήσουν από αυτήν οι Ισραηλινοί, οι οποίοι ωστόσο εγκαταστάθηκαν σε αυτήν πολύ πριν οι Τούρκοι εποικίσουν την Κωνσταντινούπολη. Εξίσου ειρωνικός είναι και με τη μάχη των Τούρκων να επιβάλουν τη νεώτερη ονομασία της πόλης (Ισταμπούλ) έναντι της παλαιότερης (Κωνσταντινούπολη), αγνοώντας ότι η πρώτη προέρχεται από τη δεύτερη.

''ΒΗΜΑ''
17-2-2012

Φραγκφούρτη - Βερολίνο: 1Χ2

2012-02-17T08:10:00.002-08:00

Φραγκφούρτη - Βερολίνο: 1Χ2

Γιάνη Βαρουφάκη

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα μικρό, υπερχρεωμένο κράτος. Επειδή όμως το χρήμα έρρεε παντού ως ασταμάτητη οικουμενική παλίρροια (παραγόμενη από ανόητες τράπεζες στην Wall Street, στο City, στην Βόρεια Ευρώπη), το κόστος δανεισμού ήταν παντού μηδαμινό κι έτσι κανείς δεν έδινε σημασία. Ξάφνου, το φθινόπωρο του 2008, η παλίρροια έδωσε την θέση της στην άμπωτη. Με την άμπωτη να «στεγνώνει» τον τραπεζικό τομέα από ρευστό χρήμα, σιγά-σιγά ήρθε και η στασιμότητα στην πραγματική οικονομία. Αναπόφευκτα, το εθνικό εισόδημα του μικρού, υπερχρεωμένου κράτους άρχισε να μειώνεται την ώρα που ο ρυθμός αύξησης του χρέους (δηλαδή το επιτόκιο) μεγάλωνε (ελέω διεθνούς έλλειψης ρευστότητας που ωθούσε τα επιτόκια προς τα πάνω). Κάποια στιγμή, κανείς δεν δάνειζε στο μικρό αυτό κράτος ώστε να εξυπηρετεί (δηλαδή να επανακυλύει) το χρέος που, το 2008, ανερχόταν στα €260 δις.

Κάπου εκεί, κατέφθασε η καλή τρόικα για να βοηθήσει να μην πτωχεύσει το μικρό κράτος. Για δύο χρόνια πλήρωνε για να αποτρέψει την πτώχευση. Αρχικά έδωσε €110 δις θέτοντας κάποιους όρους στο μικρό κράτος, όπως είναι λογικό να κάνει ο κάθε δανειστής. Ενάμιση χρόνο μετά, υποσχέθηκε άλλα €130 δις. Και, σαν να μην έφτανε αυτό, προσέθεσε στα «δώρα» που κόμιζε κι ένα «κούρεμα» προηγούμενων χρεών της τάξης (υποτίθεται) των €100 δις.

Όποιος δεν γνωρίζει τίποτα άλλο από τα παραπάνω (σωστά) δεδομένα, θα πρέπει να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι αυτή η κυρία τρόικα είναι και φιλεύσπλαχνη και γενναιόδωρη: Συνολικά έδωσε €240 δις από την «τσέπη» της και μεσολάβησε με τους παλαιούς δανειστές του μικρού κράτους να «σβήσουν», να διαγράψουν δηλαδή, άλλα €100 δις. Δηλαδή, κόμισε €340 δις ως δώρα στο μικρό, υπερχρεωμένο κράτος.

Ας τα δεχθούμε όλα αυτά. Έστω λοιπόν ότι η κυρία τρόικα είναι, πράγματι, φιλεύσπλαχνη και γενναιόδωρη. Αυτό όμως σημαίνει ότι είναι και απελπιστικά ηλίθια. Ξέρω ότι είναι βαριά η λέξη αλλά, αλίμονο φίλες και φίλοι, πως μπορούμε να καταλήξουμε σε διαφορετικό χαρακτηρισμό (από το ότι η τρόικα αξίζει το Νόμπελ Βλακείας) όταν, με στόχο να καταπολεμήσει ένα χρέος της τάξης των €260 δις, άντε €298 δις το 2010, αφιέρωσε €340 δις αλλά το μικρό, υπερχρεωμένο κράτος, παρόλο αυτόν τον πακτωλό χρημάτων της κυρίας τρόικας, κατέληξε και πάλι να χρωστά πάνω από €345 δις!

Θα το πω άλλη μια φορά για να το συλλάβω κι ο ίδιος: Ένα μικρό κράτος της ευρωζώνης πριν δύο χρόνια είχε ένα δυσβάστακτο χρέος της τάξης των περίπου €300 δις. Η τρόικα προσέφερε στο μικρό αυτό κράτος, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, €340 δις για να το βοηθήσει. Και που φτάσαμε σήμερα; Φτάσαμε το μικρό μας κράτος να χρωστά €340 δις και βάλε. Μα αν το 2010 η κα Μέρκελ και ο κ. Strauss-Kahn (αλήθεια τον θυμάστε αυτόν;) είχαν πει στον κ. Παπανδρέου «Γιώργο μας, παιδί μας, μην σκας, θα αποπληρώσουμε εμείς όλο το ελληνικό δημόσιο χρέος σήμερα», θα γλύτωναν €40 δις και η Ελλάδα δεν θα χρώσταγε δεκάρα!

Υπεραμυνόμενοι βέβαια του εαυτού τους (δηλαδή της μεγαλειώδους κουταμάρας τους) θα έλεγαν ότι δεν φταίνε εκείνοι αλλά το ελληνικό κράτος που δεν έκανε αυτά που υποσχέθηκε. Ορθόν αλλά εκτός θέματος. Μπορεί, πράγματι, να είναι αναμφισβήτητο ότι το ελληνικό κράτος δεν κατάφερε να κάνει σε δύο χρόνια, όπως είχε υποσχεθεί, όλες τις μεταρρυθμίσεις που χρόνιζαν για δεκαετίες. Είναι, όμως, ή δεν είναι αλήθεια ότι το ελληνικό δημόσιο μείωσε το πρωτογενές του έλλειμμα τα τελευταία δύο χρόνια (με μισανθρωπικές περικοπές, βεβαίως-βεβαίως, των εισοδημάτων των πιο αδύναμων) κατά περίπου 9%; Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι τέτοια μείωση δεν έχει ξαναγίνει πουθενά και ποτέ, σε καιρό ειρήνης και σε περίοδο ύφεσης, στην οικονομική ιστορία της ανθρωπότητας; Και στα δύο ερωτήματα η απάντηση είναι απολύτως θετική. Άρα, όσο ανεπρόκοπο κι αν είναι το ελληνικό κράτος (που σίγουρα είναι), η αλήθεια παραμένει αμείλικτη για την τρόικα: Παρέλαβαν τον Μάη του 2010 ένα χρέος λιγότερο των €300 δις, έβαλαν το ελληνικό δημόσιο να σφίξει βάναυσα το ζωνάρι του, βρήκαν €340 δις υπέρ του ελληνικού δημοσίου και κατέληξαν, παρά τις θυσίες του έλληνα μικρομεσαίου και των υπόλοιπων ευρωπαίων φορολογούμενων, να αυξήσουν (!!!) το ελληνικό δημόσιο χρέος κατά €40 δις. Και σαν να μην έφτανε αυτό, την ίδια εποχή κατάφεραν να συρρικνώσουν (όπως τους προειδοποιούσαμε ότι θα κάνουν) το εθνικό εισόδημα, από το οποίο θα πρέπει να αποπληρωθεί το χρέος, κατά 15%. Εύγε τρόικα!

Και τώρα;

Τώρα κατάλαβαν, πολύ αργά βέβαια, την κορυφαία κουταμάρα τους. Πήραν ένα πρόβλημα το οποίο μπορούσε να έχει διευθετηθεί με ένα ποσό των €40 ή €50 δις (π.χ. ένα άτοκο δάνειο τον Ιανουάριο του 2010) και το μετέτρεψαν σε μια μαύρη τρύπα του ενός τρις και βάλε – αν λάβουμε υπ’ όψη μας τα μνημόνια της πεσούσης Ιρλανδο-Πορτογαλίας, τα κρυφά μνημόνια της αποτελματωμένης Ιταλο-ισπανίας, και πάει λέγοντας.

Τώρα κατανόησαν ότι κάτι αντίστοιχο πέτυχαν και στους καλούς, αλλά σχεδόν το ίδιο αδύνατους, μαθητές της τάξης: στην Πορτογαλία και στην Ιρλανδία, όπου κι εκεί, παρά το ενθουσιώδες αυτομαστίγωμα των λαών αυτών, τα νούμερα είναι εξ ίσου καταδικαστικά για την κυρία τρόικα. Όσο για την

Ισπανία και Ιταλία, βρίσκονται κι αυτές ακριβώς στο ίδιο μονοπάτι. Μόνο που όταν το δικό τους πολλαπλάσιο χρέος, και το δικό τους εθνικό εισόδημα, μπει στο στάδιο της σκοτοδίνης που βρίσκονται οι μικρότερες των πτωχευμένων χωρών-μελών, θα είναι πολύ αργά για την ευρωζώνη. Θα έχει έρθει το τέλος του δρόμου και η Γερμανία θα αναγκαστεί να φτιάξει μια νέα νομισματική ένωση ανατολικά του Ρήνου και βόρεια των Άλπεων – με κόστος την απώλεια των ασιατικών αγορών και τον τριπλασιασμό της γερμανικής ανεργίας.

Μπροστά σε αυτή την συνειδητοποίηση, έχει ξεσπάσει ένας γερός πόλεμος μεταξύ, ουσιαστικά, Φραγκφούρτης και Βερολίνου. Από την μία μεριά έχουμε τον χρηματοπιστωτικό τομέα, την Φραγκφούρτη, όπου επικρατεί σχεδόν ομοφωνία: Τα δάνεια της Ελλάδας θα αποπληρώνονται κανονικά τους επόμενους δύο μήνες, μέχρι να τελειώσουν (ελπίζουν «αισίως») οι Γαλλικές Προεδρικές εκλογές. Κατόπιν Ελλάδα και Πορτογαλία θα «ακρωτηριαστούν» και θα «καυτηριαστούν» ώστε να μην επεκταθεί η γάγγραινα στην υπόλοιπη ευρωζώνη. Από την άλλη έχουμε την Καγκελαρία όπου επικρατεί μια μοναδική κακοφωνία: Κάποιοι συμφωνούν με την Φραγκφούρτη, άλλοι επιμένουν ότι η μοναδική «λύση» είναι η αποχώρηση της Γερμανίας από το ευρώ (και, συγκεκριμένα, η νομισματική απόσχιση από την Γαλλία), κάποιοι τρίτοι εμμένουν πως η ευρωζώνη πρέπει να διατηρηθεί ως έχει αλλά οι πτωχευμένες χώρες να ενισχυθούν ουσιαστικά. Μπροστά στο φάσμα αυτής της κακοφωνίας, η κα Μέρκελ τείνει, συντηρητική ούσα, υπέρ του status quo. Δηλαδή, στην συνέχιση της σημερινής ανοησίας, όπου κράτη σαν το δικό μας δέχονται εκατοντάδες δις με αποτέλεσμα το χρέος να… μεγαλώνει και το εθνικό εισόδημα να μειώνεται. Δεν είναι ότι η γερμανίδα καγκελάριος δεν κατανοεί ότι η σημερινή ατραπός οδηγεί στην καθίζηση όλης της ευρωζώνης. Η αμφιθυμία της γερμανικής ηγεσίας απλά αντανακλά το ότι από την μία μεριά νιώθουν πως στερούνται της πολιτικής υποστήριξης να αντιμετωπίσουν ορθολογικά την Κρίση (καθώς κάτι τέτοιο απαιτεί μόνιμη δέσμευση της Γερμανίας με την ευρωζώνη) ενώ από την άλλη διαφωνούν (και καλά κάνουν) με την λύση της Φραγκφούρτης – αυτό που ονομάζω ακρωτηριασμός-καυτηριασμός.

Η λύση της Φραγκφούρτης

Πριν μερικές μέρες ήμουν στην Φραγκφούρτη γυρίζοντας ένα ντοκυμαντέρ για το αγγλικό Channel 4. Στο πλαίσιο των γυρισμάτων μου δόθηκε η ευκαιρία να μιλήσω με τρεις μεγαλοτραπεζίτες, με τον Πρόεδρο του Χρηματιστηρίου και με διευθυντή μιας εγχώριας σκιώδους τράπεζας. Αν και τους συνάντησα ξεχωριστά, η μεταξύ τους ομοφωνία ήταν εντυπωσιακή. Εν συντομία, κρίνουν ότι (όπως έγραψα παραπάνω), μετά τις γαλλικές εκλογές, Ελλάδα και Πορτογαλία θα οδηγηθούν στην έξοδο από την ευρωζώνη. Γιατί; Επειδή, όπως παραδέχθηκαν, η Γερμανία έσφαλε. Επειδή η θεραπεία των τελευταίων δύο ετών απεδείχθη δηλητηριώδης (όπως έγραφα πιο πάνω). Παραδέχονται με άλλα λόγια την κουταμάρα των Μνημονίων όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και των υπόλοιπων. Θεωρούν ότι τα Μνημόνια σκότωσαν την Ελλάδα και την Πορτογαλία. Τις μετέτρεψαν σε μέλη των οποίων η γάγγραινα που προκάλεσε η λάθος θεραπεία δεν μπορεί πια να γιατρευτεί και πως χρειάζεται: (α) να σταματήσει η δηλητηριώδης θεραπεία (δηλαδή η σφικτή λιτότητα) στα υπόλοιπα μέλη που δεν έχουν ακόμα φτάσει στην φάση της γάγγραινας (Ιταλία, Ισπανία και, με λίγη προσπάθεια, Ιρλανδία), και (β) να καυτηριαστεί η πληγή που θα αφήσουν οι ακρωτηριασμοί της Ελλάδας και της Πορτογαλίας (δηλαδή, η αποχώρισή μας από το ευρώ). Και πως θα καυτηριαστούν; Με την παροχή περίπου €2 τρις φρέσκου χρήματος από την ΕΚΤ στις τράπεζες των εναπομεινάντων μελών (ιδίως της Ιταλίας και της Ισπανίας) και, παράλληλα, την διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους της Ελλάδας και της Πορτογαλίας, με παράλληλη στήριξη κάποιων από τις τράπεζές μας, ώστε οι δύο υπό ακρωτηριασμό χώρες να μην καταρρεύσουν εντελώς.

Πλάνη οικτρά

Η λύση της Φραγκφούρτης, αν και δεν έχει επικρατήσει, κερδίζει καθημερινά έδαφος στην Γερμανία. Αυτό εξηγεί εν μέρει κάποιες από τις ρήσεις του κ. Schauble και την γενικότερη δυστοκία που παρατηρούμε όσον αφορά το Μνημόνιο 2. (Ένας άλλος λόγος είναι ότι, μπροστά την αποκάλυψη της κουτής πολιτικής απέναντι στο ελληνικό χρέος, η γερμανική ηγεσία κερδίζει κάποιους πόντους εμφανιζόμενη να μην θέλει να ρίξει κι άλλα δις στην συγκεκριμένη μαύρη τρύπα.) Κανείς δεν γνωρίζει αν τελικά για πόσο πρυτανεύει ο συντηρητισμός της κας Μέρκελ ή αν θα επικρατήσει σύντομα ο ενθουσιασμός της Φραγκφούρτης για την λύση του ακρωτηριασμού-καυτηριασμού. Στις αράδες που ακολουθούν, και με τις οποίες κλείνω, θα μου επιτρέψετε να παραθέσω έξι λόγους γιατί η αισιοδοξία της Φραγκφούρτης (ότι δηλαδή είναι δυνατή η διάσωση της ευρωζώνης με την αποπομπή δύο ή περισσότερων χωρών) θεμελιώνεται σε πλάνη οικτρά.

Η Φραγκφούρτη υποθέτει πως γνωρίζει εκείνο που είναι εξ ορισμού άγνωστο, τουλάχιστον πριν την καταστροφή: το κόστος ενός ακρωτηριασμού. Οι διασυνδέσεις των τραπεζικών συστημάτων της Ελλάδας, της Γαλλίας και της Γερμανίας, αλλά και της Πορτογαλίας και της Ισπανίας, θα φανούν στο φώς της ημέρας μόνον Μετά την Καταστροφή – ακριβώς όπως οι διασυνδέσεις της σχετικά μικρής Lehman’s με το διεθνές τραπεζικό σύστημα ήταν αδύνατον να φανούν παρά μόνο μετά την Κατάρρευση.

Η μαζική παροχή φρεσκοκομμένου χρήματος στις τράπεζες της ευρωζώνης (μετά από ένα ακρωτηριασμό Ελλάδας-Πορτογαλίας) θα λειτουργήσει ως μια κολοσσιαία ένεση κορτιζόνης σε καρκινοπαθή: ναι μεν θα τον ανακουφίσουν για κάποιον καιρό αλλά, στο μεταξύ, ο καρκίνος θα κάνει την δουλειά του στο «εσωτερικό», μεγαλώνοντας, γινόμενος πιο κακοήθης και, εν τέλει, περισσότερο θανατηφόρος. Εν συντομία, όπως οι τράπεζες της Ιαπωνίας κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1990, ενισχυόμενες από ποτάμια ρευστότητας, έκρυβαν τις κακοήθειές τους επιταχύνοντας την αποτελμάτωση της πραγματικής οικονομίας, κάτι αντίστοιχο θα γίνει και σε χώρες όπως η Γαλλία, η Ιταλία, το Βέλγιο, η Ισπανία. Όταν λοιπόν ξεσπάσει, από τους κόλπους αυτών των ίδιων τραπεζών, ένα νέο κύμα κρίσης, τότε ο ακρωτηριασμός της Ελλάδας και της Πορτογαλίας θα πάρει σβάρνα και την Ιταλία, την Ισπανία, με τελευταία και καλύτερη την Γαλλία. Όλα αυτά τα τρις που θα έχουν ξοδευτεί για να σωθεί ο γαλλο-γερμανικός άξονας θα έχουν πάει στράφι. Και το χειρότερο; Θα έχουν χαθεί τουλάχιστον τρία χρόνια οικονομικής ανάπτυξης. Αρκετά για να μείνει η Ευρώπη μονίμως πίσω από τις οικουμενικές εξελίξεις.

Οι απώλειες των φορολογουμένων στις πλεονασματικές χώρες, από τις πτωχεύσεις στην Ελλάδα και στην Πορτογαλία, θα εντείνουν την αντίθεση των λαών της Γερμανίας, της Ολλανδίας κλπ στις νέες διασώσεις κρατών-μελών που δεν θα μπορούν να διασωθούν μόνον μέσω την παροχής ρευστότητας στις τράπεζές τους. Την ώρα που θα χρειαστούν περισσότερα χρήματα για νέα δάνεια, οι βόρειοι φορολογούμενοι που θα πρέπει να τα εγγυηθούν θα αρνηθούν πεισματικά.

Οι ξένες επενδύσεις (π.χ. της Κίνας, της Ρωσίας, των αμερικανικών επιχειρήσεων) στην ευρωζώνη θα στερέψουν μπροστά στο αποτρόπαιο θέαμα του ακρωτηριασμού-καυτηριασμού και της αβεβαιότητας που αυτός θα προκαλεί για το τι μέλλει γενέσθαι.

Σε έναν αλληλένδετο κόσμο, η λύση της Φραγκφούρτης θα σπείρει την αβεβαιότητα σε κάθε γωνιά της γης και, έτσι, θα ενδυναμώσει τους ανέμους της ύφεσης που, καθώς η γη είναι στρογγυλή, θα επιστρέψουν στην Γηραιά Ήπειρο δριμύτεροι, μεγαλώνοντας την ύφεση στις χώρες τόσο του Βορρά όσο και του Νότου, καθιστώντας το εγχείρημα της διάσωσης αυτού που απέμεινε από την κραταιά ευρωζώνη αδύνατον.

Ο έκτος λόγος είναι δομικός. Το πρόβλημα της ευρωζώνης δεν είναι η Ελλάδα που, όπως είδαμε, θα είχε αποφύγει δύο έτη παγκόσμιων πρωτοσέλιδων με μια πιο ήπια αντιμετώπιση. Το πρόβλημα της ευρωζώνης είναι η έλλειψη ενός ενοποιημένου, πανευρωπαϊκού ρυθμιστικού πλαισίου για τις τράπεζες, η ανικανοποίητη ανάγκη μιας νομισματικής ένωσης για έναν βαθμό ενοποίησης του δημόσιου χρέους και, τέλος, η απουσία μιας πραγματικά πανευρωπαϊκής επενδυτικής πολιτικής που να στρέφει τις αποταμιεύσεις (οι οποίες τριγυρνούν ανά τον κόσμο σαν μια άδικη κατάρα) προς παραγωγικές (και επικερδείς) επενδύσεις στις περιοχές και τους κλάδους που τις έχουν μεγαλύτερη ανάγκη (από την Ελλάδα έως την Α. Γερμανία). Κανένα μέρος αυτής της τριλογίας δομικών προβλημάτων δεν θα επιλυθεί με την μέθοδο του ακρωτηριασμού-καυτηριασμού. Κανένα. Όπερ μεθερμηνευόμενο, αν επικρατήσει η άποψη της Φραγκφούρτης, πολύ σύντομα τα ίδια φαινόμενα κατάρρευσης θα επανεμφανιστούν σε ό,τι έχει απομείνει από την ευρωζώνη.

Επίλογος

Όλοι, πλην μερικών εκ των πολιτικών μας, έχουν κατανοήσει την κορυφαία κουταμάρα που μας ήρθε υπό την μορφή των δανειακών συμβάσεων (που έγιναν γνωστές ως Μνημόνια, Μεσοπρόθεσμα κλπ). Απεδείχθησαν δηλητηριώδεις για ολόκληρη την ευρωζώνη. Ακόμα και στην Φραγκφούρτη και στο Βερολίνο κατάλαβαν ότι, αν συνεχιστεί αυτή η πολιτική, θα βουλιάξουν και οι ίδιοι. Έως εκεί συμφωνούν (για αυτό και ο ξύπνιος κ. Monti δεν φοβάται να διακηρύττει, ακόμα και μπροστά σε γερμανούς ιθύνοντες, «Φτάνει η λιτότητα!). Κάπου όμως εκεί αρχίζει η διαφωνία που τείνει να πάρει την μορφή καυγά: Ενώ η Φραγκφούρτη απέκτησε, πρόσφατα, μια αισιοδοξία ότι μπορεί να μην αλλάξει τίποτα πετώντας απλά Ελλάδα και Πορτογαλία εκτός ευρώ, το Βερολίνο διστάζει. Αυτό είναι καλό. Αλλά δεν αρκεί: Όσο ο δισταγμός του Βερολίνου σημαίνει συνέχιση της δηλητηριώδους «θεραπείας» των Μνημονίων, τόσο πιο κοντά θα έρθουν οι χώρες μας στην πραγματική γάγγραινα και τόσο πιο πολύ θα πλησιάσει η στιγμή που η Φραγκφούρτη θα υπερισχύσει, με αποτέλεσμα καταστροφικό για όλους: Βορρά και Νότο, Ανατολή και Δύση (και δεν αναφέρομαι μόνο στην Ευρώπη).

Κι εμείς; Ψηφίζοντας κάθε κουταμάρα που μας δίνουν, από τον Μάη του 2010 έως τώρα, αφήνουμε την άποψη της Φραγκφούρτης να κερδίζει έδαφος, ερχόμενοι όλο και κοντύτερα στην στιγμή του ακρωτηριασμού-καυτηριασμού μας. Αν, αντίθετα, είχαμε μια ηγεσία με το κουράγιο να πει όχι στα νέα δάνεια, πριν από την επικράτηση της Φραγκφούρτης, και παράλληλα δηλώνοντας ρητά ότι η θέση της Ελλάδας στην ευρωζώνη είναι αδιαπραγμάτευτη, τότε θα δίναμε στο Βερολίνο (το οποίο δεν θα αφήσει όσο παραμένει αντίθετο στην άποψη της Φραγκφούρτης να προχωρήσει ο ακρωτηριασμός) μια τελευταία ευκαιρία να σώσει την ευρωζώνη από την διπλή απειλή (α) των κουτών Μνημονίων και (β) της παράλογης λογικής της Φραγκφούρτης.

17-2-2012

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=12739

Die Zeit: Η Μέρκελ οδηγεί την Ευρώπη στην διάλυση

2012-02-17T02:12:00.000-08:00

Die Zeit: Η Μέρκελ οδηγεί την Ευρώπη στην διάλυση

17 Φεβ 2012

tvxsteam tvxs.gr/node/85303

Νέα τροπή παίρνει το «θρίλερ» για την χορήγηση ή όχι του νέου πακέτου βοήθειας στην Ελλάδα μετά τους ενδοιασμούς του Eurogroup για το αν η χώρα θα υλοποιήσει όντως το σχέδιο λιτότητας που εγκρίθηκε εν όψει της νέας δόσης. Είναι γεγονός, ωστόσο, πως η χώρα δεν έχει ανάγκη από νέες περικοπές οι οποίες εντείνουν τελικά την ύφεση αλλά από πραγματικές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις οι οποίες θα δώσουν ώθηση στην οικονομία της.

Μια Ευρώπη δύο ταχυτήτων γίνεται όλο και πιο εμφανής, με τη Γερμανία από τη μία να έχει αυξήσει τις εξαγωγές της στο ποσό –ρεκόρ του 1δις ευρώ, παράλληλα με την αύξηση των φορολογικών εσόδων και την μείωση της ανεργίας.

Από την άλλη, μία εντελώς διαφορετική εικόνα παρουσιάζεται στην ελληνική πραγματικότητα, με τη χώρα να έχει αποδεχτεί μία σειρά επαχθών μέτρων και ενός πολύ αυστηρού πλάνου λιτότητας από την Τρόικα, με περαιτέρω μείωση των μισθών κατά 20-30% και 150.000 απολύσεις στον Δημόσιο Τομέα μέχρι το 2015. Την ίδια στιγμή, η ύφεση στην οικονομία θα φτάσει φέτος το 8% και η δαμόκλειος σπάθη της χρεοκοπίας είναι διαρκώς υπαρκτή.

Η χορήγηση του δεύτερου πακέτου διάσωσης 130δις ευρώ φαίνεται να αναβάλλεται διαρκώς, εξαιτίας της αμφιβολίας των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης για το κατά πόσο η Ελλάδα θα τηρήσει τις δεσμεύσεις της, καθώς οι ήδη επιβεβλημένες περικοπές είναι μάλλον ατελέσφορες και η υπομονή των πολιτών εξαντλείται οδηγώντας τους σε σθεναρή αντίσταση ενάντια στα όποια σχέδια για ένα ακόμα κύμα εξαθλίωσης.

Το ερώτημα βέβαια είναι εάν η προοπτική μιας ενωμένης Ευρώπης συνίσταται στο χάσμα ενός πλούσιου Βορρά και ενός μίζερου Νότου που διαρκώς μεγαλώνει, χωρίς να φαίνεται στον ορίζοντα ελπίδα βελτίωσης της κατάστασης.

Την ίδια ώρα που στη Γερμανία συζητείται έντονα η μείωση της φορολογίας, ένα αρνητικό κλίμα διαμορφώνεται εναντίον της καθώς η ευημερία των γερμανικών επιχειρήσεων οφείλεται στις εξαγωγές τους σε βάρος των πιο αδύναμων χωρών. Ποιός, όμως στο μέλλον θα είναι σε θέση να αγοράζει γερμανικά προϊόντα; Επίσης σε ένα ενδεχόμενο ελληνικής χρεοκοπίας θα κόστιζε δισεκατομμύρια ευρώ στις γερμανικές τράπεζες, ποσό το οποίο θα βάρυνε τότε τον Γερμανό φορολογούμενο.

Μία πιθανή επιστροφή στο γερμανικό μάρκο θα σήμαινε μια αύξηση της τάξεως του 40% στις τιμές των γερμανικών προϊόντων προμηνύοντας μια ισχυρή επίθεση κατά του εξαγωγικού μοντέλου της χώρας.

Η Ευρώπη των λαών δεν ταυτίζεται επ΄ουδενί με την Ευρώπη την μεγάλων χρηματοπιστωτικών funds και της Άνγκελα Μέρκελ, η τακτική των οποίων οδηγεί περισσότερο στη διάλυσή της παρά στην ενίσχυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Πρέπει να γίνει σαφές ότι αυτό που χρειάζονται χώρες σαν την Ελλάδα είναι η αλληλεγγύη των εταίρων και ένα πρόγραμμα διαγραφής των χρεών της σε συνδυασμό με ένα αναπτυξιακό σχέδιο αντί για ένα φαύλο κύκλο συνεχών περικοπών. Ένα τέτοιο σχέδιο θα έβγαζε τη χώρα από το τέλμα σε ορίζοντα κάποιων ετών, και παράλληλα θα λειτουργούσε προς επίρρωση του ευρωπαϊκού κεκτημένου των λαών της Ευρώπης, με μέσο την αλληλεγγύη και στόχο την τελική πολιτική ενοποίηση.

Ο Γιώργος Πρεβελάκης διερωτάται στην γαλλική εφημερίδα «Le Figaro» κατά πόσον συνέβαλε ή όχι ο οικονομικός τακτικισμός της υπόλοιπης Ευρώπης στην τελμάτωση της ελληνικής οικονομίας, την γιγαντοποίηση του Κράτους, τη διαφθορά και την έλλειψη ανταγωνιστικότητας. Οι εισαγωγές πολυτελών αυτοκινήτων , για παράδειγμα, δεν ήταν μία κατάσταση που υπερευνοήθηκε από τα μεγάλα εξαγωγικά λόμπι τέτοιων αυτοκινήτων; Αναντίρρητα οι συμφωνίες που τροφοδότησαν τις υπερκαταναλωτικές συνήθειες των Ελλήνων ήταν διμερείς και επωφελείς αρκετά για τους ευρωπαίους εξαγωγείς.

Αυτό που δεν λαμβάνεται υπόψη από την Δύση κατά τον Πρεβελάκη είναι η ισχυρή αντιστασιακή ιδιοσυστασία των Ελλήνων η οποία κλιμακούμενη και διογκούμενη θα μπορούσε να οδηγήσει σε μία νέου είδους Αραβική Άνοιξη.

Πηγή:

Die Zeit

Επιμέλεια: Γρηγόρης Καυκιάς
http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/die-zeit-i-merkel-odigei-tin-eyropi-stin-dialysi

( H υπογράμμιση-χρωματισμός και η εικονογράφηση του κειμένου των αναρτήσεων ... γίνονται με ευθύνη του blogger: ''IVOS 2'')

Η Ελλάδα μετράει και μπορεί να ζήσει

2012-02-17T01:33:00.000-08:00

Η Ελλάδα μετράει και μπορεί να ζήσει

Την ώρα που η Ελλάδα χάνεται μέρα με τη μέρα στην κινούμενη άμμο της γερμανικής εξόντωσης, στη Λευκωσία, συντελούνται μείζονες μεταβολές που ανατρέπουν τη γεωπολιτική διάταξη δεκαετιών και χτίζουν ένα νέο μέλλον ασφάλειας και ευημερίας για το πολύπαθο κράτος. Θα πει ίσως κανείς, τι σημασία έχει τώρα αυτό για μας που χανόμαστε; Εχει τεράστια. Όχι μόνον γιατί η εξασφάλιση της Κύπρου μας αφορά εξίσου με την εξασφάλιση της Ελλάδας, αλλά και επειδή μέσα από αυτό το δρόμο που χάραξε η Λευκωσία ανοίγει άμεση ελπίδα φωτός και για τη χώρα μας: «Όσους περισσότερους εταίρους έχουμε, τόσο καλύτερα αποτελέσματα θα υπάρξουν - γι' αυτό θελήσαμε την περιφερειακή μας προσέγγιση να τη μετατρέψουμε και σε περιφερειακή συνεργασία»: αυτή ήταν η χθεσινή δήλωση του πρωθυπουργού του Ισραήλ Βενιαμίν Νετανιάχου από τη Λευκωσία, όπου συναντήθηκε σε εγκάρδιο κλίμα με τον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Δημήτρη Χριστόφια.

Τι σημαίνει αυτή η πολύ σαφής δήλωση του πρωθυπουργού του Ισραήλ; Και σε ποιον απευθύνεται; Δεν απευθύνεται πρωτίστως, αν όχι περίπου αποκλειστικά στην Ελλάδα; Δεν σημαίνει ότι η χώρα μας καλείται, μπορεί και επιβάλλεται να καταστεί άμεσα ο τρίτος πόλος σε μια διαδικασία που μπορεί να αλλάξει τα πάντα; Τόσο σαν κόμβος διανομής του κυπριακού και του ισραηλινού φυσικού αερίου στην Ευρώπη, όσο και σαν εταίρος στην παραγωγή μέσα από τα ελληνικά κοιτάσματα νότια από την Κρήτη, η Ελλάδα πρέπει τώρα να κινηθεί με τις ταχύτητες του φωτός προς αυτή την κατεύθυνση.

Αν οι συμφωνίες που έχουν συναφθεί μεταξύ της Κύπρου και του Ισραήλ επεκταθούν άμεσα και στην Ελλάδα, αν η Αθήνα δώσει επιτέλους το πράσινο φως να αρχίσουν οι έρευνες νότια από την Κρήτη ή και, γιατί όχι, στο Αιγαίο, θα είναι ζήτημα λίγων μηνών η δημιουργία ενός ενεργειακού, οικονομικού και γεωπολιτικού άξονα σταθερότητας και ασφάλειας στη μείζονα περιοχή. Και αυτός, θα φέρει κυριολεκτικά τα πάνω κάτω.

Δεν αντιλαμβάνονται οι ηγεσίες των Αθηνών ότι αν όλα αυτά προχωρήσουν, η μοίρα αυτού του τόπου θα μπορέσει να αλλάξει άμεσα και δραστικά; Δεν βλέπουν ότι η Κύπρος, από εκεί που ήταν έρμαιο στην τουρκική βία, έχει σήμερα θωρακιστεί όσο ποτέ στην ιστορία της και χτίζει ήδη ένα αδιανόητο μέχρι χθες μέλλον; Δεν κατανοούν ότι μια τέτοια μορφή συνεργασίας θα συμβάλλει τα μέγιστα στην ανάγκη να μείνει η Ελλάδα όρθια και θα κινητοποιήσει ισχυρότατες δυνάμεις στήριξης που θα κάνουν ότι μπορούν για να την κρατήσουν ζωντανή; Δεν βλέπουν ότι η σημασία της χώρας θα μεγιστοποιηθεί άμεσα;

Η τετραμερής ενεργειακή συμμαχία Κύπρου Ισραήλ Ελλάδας και, φυσικά, Ηνωμένων Πολιτειών, αποτελεί όχι απλώς τον μόνο αλλά τον ιδανικό δρόμο για την εξασφάλιση της χώρας.

Πρώτον, αυτόματα, όπως συνέβη και με την Κύπρο, μια τέτοια ενεργειακή συνεργασία, θα οδηγήσει σε θωράκιση της Ελλάδας από τους εξωτερικούς κινδύνους από την Τουρκία.

Δεύτερον, θα αποτρέψει τους κινδύνους του εσωτερικού χάους: όταν η χώρα αποκτήσει ρόλο αυτού του βεληνεκούς, ποιος μπορεί να τη φανταστεί να αφήνεται στην τύχη της και να απειλείται από εσωτερική διάλυση;

Τρίτον, αυτοί οι δεσμοί, θα φέρουν μαζί τους και τη δυνατότητα άλλων επενδύσεων σε άλλους τομείς της οικονομίας.

Η Ελλάδα, θα έχει και πάλι από κάπου να πιαστεί. Θα έχει συμμάχους που θα νοιάζονται άμεσα για την ευστάθειά της. Θα έχει προσβάσεις σε διεθνή κέντρα οικονομικής και πολιτικής ισχύος που σήμερα ούτε τα φαντάζεται.

Οποιος δεν αντιλαμβάνεται ότι σήμερα η Ελλάδα αντιμετωπίζει κάτι πολύ περισσότερο από μια οξύτατη κρίση χρέους, δεν έχει συναίσθηση της πραγματικότητας. Η Ελλάδα βρίσκεται μπροστά στο γεωπολιτικό ζήτημα αν και «ανήκει» ακόμα στη Δύση, ή στην ολοένα και περισσότερο γερμανοποιούμενη Ευρώπη.

Όμως, η χώρα, ουδέποτε στην ιστορία της υπήρξε προσαρτημένη στη γερμανική σφαίρα επιρροής. Όποτε αυτοί «κατέβηκαν» προς την περιοχή μας, η χώρα υπέφερε – ποιος δεν θυμάται τον διχασμό του 1915; Η Ελλάδα υπήρξε πάντοτε στενότατα δεμένη με τις μεγάλες δυτικές δυνάμεις. Η συμμαχία με αυτές τη γέννησε ως κράτος μέσα από τις στάχτες της εθνικής επανάστασης, η συμμαχία με αυτές τη διπλασίασε στους Βαλκανικούς Πολέμους, η συμμαχία με αυτές την κράτησε ελεύθερη, έστω και με μεγάλο κόστος, στην καρδιά του Ψυχρού Πολέμου.

Η Ελλάδα μετράει. Και έχει διεξόδους και λύσεις. Αρκεί να θελήσει να τις αντιληφθεί και να τις ενεργοποιήσει. Και σήμερα, μετράει ακόμα περισσότερο, καθώς η αστάθεια γύρω της απλώνεται ταχύτατα, από τη Βόρειο Αφρική και την Αίγυπτο, ως τη Συρία και το Ιράν, ακόμα και από το γεγονός ότι η Τουρκία χάνει μέρα με την ημέρα όλο και περισσότερο το ρόλο του σταθερού και αξιόπιστου συμμάχου της Δύσης.

Η αληθινή πρόκληση για τη χώρα μας δεν είναι να πείσει τον κάθε κ. Σόιμπλε να μην την πατήσει κάτω σα σκουλήκι. Η αληθινή πρόκληση, είναι να κρατηθεί με ενεργό ρόλο στη δυτική σφαίρα. Την ίδια ημέρα που η καγκελάριος της Γερμανίας επέλεξε να υποδεχθεί τον πρωθυπουργό των Σκοπίων στο Βερολίνο (αλήθεια, μέσα σε αυτό το χαμό, που τον θυμήθηκε;… ), την ίδια ημέρα, ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ επαναλάμβανε για πολλοστή φορά ότι η ένταξή της χώρας στον Οργανισμό περνά μέσα από την επίλυση του θέματος του ονόματος. Ακόμα και από αυτή τη λεπτομέρεια γίνεται ξεκάθαρο ποιος στηρίζει και ποιος υπονομεύει σήμερα ολόκληρη την ελληνική υπόσταση.

Αυτά οφείλει άμεσα να σταθμίσει η ελληνική κυβέρνηση. Κι αντί να σέρνεται επαιτώντας στους διαδρόμους των γερμανικών αποφάσεων που σκοτώνουν μέρα με τη μέρα τη χώρα, ο πρωθυπουργός πρέπει αμέσως να απευθυνθεί στην Ουάσιγκτον, στο Τελ Αβίβ, στο Λονδίνο, αλλά και στο Παρίσι, που μόλις ανοίξει η συζήτηση για τα ενεργειακά ζητήματα, αμέσως θα δει την Ελλάδα με άλλο μάτι. Αυτό σημαίνει πολιτική. Και σήμερα, η χώρα έχει όσο ποτέ ανάγκη μια μεγάλη πολιτική. Και έχει και τις αντικειμενικές προϋποθέσεις να τη θέσει σε κίνηση για να σωθεί από την, σε άλλη περίπτωση, με βεβαιότητα επικείμενη καταστροφή.

Γεώργιος Π. Μαλούχος

'''BHMA''

17-2-2012

''Deutschland, Finnland und die Niederlande: Ein Chor der Scheinheiligen...Die Botschaft, die Griechen seien Schuld, ist verlogen ...''

2012-02-16T09:44:00.001-08:00

(...)
Γερμανία, Ολλανδία,Φινλανδία “τραγουδούν” ολοένα και δυνατότερα:
“φταίνε οι Έλληνες”.
Πρόκειται για μία “χορωδία υποκριτών”
(...)

Ευρωπαϊκός Τύπος:

Πιέσεις για αναβολή των εκλογών και η «υποκρισία» Βερολίνου

16 Φεβ 2012

tvxsteam tvxs.gr/node/85208

Νέα εμπόδια για την βοήθεια προς την Ελλάδα θέτει το Βερολίνο καθώς γίνεται σαφές ότι ζητά διαβεβαιώσεις απ' όλα τα πολιτικά κόμματα ότι θα σεβασθούν το νέο Μνημόνιο. Δημοσιεύματα στον γερμανικό Τύπο κάνουν λόγο για πιέσεις αναβολής των εκλογών στην Ελλάδα, αλλά και για την “υποκριτική στάση” της Γερμανίας στο ελληνικό ζήτημα.

Άρθρο στην FT Deutschland με τίτλο «Το Βερολίνο θέτει νέα εμπόδια για τη βοήθεια προς την Ελλάδα» αναφέρεται στην πρόταση του Γερμανού Υπουργού Οικονομικών για αναβολή των ελληνικών εκλογών.

Ο κ. Σόιμπλε θεωρεί ότι δεν υπάρχουν επαρκείς εγγυήσεις ότι η νέα ελληνική κυβέρνηση θα ακολουθήσει το συμφωνηθέν πρόγραμμα εξυγίανσης της ελληνικής οικονομίας, ενώ οι πιθανότητες επανεκλογής της τωρινής κυβέρνησης είναι πολύ περιορισμένες, λόγω των χαμηλών ποσοστών που συγκεντρώνει στις δημοσκοπήσεις.

Ο αναπληρωτής κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Χριστιανοδημοκρατικού κόμματος, Johannes Singhammer, δήλωσε μεν ότι οι εκλογές αποτελούν βασική αρμοδιότητα κάθε χώρας, πρόσθεσε όμως ότι «οι Έλληνες πρέπει να αναρωτηθούν αν οι εκλογές σε αυτήν την δύσκολη πολιτική και οικονομική κατάσταση είναι πραγματικά σκόπιμες».

Πρόκληση για τους Έλληνες

Με αυτόν τον τρόπο η Γερμανία έθεσε, εν μέσω του μαραθωνίου των διαπραγματεύσεων για το πακέτο βοήθειας των 130 δις Ευρώ, προϋποθέσεις που δεν είναι δυνατόν να εκπληρωθούν, σημειώνει η γερμανική εφημερίδα.

Για τους Έλληνες όλες αυτές οι προϋποθέσεις αποτελούν πρόκληση, προσθέτει. Ο Υπουργός Οικονομικών Ευ. Βενιζέλος επέρριψε σε «ορισμένες δυνάμεις» την επιθυμία να πιέσουν την Ελλάδα εκτός Ευρωζώνης.

Ως μέσο πίεσης η Γερμανία και άλλες δότριες χώρες, όπως η Ολλανδία και η Φινλανδία, έθεσαν ως θέμα συζήτησης την μετάθεση του χρόνου συζήτησης για το πακέτο βοήθειας προς την Ελλάδα μετά την διεξαγωγή των εκλογών.

Χορωδία υποκριτών

Στην Die Tageszeitung δημοσιεύεται σχόλιο του Eric Bonse με τίτλο «Η χορωδία των υποκριτών», στο οποίο ο δημοσιογράφος κάνει λόγο για υποκριτική στάση των εταίρων του ευρώ απέναντι στην Ελλάδα.

«Φταίνε οι Έλληνες. Αυτή είναι η επωδός στην οποία έχουν συμφωνήσει οι επικεφαλής του Eurogroup. Ακυρώνεται η συνάντηση των Υπουργών Οικονομικών; Φταίνε οι Έλληνες γιατί δεν έχουν εκπληρώσει τις υποχρεώσεις τους. Παραμένει στάσιμο το θέμα της αναδιάρθρωσης; Φταίνε οι Έλληνες, αφού στην τελική ανάλυση αυτοί διαπραγματεύονται με τις τράπεζες. Δεν επαρκούν τα χρήματα για το δεύτερο πακέτο διάσωσης; Οι Έλληνες κάνουν κακή οικονομική διαχείριση».

«Η επωδός αυτή εξυπηρετεί δύο σκοπούς:

πρώτον,

επιτρέπει να “σέρνονται” οι Έλληνες “από τη μύτη” και να τους ζητούνται διαρκώς νέες παραχωρήσεις.

Δεύτερον,

το ζήτημα είναι να διασαφηνιστεί το θέμα των χρεών, σε περίπτωση που η Ελλάδα όντως χρεοκοπήσει. Κοιτάξτε, σας δώσαμε τόσες ευκαιρίες, επιμένει ο Πρόεδρος του Eurogroup, Γιούνκερ».

«Το μήνυμα αυτό είναι λανθασμένο, για να μην πούμε ψευδές. Καθότι απ’ τη μια η “διάσωση” αποτυγχάνει εδώ και μήνες με την παράλογη πολιτική λιτότητας, που έχουν επιβάλει στην Ελλάδα η Μέρκελ και οι άλλοι ηγέτες των χωρών του ευρώ και η οποία έχει οδηγήσει τη χώρα στη χειρότερη ύφεση μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Απ’ την άλλη, το θέμα “κολλάει” όχι μόνο στην Αθήνα, αλλά και στο Βερολίνο, στη Χάγη και στο Ελσίνκι. Η Γερμανία, η Ολλανδία και η Φινλανδία, οι τρεις τελευταίες χώρες της ευρωζώνης με κατάταξη ΑΑΑ, αρνούνται να συνεισφέρουν στη στήριξη της Ελλάδας…Οι χώρες αυτές “τραγουδούν” ολοένα και δυνατότερα: “φταίνε οι Έλληνες”. Πρόκειται για μία “χορωδία υποκριτών”».

Πέρα από τα όρια ανοχής

Άρθρο του J. Quatremer στην Liberation παραθέτει τις ηχηρές φωνές εντός Ευρωκοινοβουλίου που επικρίνουν την στάση της Ευρώπης απέναντι στην Αθήνα ενώ ο ίδιος αναρωτιέται σε συνέχεια των μεγάλων διαδηλώσεων του Σαββατοκύριακου μήπως η κατάσταση έχει πάει πέρα από τα όρια της ανοχής του ελληνικού λαού.

Ο υπότιτλος του άρθρου «Ενώ το Γιουρογκρουπ εξέταζε χθες τις υποσχέσεις της Αθήνας, οι ευρωβουλευτές στο Στρασβούργο μιλούσαν για την αυστηρότητα των μέτρων που επιβάλλονται στη χώρα».

Επισημαίνεται στην εισαγωγή ότι

«Η Ελλάδα θα έχει το χρόνο να θεραπευθεί; Όλο και περισσότερες φωνές κατακρίνουν την αυστηρότατη θεραπεία που έχουν επιβάλλει η Ε.Ε. και το ΔΝΤ. Οι μαζικές διαδηλώσεις της Κυριακής στην Αθήνα και σε πολλές άλλες πόλεις της χώρας, καθώς και οι σκηνές αντάρτικου πόλης που ταξίδεψαν σε όλο τον κόσμο σίγουρα κλόνισαν αρκετές βεβαιότητες. Μήπως ξεπεράστηκαν τα όρια της ανοχής του ελληνικού λαού;

Οι υπουργοί οικονομικών κατηγορούν την Αθήνα ότι δεν προσδιόρισε επακριβώς τα μέτρα που αποφέρουν 325 εκατ. οικονομιών, μια σταγόνα μπροστά σε ένα πρόγραμμα λιτότητας πολλών επιπλέον δισεκατομμυρίων… λίγο δύσκολο να το χωνέψουν οι Έλληνες».

Ο Daniel Cohn-Bendit κατήγγειλε τους

«νεοφιλελεύθερους ταλιμπάν που κυβερνάνε την Ευρώπη που επιβάλλουν μια βίαια ύφεση στην Ελλάδα όπου κανένας δεν θα μπορούσε να ζήσει».

Τρόικα:

«Η πανούκλα των ακρίδων»

«Η Τρόικα δρα παράνομα στην Ελλάδα επιβάλλοντας συνεχώς όλο και περισσότερα μέτρα…. Δεν είναι δυνατόν μονίμως να λέμε σ’ αυτό το λαό να γονατίζει» τόνισε η Rebecca Harms από τους Πράσινους της Γερμανίας και συμπρόεδρος της ομάδας των Πρασίνων υπενθυμίζοντας ότι «Μετά τον Β’ Παγκ. Πόλεμο οι Γερμανοί τα κατάφεραν γιατί τους συγχωρήσανε τις αμαρτίες που είχαν πράξει».

Παρόμοιες θέσεις διατυπώθηκαν από τους Σοσιαλιστές και τη Ριζοσπαστική Αριστερά. Ο Αυστριακός Hannes Swoboda, πρόεδρος των σοσιαλιστών στο Ευρωκοινοβούλιο παρομοίασε την Τρόικα με την «πανούκλα των ακρίδων».

Αξιοπερίεργο, συνεχίζει ο συντάκτης, είναι το γεγονός ότι η Δεξιά αποστασιοποιείται από αυτή τη σκληρή πολιτική και παραθέτει δηλώσεις του επικεφαλής των φιλελευθέρων κ. Guy Verhofstadt o οποίος τόνισε ότι

«ζητάμε περισσότερες προσπάθειες από την ιδιωτική οικονομία, περισσότερους φόρους και δεν αγγίζουμε το πολιτικό σύστημα, τις δημόσιες τράπεζες, τη διαφθορά» ενώ υπενθυμίζεται ότι σε επιστολή του ιδίου στις 10 Φεβ προς τον πρόεδρο του Γιουρογκρουπ κ. Γιουνκέρ του είχε επισημάνει ότι θα πρέπει να πληρώσουν οι πολιτικοί «μείωση των μισθών των βουλευτών που είναι μεταξύ των καλύτερα αμειβόμενων στην Ευρώπη, μείωση των αυτοκινήτων του Κοινοβουλίου, πώληση ενός από τα 3 κυβερνητικά αεροπλάνα, μείωση των υπουργών (49 έναντι 18 της Ιταλίας), μείωση του μισθού των δικαστών, των διπλωματών και των υψηλόβαθμων υπαλλήλων, μείωση των επιχορηγήσεων των κομμάτων..»

Ο Γάλλος ευρωβουλευτής Joseph Daul επικεφαλής της ομάδας του Λαικού Κόμματος υποστήριξε ότι «Δεν μπορούμε να μειώνουμε τον μισθό κατά 10%. Πρέπει να σκεφθούμε κάτι διαφορετικό, διαφορετικά πάμε απέναντι σε τοίχο. Χρειάζεται συνεννόηση για να βοηθήσουμε τον Ελληνικό λαό» ενώ έτερος Γάλλος από την ίδια ομάδα ο Paul Gauzès υποστήριξε ότι «χάσαμε ενάμιση χρόνο, χάσαμε χρήματα και φέραμε σε απόγνωση ένα λαό. Στην Ελλάδα η Ευρώπη δεν έχει καμία αξιοπιστία».

Ακολούθως υπογραμμίζεται ότι το κερασάκι στην τούρτα αυτής της ημέρας της αμφιβολίας ήταν οι δηλώσεις του Μάριο Μόντι που έγινε δεκτός στην Ολομέλεια και ο οποίος κατήγγειλε την σκληρότητα με την οποία αντιμετωπίζεται η Ελλάδα.

Στον επίλογο ο συντάκτης σημειώνει ότι «Για τους ευρωβουλευτές, όσο και αν η λιτότητα είναι απαραίτητη, είναι και ανεπαρκής. Πρέπει να γίνουν προτάσεις για την ανάπτυξη και την απασχόληση» υπογράμμισε ο Joseph Paul

«Χρειάζεται ένα σχέδιο παραγραφής του χρέους για την Ελλάδα, να μεταρρυθμιστούν τα όργανα του Κράτους και να γίνει ένα σχέδιο Μάρσαλ» υπερθεμάτισε ο Daniel Cohn Bendit. Απέχουμε πολύ από όλα αυτά καταλήγει ο συντάκτης.

ΠΗΓΗ

http://tvxs.gr/news/apopseis/eyropaikos-typos-pieseis-gia-nabolton-eklogon-kai-i-ypokrisia-berolinoy

16-2-2012

Σκίτσο του ''Soloup''

ΣΧΕΤΙΚΑ:

Die Botschaft, die Griechen seien Schuld, ist verlogen

Ein Chor der Scheinheiligen

Kommentar von Eric Bonse

Die Griechen sind schuld. Dies ist der Refrain, auf den sich die Chefs der Eurogruppe geeinigt haben. Ein Krisentreffen der Finanzminister wird abgesagt? - Die Griechen sind schuld, denn sie haben noch nicht ihre Hausaufgaben gemacht. Die geplante Umschuldung stockt? - Die Griechen sind schuld, schließlich führen sie die Verhandlungen mit den Banken. Das Geld für das zweite Rettungspaket reicht nicht aus? - Die Griechen haben miserabel gewirtschaftet.

Der Refrain erfüllt zwei Zwecke: Erstens erlaubt er es, die Griechen am Nasenring über die Bühne zu ziehen und ihnen immer neue Zugeständnisse abzuverlangen. Zweitens geht es darum, schon mal die Schuldfrage zu klären, falls Griechenland doch noch pleite geht. Schaut her, wir haben ihnen so viele Chancen gegeben, beteuert Eurogruppenchef Juncker.

Doch diese Botschaft ist falsch, um nicht zu sagen verlogen. Denn zum einen scheitert die "Rettung" schon seit Monaten an der absurden Sparpolitik, die Merkel und die anderen Eurochefs Griechenland verordnet haben. Sie hat das Land in die schlimmste Rezession seit dem Zweiten Weltkrieg geführt. .

Zum anderen hakt es nicht nur in Athen, sondern auch in Berlin, Den Haag und Helsinki. Deutschland, Finnland und die Niederlande - die letzten drei großen Euroländer mit Triple-A-Rating - weigern sich, ihren Teil zur Stützung Griechenlands beizutragen. Dieser Anteil müsste nämlich größer ausfallen als geplant. Statt 130 Milliarden werden für das zweite Rettungspaket mindestens 145 Milliarden Euro fällig. Doch das wollen die reichen Länder nicht zahlen.

Deshalb erfinden sie immer neue Tricks, um die überfälligen Beschlüsse zu vertagen. Und sie singen immer lauter "die Griechen sind schuld". Es ist ein Chor der Scheinheiligen.

15-2-2012

http://taz.de/Kommentar-Abgesagter-Euro-Gipfel/!87782/

GREECE In Crisis - European Parliament - Nigel Farage ...

2012-02-16T07:19:00.000-08:00

Günter Verheugen:"Man kann ein Volk nicht behandeln, als bestünde es aus Kriminellen"

2012-02-16T03:47:00.000-08:00

(...)

Statt für Wachstumsprogramme zu sorgen, agierten die Finanzminister der Euro-Zone mit ihrer Fixierung auf Haushaltsfragen wie eine Feuerwehr, die sich „in der Rolle eines Brandbeschleunigers ... Die Folgen seien heute schon absehbar

(...)

Ο Γκούντερ Φερχόιγκεν εκφράζει την πεποίθησή του ότι η Ελλάδα θα παραμείνει εντός Ευρωζώνης.

Γκούντερ Φερχόιγκεν:

«Να σταματήσουμε να τιμωρούμε την Ελλάδα»

Συνέντευξη στη Ραδιοφωνία Ν.Δ. Γερμανίας (SWR), του πρώην αντιπροέδρου της Ε.Ε.

«Σε κάθε περίπτωση το ελπίζω. Το ένστικτό μου μού λέει ότι δεν επιτρέπεται να αντιμετωπίζουμε έναν λαό λες και αποτελείται από εγκληματίες. Το θέμα δεν είναι να τιμωρήσουμε την Ελλάδα, αλλά να τη βοηθήσουμε να βγει από την κρίση. Στο σημείο αυτό πρέπει να πούμε ότι από την αρχή είχαν γίνει πολύ σοβαρά λάθη. Οι στόχοι που είχαν τεθεί το 2010 δεν ήταν ρεαλιστικοί. Ούτε οι στόχοι για το 2015, ούτε για το 2020 είναι ρεαλιστικοί. Γνωρίζουμε εξ ιδίας εμπειρίας στη Γερμανία ότι μία κοινωνία μπορεί να αλλάξεο μόνο με τους ίδιους τους ανθρώπους της. Και οι άνθρωποι δεν αλλάζουν εν μια νυκτί», τονίζει ο Γερμανός πολιτικός.

Το δεύτερο πακέτο διάσωσης της Ελλάδας κινείται σε λάθος κατεύθυνση, κατά την άποψή του. «Βλέπουμε ήδη τα αποτελέσματα. Πρέπει να δούμε καθαρά την εικόνα: Τί σημαίνει 50% ανεργία στους νέους, μία ολόκληρη γενιά χωρίς ελπίδα, που να πάει ο κόσμος αυτός, να έρθει στη Γερμανία και να τους προσφέρουμε εργασία; Πρέπει να ετοιμαστεί ένα νέο πρόγραμμα για την Ελλάδα, που θα της προσφέρει ευκαιρίες γαι ανάπτυξη και σε μακροπρόθεσμο επίπεδο. Το σημερινό πρόγραμμα είναι μονοδιάστατο, δογματικό, σχεδόν γραφειοκρατικά έχει επικρατήσει η πεποίθηση ότι όλα μπορούν να ρυθμιστούν με το να σφίξει ο κόσμος το ζωνάρι. Έτσι δεν λειτουργούν, όμως, τα πράγματα», καταγγέλλει.

Ο Φερχόιγκεν αναγνωρίζει ότι οι μέχρι τώρα παρεμβάσεις για ενίσχυση της ανάπτυξης στην Ελλάδα ήταν αόριστες και ασαφείς. Στο θέμα αυτό πρέπει να χαραχθούν νέοι δρόμοι, πιστεύει. «Θα πρέπει να σκεφτούμε μήπως οι κανόνες, οι οποίοι ισχύουν για όλους στην ΕΕ, θα μπορούσαν να χαλαρώσουν σε κάποιους τομείς, για μία χώρα, όπως είναι η Ελλάδα. Ίσως θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν αυξημένα κονδύλια των διαρθρωτικών ταμείων της ΕΕ για επενδύσεις στη χώρα. Πρέπει να σκεφτούμε πώς θα βελτιώσουμε το πλαίσιο, ώστε η χώρα να γίνει πιο ελκυστική στους επενδυτές. Μία ομάδα ειδικών θα μπορούσε να ασχοληθεί με το θέμα αυτό, όχι απαραίτητα σε επίπεδο υπουργών οικονομικών», προτείνει.

Ο πρώην Επίτροπος Βιομηχανίας εκφράζει τον αποτροπιασμό του για τον τόνο, ο οποίος χρησιμοποιείται σε αναφορά προς την Ελλάδα και το δεύτερο πακέτο βοήθειας: «Έχω την αίσθηση ότι οι πυροσβέστες αρέσκονται στο ρόλο του καταλύτη που επιταχύνει την πυρκαγιά».

Όσον αφορά τα ψευδή στατιστικά στοιχεία, ο Φερχόιγκεν σημειώνει ότι από πλευράς Ελλάδας έχουν γίνει λάθη κατά το παρελθόν, αλλά «θα πρέπει να διερωτηθούμε για ποιό λόγο κανείς δεν το πρόσεξε επί μία δεκαετία». Ο ίδιος το εξηγεί εν μέρει με την απροθυμία να ασχοληθούν με το θέμα: «Δεν ήθελαν να το ξέρουν». Πολιτικό κίνητρο δεν κρυβόταν από πίσω, υποστηρίζει, μόνο άγνοια. Κανείς δεν πίστευε ότι μία μικρή οικονομία, όπως της Ελλάδας, θα μπορούσε να δημιουργήσει πρόβλημα για το σύνολο της Ευρωζώνης. Στο σημείο αυτό ο Φερχόιγκεν καταλογίζει ευθύνη στη Γερμανία: «Ήταν λάθος η αρχκή εκτίμηση στο Βερολίνο και για το λόγο αυτό δίστασε να στείλει ένα καθαρό μήνυμα ότι μία χώρα της Ευρωζώνης δεν θα αφεθεί να χρεοκοπήσει» λέει.

Ο ίδιος υπενθυμίζει ότι ο ίδιος ο ιταλός Πρωθυπουργός Μάριο Μόντι συμμερίζεται τη θέση του περί επιβολής πολύ σκληρών μέτρων στην Ελλάδα και περί λαθών από πλευράς εταίρων στην ευρωζώνη. «Δεν υπάρχει καμία σχέση μεταξύ Ιταλίας και Ελλάδας. Το πρόγραμμα που επιβλήθηκε στην Ελλάδα είναι πολύ πιο βαρύ» υποστηρίζει.

Ο Φερχόιγκεν τονίζει, τέλος, ότι η Ελλάδα πρέπει να παύσει να τιμωρείται, αλλά να βοηθηθεί σε ένα νέο ξεκίνημα, ώστε να ξεπεράσει εξ ιδίων δυνάμεων τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει.

''ΒΗΜΑ''

16-2-2012

ΣΧΕΤΙΚΑ

SWR Tagesgespräch

Günter Verheugen (SPD), Ehemaliger Vizepräsident der EU-Kommission, im Gespräch mit Günter Verheugen (SPD), Ehemaliger Vizepräsident der EU-Kommission

Sendung vom Donnerstag, 16.2.

7.07 Uhr

SWR2

Zur Tonlage in der europäischen Debatte über Griechenland:

"Man kann ein Volk nicht behandeln, als bestünde es aus Kriminellen"

Der frühere Vizepräsident der EU-Kommission, Günter Verheugen (SPD), hält den europäischen Umgang mit Griechenland für respektlos. Im Südwestrundfunk (SWR) sagte Verheugen, er sei „entsetzt von der Tonlage“, in der derzeit über die Griechen gesprochen werde. Ein Volk könne man nicht behandeln, „als bestünde es aus Kriminellen“. Niemand dürfe glauben, „zu einer Strafexpedition aufbrechen zu können“. Das geplante neue Hilfspaket setze wie das bisherige erste Sparprogramm für Griechenland „dogmatisch“ auf die falsche Erwartung, dass jeder nur „den Gürtel enger schnallen“ müsse, um die Dinge ins Positive zu wenden, beklagte Verheugen. Statt für Wachstumsprogramme zu sorgen, agierten die Finanzminister der Euro-Zone mit ihrer Fixierung auf Haushaltsfragen wie eine Feuerwehr, die sich „in der Rolle eines Brandbeschleunigers“ gefalle. Die Folgen seien heute schon absehbar. Wenn jeder zweite Jugendliche arbeitslos werde, stelle sich doch – so Verheugen- die Frage, „Wo sollen die Leute denn hin, wollen wir sie in Deutschland haben und ihnen Arbeitsplätze geben ?“

ΠΗΓΗ

http://www.swr.de/swr2/programm/sendungen/tagesgespraech/-/id=660264/nid=660264/did=9114266/csbkwd/index.html

Γερμανοί μάνατζερ: «Αφήστε την Ελλάδα στην τύχη της»!

2012-02-15T09:44:00.000-08:00

Γερμανοί μάνατζερ:

«Αφήστε την Ελλάδα στην τύχη της»!

Της Ζέζας Ζήκου

Ο στόχος είναι ξεκάθαρος. Και είναι ο μόνος. Για να τον πετύχει άμεσα, χωρίς καθυστερήσεις, η Γερμανία αλλάζει δραστικά, βίαια, την Ευρώπη. Και η Ελλάδα είναι το «χρήσιμο θύμα» αυτής της ριζικής μεταβολής κατεύθυνσης των συνθηκών, που θα υπηρετούν το «δόγμα του ευρώ» που επιβάλλει ο ηγεμονισμός του Βερολίνου. Σαν να αρνούνται όλοι πεισματικά να αντικρίσουν την αλήθεια: Πως το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι μόνο η Ελλάδα. Ομως, θα ακολουθήσουν και άλλα θύματα…

Σε αυτή την τοξική ατμόσφαιρα που έχει βυθιστεί η Ελλάδα, κυρίως λόγω της συνταγής των Μνημονίων, παρεμβαίνουν οι Γερμανοί μάνατζερ. Ηδη η συμβολή των Γερμανών πολιτικών, καθώς και των δημοσιευμάτων των γερμανικών ΜΜΕ για την Ελλάδα έχει, εδώ κι ένα χρόνο, χαρακτηριστικά απαξίωσης, που υπερβαίνουν την ορθολογική κριτική για την κρίση που προκαλούμε στην Ευρωζώνη. Πλέον, η απόρριψη της Γερμανίας για την τελική έκβαση της προσπάθειας εξυγίανσης και «σωτηρίας» της Ελλάδας δεν περιορίζεται μόνο στους πολιτικούς κύκλους, αλλά επεκτείνεται και στους επιχειρηματικούς. Σύμφωνα με δημοσίευμα του γερμανικού περιοδικού Manager Magazine, το 57% των Γερμανών μάνατζερ τάσσεται υπέρ της αποβολής της Ελλάδας από την Ευρωζώνη.

Το περιοδικό φιλοξενεί συνέντευξη του διευθύνοντος συμβούλου του ομίλου Bosch (που έχει συστηματικά εγκαταλείψει την ηγετική παρουσία που είχε στην αγορά της χώρας μας), Φραντς Φέρενμπαχ, ο οποίος ζητεί να βγει η Ελλάδα από το ευρώ και από την Ευρωπαϊκή Ενωση είτε οικειοθελώς είτε με... εξαναγκασμό! «Ενα ερειπωμένο σύστημα αποτελεί δυσβάστακτο βάρος για μια κοινότητα αλληλεγγύης», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Φέρενμπαχ

Την ίδια ώρα που το Βερολίνο αφήνει στην τύχη της την Ελλάδα, προωθεί τον επανασχεδιασμό της Ευρωζώνης. Η ιδέα μιας νέας ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής που θα μπορούσε να διασφαλίσει την αποφυγή της επανάληψης μιας παρόμοιας ελληνικής κρίσης, συμφωνήθηκε στις Βρυξέλλες.

Ο ρόλος της Ελλάδας, όμως, ως «χρήσιμου θύματος» έχει αποβεί ολέθριος για τη χώρα μας και είναι εξαιρετικά επικίνδυνο το γεγονός αυτό.

Εάν ο Nότος πάσχει σοβαρότατα, όπως συμβαίνει άλλωστε, αυτό οφείλεται στο γεγονός πως δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις να ανήκει σε μια λέσχη με ένα νόμισμα κοινό, πολύ ισχυρότερο απ’ ό,τι δικαιολογούσε το επίπεδο της οικονομικής του ανάπτυξης. Θα ήταν πολύ παραγωγικότερο –αλλά και δυσκολότερο– αν οι μικροί ηγέτες–λογιστές της Γηραιάς Hπείρου αφομοίωναν την κραυγή διαμαρτυρίας της ελληνικής κοινωνίας που βιώνει την κατάρρευση της οικονομίας σε περιβάλλον ύφεσης της συνταγής του Μνημονίου.

Σε βαθιά ύφεση, της τάξης του 6,8%, βρέθηκε το 2011 η ελληνική οικονομία, όπως προκύπτει μετά και από την εκτίμηση της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ) ότι και το δ΄ τρίμηνο πέρυσι το ΑΕΠ συρρικνώθηκε κατά 7%. Το ΑΕΠ είχε σημειώσει πτώση κατά 8% το α΄ τρίμηνο, κατά 7,3% το β΄ τρίμηνο και κατά 5% το γ΄ τρίμηνο. Η δραματική αυτή επιδείνωση στην ελληνική οικονομία οφείλεται, ως επί το πλείστον, στο ουσιαστικό «πάγωμα» ιδιωτικών και δημόσιων επενδύσεων, καθώς και στη δραστική συρρίκνωση της καταναλωτικής ζήτησης. Στον αντίποδα, ήταν μικρό το αντιστάθμισμα από την αύξηση των εξαγωγών και τη μείωση των εισαγωγών.

Τώρα οι ομολογίες πέφτουν βροχή, αλλά είναι αργά. Το πρόγραμμα λιτότητας που εγκρίθηκε από το ελληνικό Κοινοβούλιο θα είναι αντιπαραγωγικό, επειδή θα καταστήσει δυσκολότερη τη μείωση των ελλειμμάτων, προέβλεψε ο επικεφαλής των Σοσιαλιστών βουλευτών, Χάνες Σβόμποντα. «Συμβάλλουμε ώστε να γίνει εύθραυστο το ελληνικό οικονομικό και κοινωνικό σύστημα και εκφράζω τη λύπη μου γι’ αυτό», πρόσθεσε στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στο Στρασβούργο.

Παράλληλα, παρομοίασε τα μέλη της τρόικας με «αρπακτικές ακρίδες», που ασκούν εκβιασμό για να χορηγήσουν τη βοήθεια και πρόσθεσε ότι ομιλούν στο όνομα της Ε.Ε., όμως δεν έρχονται ποτέ να εμφανιστούν ενώπιον του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Ο κ. Σβόμποντα γνωστοποίησε ακόμη την πρόθεση της σοσιαλιστικής ομάδας να στείλει εντός των επόμενων δύο εβδομάδων μια «εναλλακτική τρόικα» στην Αθήνα, αποτελούμενη από τρία μέλη της. Οι βουλευτές αυτοί θα προτείνουν στην Ελλάδα ένα «εναλλακτικό πρόγραμμα» για τη μείωση των ελλειμμάτων, που θα ευνοεί όμως την ανάπτυξη και την απασχόληση, εξήγησε.

Από την πλευρά του, ο συμπρόεδρος της ομάδας των Πρασίνων, Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ, δήλωσε πως «επιβάλλουμε στην Ελλάδα έναν αφόρητο ρυθμό λιτότητας, μια απο-ανάπτυξη, που κανένας δεν μπορεί να ζήσει».

''ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ''

15-2-2012

ΣΧΕΤΙΚΑ

Jürgen Habermas:Germany's mindset has become solipsistic

Did Germany sow the seeds of the eurozone debt crisis?

Germany : Ο μεγαλύτερος μπαταχτσής του εικοστού αιώνα ...

'Germany Was Biggest Debt Transgressor of 20th Century'

Η Γερμανία πρέπει να μην συμπεριφέρεται εγωιστικά και να έχει όραμα για το ευρωπαϊκό εγχείρημα...

2012-02-15T08:27:00.001-08:00

Η Γερμανία πρέπει να «ηγεμονεύσει»

Γ.Βαρουφάκης:

«Αποθέωση της υποκρισίας» χαρακτηρίζει ο καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Γιάννης Βαρουφάκης τον ισχυρισμό ότι η μείωση του εργασιακού κόστους θα βελτιώσει σήμερα την ανταγωνιστικότητα στην Ελλάδα. Κάνει λόγο για σκληρή μάχη ως προς τη συμμετοχή των hedge funds στο PSI και τονίζει ότι με την υπαγωγή τους στο βρετανικό δίκαιο αφαιρέθηκε η δυνατότητα μελλοντικού «κουρέματος» ελληνικών ομολόγων. Όσο για το Λουκά Παπαδήμο; Αναφέρει χαρακτηριστικά πως τρεις μέρες προτού οριστεί πρωθυπουργός ήταν πολέμιος της αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους. Ο ίδιος θεωρεί ότι η «λιγότερο επώδυνη» προοπτική θα επέλθει μέσα από μία νέα γερμανική ηγεσία η οποία θα μπορεί πράγματικά να "ηγεμονεύσει", να μην συμπεριφέρεται δηλαδή εγωιστικά και να έχει όραμα για το ευρωπαϊκό εγχείρημα.

Είπε στο tvxs.gr:

Η γερμανική πλευρά αυταπατάται πως η Ευρωζώνη δεν θα πληγεί ιδιαίτερα από μία ενδεχόμενη έξοδο της Ελλάδας.

Η κυβέρνηση είχε την υποχρέωση απέναντι σε ολόκληρη την Ευρώπη να αρνηθεί τα τελευταία μέτρα.

Η παραμονή στην Ευρωζώνη δεν εμποδίζει τη μετατροπή της Ελλάδας σε χώρα με βιοτικό επίπεδο βαλκανικού τύπου.

Η Πορτογαλία είναι το ίδιο χρεοκοπημένη με την Ελλάδα.

Συμμερίζεστε την άποψη ότι, πρακτικά, στο PSI συμμετέχουν ουσιαστικά οι Έλληνες και όχι οι ξένοι ομολογιούχοι, με αποτέλεσμα όπως χαρακτηριστικά λέγεται να «αυτοαναδιαρθρώνεται» η Ελλάδα;

Επί της ουσίας, εδώ συμβαίνει το εξής:

Οι τράπεζες έχουν έτσι κι αλλιώς εναποθέσει στην ΕΚΤ όποιο ομόλογο του ελληνικού Δημοσίου κατείχαν, ως ενέχυρο για να αντλήσουν ρευστό. Αυτή η συναλλαγή έχει δημιουργήσει στην ΕΚΤ την απόλυτη φοβία ότι αυτά τα χρήματα τα οποία έχουν δανειστεί οι τράπεζες, με αυτού του είδους τα ενέχυρα, δεν πρόκειται να επιστραφούν ποτέ πίσω. Συνεπώς, τα ελληνικά ομόλογα θα επιμείνουν. Η ΕΚΤ, όμως, θα πρέπει να αποδεχτεί το «κούρεμα» για αυτά τα ομόλογα. Στο PSI, λοιπόν, συμμετέχουν σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό οι τράπεζες, οι οποίες δεν έχουν πρόβλημα να το προσυπογράψουν, είτε είναι ελληνικές, είτε είναι ξένες. Ένα πολύ σημαντικό μέρος εκείνων οι οποίοι θα πληγούν από τη διαδικασία είναι τα hedge funds τα οποία κερδοσκόπησαν αγοράζοντας ελληνικά ομόλογα, απαιτώντας τώρα να μη συμμετάσχουν στο PSI, με την απειλή ότι θα ενεργοποιήσουν τα CDs (ασφάλιστρα κινδύνου). Αυτό θα συνεχιστεί. Μένει να δούμε αν τελικώς θα συμμετάσχουν στο PSI. Εδώ παίζεται ένα πολύ μεγάλο power game μεταξύ ΔΝΤ – ΕΚΤ και αυτών των hedge funds, στο πλαίσιο του ISDA, της επιτροπής η οποία αποφασίζει αν θα ενεργοποιηθούν τα CDs ή όχι.

Πώς κρίνετε τους χειρισμούς Παπαδήμου;

Ασκώ σαφή κριτική πάνω σε 3 σημεία:

1. Ο κ. Παπαδήμος ήταν από τα ηγετικά στελέχη της ΕΚΤ, όταν εκείνη διέπραξε ένα μεγάλο έγκλημα σε βάρος της ευρωπαϊκής οικονομίας τον Ιούλιο του 2008. Σε μια εποχή που κατέρρεαν τα πάντα, ο κ. Παπαδήμος με τον κ. Τρισέ ανέβαζαν τα επιτόκια της ΕΚΤ. Μόνο και μόνο γι’ αυτό, θα έπρεπε να έχει τεθεί σε διαθεσιμότητα και το όνομά του να ταυτίζεται με την αποτυχία. Σαν να μην έφτανε αυτό, 1 χρόνο μετά (η ευρωπαϊκή οικονομία δεν είχε συνέλθει από το σοκ του 2008), αφού στην ΕΚΤ είχαν αναγκαστεί να ρίξουν τα επιτόκια στο 1%, τα ανέβασαν ξανά και πάλι ανοήτως.

2. Όταν ο ίδιος συνταξιοδοτήθηκε και επέστρεψε στην Ελλάδα, ως σύμβουλος του Γιώργου Παπανδρέου, τον συμβούλευε σε βάρος οποιασδήποτε συζήτησης περί αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους. Έως και 3 μέρες πριν από τον ορισμό του ως πρωθυπουργού, παρέμενε εναντίον της αναδιάρθρωσης του χρέους και, μάλιστα, χαρακτήριζε μαζί με άλλους εθνικό προδότη και ανόητο όποιον από εμάς μιλούσε για αναδιάρθρωση του χρέους. Τρεις μέρες μετά αναδείχθηκε στην πρωθυπουργία για να διεκπεραιώσει την αναδιάρθρωση του χρέους. Μπορεί να μας εξηγήσει τι άλλαξε; Προσωπικά, δεν έχω πρόβλημα με τους ανθρώπους που αλλάζουν γνώμη, αρκεί να μας εξηγούν τους λόγους και να προβαίνουν στην απαραίτητη αυτοκριτική.

3. Η πρωθυπουργία Παπαδήμου έχει ένα συγκεκριμένο στόχο, job description, που είναι να υπογράψει αυτό το Μνημόνιο. Πέρα από αυτό, ελάχιστοι είναι οι χειρισμοί του.

Τι συνεπάγεται, λοιπόν, στην πραγματικότητα η υπαγωγή ελληνικών ομολόγων στο βρετανικό δίκαιο;

Το ελληνικό Δημόσιο δεν θα μπορεί πια να «κουρέψει» αυτά τα ομόλογα. Τόσο απλά.

Κατά τη γνώμη σας σήμερα η Ευρωζώνη, κατά βάση οι Γερμανοί και Γάλλοι κάτοχοι ελληνικών ομολόγων, έχουν λάβει τα μέτρα τους, ώστε να προφυλαχθούν στην περίπτωση εξόδου της Ελλάδας από το Ευρώ;

Νομίζουν. Πιστεύουν ότι βρίσκονται κοντά στο να είναι αλώβητοι από μία ελληνική πτώχευση - κατάρρευση. Ακριβώς όπως ο Χανκ Πόλσον, ο υπουργός Οικονομικών του Τζορτζ Μπους, το Σεπτέμβριο του 2008, πίστεψε ότι μπορεί να σταματήσει την «καταιγίδα» με τη Lehman Brothers. Όπως ο Χανκ Πόλσον έμαθε το πικρό μάθημα, ότι οι διασυνδέσεις μεταξύ αυτών των οργανισμών φτάνουν πάρα πολύ βαθιά, και αυτό το αντιλαμβάνεται κανείς μόνο όταν επέλθει η καταστροφή, πολύ φοβάμαι ότι ακριβώς έτσι θα μάθουμε κι εδώ στην Ευρώπη ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να απομονωθεί και να «καυτηριαστεί».

Θεωρείτε ότι η ελληνική πλευρά είχε τη δυνατότητα, ίσως για τελευταία φορά όπως έχετε πει, να αρνηθεί αυτά τα μέτρα.

Δεν είχε απλώς τη δυνατότητα αλλά την υποχρέωση. Απέναντι σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Αποτελεί ενδεδειγμένη επιλογή για τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας η μείωση του μισθολογικού κόστους;

Εδώ έχουμε την αποθέωση της υποκρισίας. Δεν υπάρχει κανένας, ούτε στην Ελλάδα ούτε στο εξωτερικό, ο οποίος να πιστεύει ότι αυτή τη στιγμή η μείωση του μισθολογικού, του εργασιακού κόστους στην Ελλάδα θα αυξήσει την ανταγωνιστικότητα και τις επενδύσεις. Όλοι τους το λένε, όλοι το παπαγαλίζουν, αλλά υποκρίνονται.

Αποτελούν συγκρίσιμα μεγέθη η Ελλάδα και η Πορτογαλία, η οποία χρησιμοποιείται ως επιτυχημένο παράδειγμα εφαρμογής των μεταρρυθμίσεων, χωρίς βέβαια να αποφεύγει την ύφεση και την περαιτέρω δανειοδότηση από το μηχανισμό στήριξης;

Είναι συγκρίσιμα τα μεγέθη, αλλά δεδομένου ότι η σύγκριση γίνεται μετά λόγου γνώσης και μελετημένα. Τότε καταδεικνύεται κάτι πάρα πολύ απλό: Οι δύο χώρες είναι το ίδιο πτωχευμένες. Το όποια εύσημα, στη βάση του διαίρει και βασίλευε, από κάποιους εκ Γερμανίας, είναι άνευ σημασίας.

Εμποδίζει κάτι τη μετατροπή της Ελλάδας σε χώρα με βιοτικό επίπεδο βαλκανικού τύπου εντός της Ευρωζώνης;

Όχι. Μη ξεχνάμε για παράδειγμα τις τριτοκοσμικές συνθήκες που βλέπουμε στο Μπρονξ. Δεν έφυγε το Μπρονξ από τη ζώνη του δολαρίου.

Σας καλώ ίσως να υπερβείτε τα αυστηρώς οικονομικά: Προσωπικά, σε τι προσδοκάτε πλέον για την αντιστροφή αυτής της πορείας; Ενδεχομένως μία αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών στη Γερμανία και -κατά δεύτερο λόγο- στη Γαλλία;

Πραγματικά, όσο περίεργο και αν ακούγεται αυτό, νομίζω ότι η λιγότερο επώδυνη πορεία θα ήταν η ανάδειξη μιας νέας γερμανικής ηγεσίας η οποία θα επιθυμεί να ηγεμονεύσει της Ευρώπης. Αυτή τη στιγμή, το πρόβλημα της Ευρώπης είναι ότι έχει να κάνει με μια Γερμανία η οποία δεν θέλει να ηγεμονεύσει. Θέλει απλώς να είναι αυταρχική. Αλλά όχι να ηγεμονεύει.

15 Φεβ 2012

tvxsteam tvxs.gr/node/85080

Adriano Celentano - Festival San Remo: Είναι αυτή η Ευρώπη που θέλουμε;

2012-02-15T07:37:00.000-08:00

Αφιέρωσε το τραγούδι στην Ελλάδα

που
δοκιμάζεται από την πολιτική MERKEL, SARKOZY ...
Kατηγόρησε τη Γερμανία και τη Γαλλία, λέγοντας πως
«η Ελλάδα υποχρεώθηκε σε αγορά όπλων»
από τις δυο χώρες.

Συγκινητική παρέμβαση του Αντριάνο Τσελεντάνο:

"WE ARE ALL GREEKS"!

Φεστιβάλ Σαν Ρέμο χθές.

Και παρουσιαστής ο Αντριάνο Τσελεντάνο.

Παίρνοντας το μικρόφωνο, και με έκδηλη την συγκίνηση του, αναφέρθηκε στον "σχεδιασμό αφανισμού της Ελλάδος".

Με τους Ιταλούς να τον αποθεώνουν για την παρέμβασή του, ο καλλιτέχνης αφιέρωσε το τραγούδι στην Ελλάδα που δοκιμάζεται από την πολιτική Μέρκελ, Σαρκοζί.

"Η Μέρκελ και ο Σαρκοζί, επιβαλλουν στην Ελληνική κυβέρνηση, την αγορά των δικών τους οπλικών συστημάτων. Αν θέλετε την βοήθεια και την παραμονή στο ευρώ- είπαν - πρέπει να αγοράσετε τα δικά μας τάνκς και τα δικά μας ωραία πολεμικά μας πλοία. Επιβάλλοντας περικοπές και θυσίες στους κουρελιασμένους Έλληνες. Αυτό είναι που έχει γραφτεί στη χθεσινή CORRIERE DELLA SERA. στην σελίδα 5. Αλλά ήδη από πέρυσι το καλοκαίρι η Wall street Journal αποκάλυπτε ότι το Βερολίνο και το Παρίσι, απαιτούσαν την αγορά εξοπλισμών, σαν προυπόθεση για την έγκριση του σχεδίου διάσωσης της Ελλάδας.

Είναι αυτή η Ευρώπή που θέλουμε;

Κυνική και εξοπλισμένη σαν αστακός ".

ΠΗΓΗ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ

http://taxalia.blogspot.com/2012/02/we-are-all-greeks.html#more

15-2-2012