IVOS 2 - ΚΕΙΜΕΝΑ,ΕΙΚΟΝΕΣ

...και η επίσημη Ελλάδα συμπαρίσταται γενικώς

2012-02-14T11:26:00.000-08:00

(...)

οι Ευρωπαίοι ηγέτες ψελλίζουν διάφορες ενστάσεις, αλλά εν τέλει συντάχθηκαν πίσω από το κοντόθωρο όραμα της τακτικίστριας Μέρκελ, τόσο τακτικίστριας και καιροσκόπου, που λαμβάνει μεγάλες αποφάσεις για την Ευρώπη ανάλογα με το κλίμα στα γερμανικά κρατίδια και ανάλογα με τα ανθελληνικά ή αντιμεσογειακά πρωτοσέλιδα της Bild.

H κ. Μέρκελ πιθανόν οραματίζεται τη Γερμανία σαν ένα πλούσιο νησί μέσα στην Ευρώπη, που απολαμβάνει όλα τα οφέλη της ασύμμετρης Ευρωζώνης, ως ισχυρή, χωρίς να θέλει να επωμιστεί κανένα κόστος εξισορρόπησης.

(...)

...και η επίσημη Ελλάδα συμπαρίσταται γενικώς

Της Ζέζας Ζήκου

Συμπαρίσταται στην καταστροφή της, που έχει το ωραίο όνομα της «σωτηρίας». Συμπαρίσταται γενικώς στους κουκουλοφόρους και συμμερίζεται την ικανοποίηση των εταίρων - δανειστών μας από το ολοκαύτωμα συνειδήσεων στη Βουλή και ιστορικών κτιρίων στην καρδιά της Αθήνας.

Συμπαρίσταται στην αυτοκαταστροφή της, με το ακόμα πιο ωραίο όνομα της «σύνεσης» του πολιτικού συστήματος, που «ήρθε επιτέλους σ’ αυτόν τον τόπο». Δηλαδή, στην ύφεση, την αποαπένδυση, την ανεργία και τη φτώχεια.

Επίσης, «συμπαρίσταται» στις προσπάθειες του ευρωπαϊκού άξονα να επιβάλει σε όλη την Ευρωπαϊκή Ενωση μια σιδηρά δημοσιονομική πειθαρχία με αυστηρότατες ποινές, ένα ψευτοπροτεσταντικό μοντέλο στυγερής λιτότητας, με διαρκώς μειούμενους μισθούς και συντάξεις, με παράταση του εργασιακού βίου σχεδόν έως τα όρια του κατά χώραν προσδόκιμου ζωής και με διαρκώς ογκούμενη την ανεργία. Αλλά και με τα υπολείμματα του κοινωνικού κράτους να διασκορπίζονται και αυτά. Εχει άλλωστε δείξει ότι διαθέτει όλα τα διαλυτικά προσόντα.

Την προχθεσινή υπερψήφιση από τη Βουλή της δεύτερης δανειακής σύμβασης της χώρας χαιρέτισε χθες με ικανοποίηση η Γερμανίδα καγκελάριος, επισημαίνοντας ότι ήταν ένα «πολύ σημαντικό» βήμα και πως πρέπει πλέον να προχωρήσουν τα προγράμματα μεταρρυθμίσεων που πηγαίνουν πέρα από τις περικοπές των δαπανών: «Αυτό δεν είναι μόνο για την εξοικονόμηση, είναι επίσης και για τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και, πάνω από αυτό, η Ευρωπαϊκή Ενωση θα βοηθήσει τους θεσμούς να συσταθούν καλύτερα»,

σημείωσε η φράου Μέρκελ. «Είναι σημαντικό για εμάς η Ελλάδα να έχει την ευκαιρία να επιστρέψει στις αγορές το έτος 2020 με βιωσιμότητα του χρέους στο 120%», πρόσθεσε η σιδηρά καγκελάριος.Ερωτηθείσα, δε, αν τα μέτρα που επιβλήθηκαν στην Αθήνα ήταν πολύ σκληρά, η φράου Μέρκελ υποσχέθηκε πως θα μπορούσε να επιλεγεί ένα σχέδιο Μάρσαλ(!), το οποίο βοήθησε στην αποκατάσταση της ευρωπαϊκής οικονομίας μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η φράου Μέρκελ είπε ότι είναι ήδη διαθέσιμα τα ευρωπαϊκά διαρθρωτικά ταμεία, ειδικά για τις μικρότερες επιχειρήσεις που αναζητούν κεφάλαια, αλλά επέμεινε ότι «κάτι πρέπει να γίνει για τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οριστικοποιούμε τώρα αυτό το πρόγραμμα».

Στο ίδιο μήκος ικανοποίησης βρέθηκε και ο Ευρωπαίος επίτροπος των Οικονομικών Ολι Ρεν, λέγοντας ότι «η προχθεσινή ψήφος ήταν η έκφραση της αποφασιστικότητας της χώρας να βάλει τέλος στη δίνη των μη διατηρήσιμων δημοσίων οικονομικών και στην απώλεια της ανταγωνιστικότητας». Ο κ. Ρεν ανέφερε σε γραπτή δήλωσή του ότι το νέο πρόγραμμα θα παράσχει στην Ελλάδα πρωτοφανή οικονομική βοήθεια και αλληλεγγύη από τους Ευρωπαίους εταίρους της, ενώ και η Κομισιόν έχει ισχυρή δέσμευση για να ενισχύσει τη βοήθειά της προς την ελληνική κυβέρνηση. Ο επίτροπος Ρεν αναφέρει ότι το δεύτερο πρόγραμμα λιτότητας είναι μεν απαιτητικό, αλλά θα αποδώσει και θα βοηθήσει την Ελλάδα, σημειώνοντας όμως ότι θα χρειαστεί χρόνος και προσπάθεια από την ελληνική κοινωνία. Κάλεσε δε τις πολιτικές δυνάμεις της Ελλάδας να δεσμευθούν ότι θα εφαρμόσουν το πρόγραμμα. «Το οικονομικό μοντέλο που ακολουθήθηκε στην Ελλάδα ώς το 2009 απέτυχε και η χώρα ζούσε επί σειράν ετών πάνω από τις δυνατότητές της», τονίζει, υποστηρίζοντας ότι για γυρίσει η Ελλάδα σελίδα πρέπει να βελτιώσει τις διαρθρωτικές της αδυναμίες.

Βέβαια, οι Ευρωπαίοι ηγέτες ψελλίζουν διάφορες ενστάσεις, αλλά εν τέλει συντάχθηκαν πίσω από το κοντόθωρο όραμα της τακτικίστριας Μέρκελ, τόσο τακτικίστριας και καιροσκόπου, που λαμβάνει μεγάλες αποφάσεις για την Ευρώπη ανάλογα με το κλίμα στα γερμανικά κρατίδια και ανάλογα με τα ανθελληνικά ή αντιμεσογειακά πρωτοσέλιδα της Bild. H κ. Μέρκελ πιθανόν οραματίζεται τη Γερμανία σαν ένα πλούσιο νησί μέσα στην Ευρώπη, που απολαμβάνει όλα τα οφέλη της ασύμμετρης Ευρωζώνης, ως ισχυρή, χωρίς να θέλει να επωμιστεί κανένα κόστος εξισορρόπησης. Οι ασθενέστεροι κρίκοι της ασύμμετρης Ευρώπης σύρονται τώρα πίσω από την τιμωρητική ηγεμονία του Βερολίνου.

Για πόσο ακόμη;

Η πειθάρχηση στο γερμανικό όραμα δεν φαίνεται ικανή να προστατέψει τους ευρωπαϊκούς λαούς από τη φτώχεια και την ανασφάλεια· στην πρόσφατη σύνοδο δεν ακούστηκαν ούτε καν σαν ευχές λέξεις - κλειδιά για την Ε.Ε.,

όπως ανάπτυξη, συνοχή, σύγκλιση.

''ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ''

14-2-2012

Η καταστροφή του λόγου

2012-02-14T11:08:00.002-08:00

GRIECHENLAND 12-02-2012

''SPIEGEL''- Fhoto: AFP

Η καταστροφή του λόγου

Tου Νικου Γ. Ξυδακη

Aν μπορούμε να βγάλουμε ένα συμπέρασμα από τα συμβάντα της Κυριακής και τις διεθνείς αντιδράσεις της Δευτέρας είναι ότι η Ελλάδα κέρδισε αφενός κάποιο χρόνο για τη βραχυπρόθεσμη σωτηρία της χρηματοδότησής της, αλλά ακόμη αιωρείται επικίνδυνα, δεν έχει βρει το ιστορικό τέρμα καθόδου, εκ του οποίου θα αρχίσει την εκδίπλωσή της. Δεν έχουμε βρει πάτο.

Στις τηλεοπτικές οθόνες η χώρα εικονιζόταν φλεγομένη, full frame, και σε ένθετα μικροκάδρα οι ηγέτες των (πρώην) μεγάλων κομμάτων να αγορεύουν στη Βουλή. Οι φλόγες που κατέτρωγαν εμβληματικά αστικά κτίρια και το πλιάτσικο στους εμπορικούς δρόμους έδειχναν δραματικά τη σύγχυση και την αυτοκαταστροφή που κατατρώει το κοινωνικό σώμα, σε αντιδιαστολή με τις εικόνες λογοδιάρροιας που μεταδίδονταν από το βήμα του Κοινοβουλίου ή τις εικόνες χαλάρωσης στο καφενείο της Βουλής που διασπείρονταν μέσω κινητών και τουίτερ.

Ηταν δύο κόσμοι ασύμπτωτοι, το φουλ κάδρο των καιομένων Αθηνών και τα ένθετα καδράκια της αμήχανης ηγεσίας. Η πόλη είχε παραδοθεί στους δαίμονές της και το πολιτικό σύστημα προσπαθούσε απεγνωσμένα να περισώσει ράκη εαυτού, εις μάτην, ασκώντας αυτοκριτική ισοπόσως με αλληλοκατηγορίες.

Βαθύτερα στις εικόνες της Κυριακής. Το ευρύτερο κάδρο της ηλιόλουστης Δευτέρας περιείχε όχι μόνο αποκαΐδια από το «Αττικόν» και τη Λαϊκή Τράπεζα, αλλά και ρημαγμένα φανάρια κυκλοφορίας στα σταυροδρόμια. Ξεκοιλιασμένα, με κάτοπτρα και καλώδια να κρέμονται, νεκρά. Αυτή η εικόνα, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη, προξενεί φόβο για άλλα πλησιάζοντα: είναι ο ρημαγμένος δημόσιος χώρος, ο κατεστραμμένος κοινωνικός πλούτος, η καταστροφή του κοινόχρηστου και του δημόσιου χωρίς καν πλιάτσικο, είναι η αναδυόμενη αστική δυστοπία. Το ξεκοιλιασμένο φανάρι δείχνει αδυναμία κυκλοφορίας, χαοτική κίνηση, στάση κοινωνίας και σύγκρουση κυκλοφορούντων. Δείχνει ακινησία. Και δείχνει επέλαση του ανορθολογισμού, του μηδενισμού, χωρίς δυστυχώς προς το παρόν να αφουγκραζόμαστε, έστω, τα σπέρματα της αναδημιουργίας που εμπεριέχονται μες στην καταστροφή, τα σημάδια μιας αναγέννησης.

Ο απεγνωσμένος άνεργος, ο βουλιαγμένος οικογενειάρχης, ο αποκλεισμένος νέος, απορροφημένος από τον δικό του διαρκή πόνο και την έλλειψη προοπτικής, ενδεχομένως δεν βλέπει ότι η καταστροφή του δημόσιου χώρου επιτείνει και πολλαπλασιάζει εκθετικά την ατομική καταστροφή. Η μεσαία τάξη λειτουργούσε πάντα σαν εξομαλυντής κοινωνικών τριβών και συγκρούσεων, απορροφούσε κραδασμούς· η πληβειοποιούμενη μεσαία τάξη, ενώπιον της δικής της αποσάθρωσης, φαίνεται ότι αδυνατεί πλέον να λειτουργήσει εξομαλυντικά, ούτε καν σαν ανάχωμα. Το ορμέμφυτο ατομικής επιβίωσης κονιορτοποιεί τη συλλογικότητα και το αίσθημα του συνανήκειν. Η μνησικακία, η μοχθηρία, η οργή, η απόγνωση εδραιώνονται σαν κοινωνικές συμπεριφορές, δηλαδή σαν γενικευμένη τυφλότητα.

Ανάχωμα, λοιπόν. Αυτό είναι το ιστορικό καθήκον, σήμερα, των πολιτών της Ελληνικής Δημοκρατίας: να διασώσουν τον ορθό λόγο, τον κοινόκτητο δημόσιο χώρο, το συλλογικό φρόνημα, τα μόνα εφόδια για τις πολλές δύσκολες μέρες που ακολουθούν.

''ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ''

14-2-2012

ΜΙΚΗΣ: Οχι στους νέους γκαουλάιτερ ...

2012-02-14T10:23:00.000-08:00

Theodorakis M.

Painting Titina Chalmatzi

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

Οχι στους νέους γκαουλάιτερ

Υπάρχει μια διεθνής συνωμοσία με στόχο την ολοκλήρωση της καταστροφής της χώρας μου. Ξεκίνησαν από το 1975 με στόχο τον νεοελληνικό πολιτισμό, συνέχισαν με την διαστροφή της νεότερης ιστορίας μας και της εθνικής μας ταυτότητας και τώρα προσπαθούν να μας εξαφανίσουν και βιολογικά με την ανεργία, την πείνα και την εξαθλίωση.

Εάν ο ελληνικός λαός δεν ξεσηκωθεί σύσσωμος για να τους εμποδίσει, ο κίνδυνος για την εξαφάνιση της Ελλάδας είναι υπαρκτός. Εγώ την τοποθετώ μέσα στα δέκα επόμενα χρόνια. Από μας θα μείνει μόνο η μνήμη του πολιτισμού μας και των αγώνων μας για την ελευθερία.

Ως το 2009 δεν υπήρχε σοβαρό οικονομικό πρόβλημα. Οι μεγάλες πληγές της οικονομίας μας ήταν οι υπερβολικές δαπάνες για την αγορά πολεμικού υλικού και η διαφθορά μιας μερίδας του πολιτικού και του οικονομικο-δημοσιογραφικού χώρου. Όμως και για τις δύο πληγές ήταν συνυπεύθυνοι και οι ξένοι. Όπως λ.χ. οι Γερμανοί, Γάλλοι, Άγγλοι και Αμερικανοί, που κέρδιζαν δισεκατομμύρια ευρώ σε βάρος του εθνικού μας πλούτου από την ετήσια πώληση πολεμικού υλικού.

Αυτή η συνεχής αιμορραγία, μάς γονάτιζε και δεν μας επέτρεπε να προχωρήσουμε προς τα εμπρός, ενώ προσέφερε πλούτο στα ξένα έθνη. Το ίδιο συνέβαινε και με το πρόβλημα της διαφθοράς. Λ.χ. η Γερμανική Siemens είχε ειδικό κλάδο για την εξαγορά Ελλήνων παραγόντων, προκειμένου να τοποθετήσει τα προϊόντα της στην ελληνική αγορά. Επομένως ο ελληνικός λαός υπήρξε θύμα αυτού του ληστρικού ντουέτου, Ελλήνων και Γερμανών, που πλούτιζαν σε βάρος του.

Είναι φανερό ότι αυτές οι δύο μεγάλες πληγές θα μπορούσαν να αποφευχθούν εάν οι ηγεσίες των δύο φιλοαμερικανικών κομμάτων εξουσίας δεν είχαν διαβρωθεί από στοιχεία διεφθαρμένα, τα οποία για να καλύψουν τη διαρροή του πλούτου (που ήταν προϊόν της εργασίας του ελληνικού λαού) προς τα ταμεία των ξένων χωρών, κατέφευγαν στον υπέρμετρο δανεισμό, με αποτέλεσμα το δημόσιο χρέος να φτάσει στα 300 δισ. ευρώ, δηλαδή το 130% του ΑΕΠ (Ακαθάριστου Εθνικού Εισοδήματος).

Με την κομπίνα αυτή οι ξένοι που προανέφερα κέρδιζαν διπλά. Πρώτον από την πώληση των όπλων και των προϊόντων τους. Και δεύτερον από τους τόκους των χρημάτων που δάνειζαν στις κυβερνήσεις και όχι στον λαό. Γιατί όπως είδαμε, ο λαός ήταν το κύριο θύμα και στις δύο περιπτώσεις. Ένα παράδειγμα και μόνο θα σας πείσει. Οι τόκοι του δανείου του ενός δισ. δολλαρίων που έκανε ο Ανδρέας Παπανδρέου στα 1986 από μια μεγάλη ευρωπαϊκή χώρα, έφτασαν στα 54 δισ. ευρώ και ξεπληρώθηκαν τελικά το … 2010!

Ο κ. Γιούνγκερ εδήλωσε προ ενός έτους ότι είχε διαπιστώσει τη μεγάλη αιμορραγία των Ελλήνων από τις υπερβολικές (και αναγκαστικές) δαπάνες για την αγορά πολεμικού υλικού από Γερμανία και Γαλλία συγκεκριμένα. Και συμπέρανε ότι έτσι οι πωλητές μας οδηγούν σε βέβαιη καταστροφή. Όμως ομολογεί ότι δεν προέβη σε καμμιά ενέργεια, για να μη βλάψει τα συμφέροντα των φιλικών του χωρών!

Στα 2008 υπήρξε η μεγάλη οικονομική κρίση στην Ευρώπη. Ήταν λοιπόν επόμενο να επηρεαστεί και η ελληνική οικονομία. Εν τούτοις το επίπεδο ζωής, αρκετά υψηλό, ώστε να έχουμε καταταγεί μεταξύ των 30 πλουσιότερων χωρών του κόσμου, έμεινε βασικά το ίδιο. Υπήρξε όμως άνοδος του δημοσίου χρέους. Όμως το δημόσιο χρέος δεν οδηγεί αναγκαστικά σε οικονομική κρίση. Τα χρέη μεγάλων χωρών όπως λ.χ. οι ΗΠΑ και η Γερμανία υπολογίζονται σε τρισεκατομμύρια ευρώ. Το πρόβλημα είναι εάν υπάρχει οικονομική ανάπτυξη και παραγωγή. Τότε μπορεί κανείς να δανείζεται από τις μεγάλες Τράπεζες με επιτόκιο έως 5%, έως ότου περάσει η κρίση.

Σ’ αυτή τη θέση ακριβώς βρισκόμασταν στα 2009, όταν έγινε η κυβερνητική αλλαγή τον Νοέμβριο και ανέλαβε πρωθυπουργός ο Γ. Παπανδρέου. Για να κατανοηθεί τι σκέπτεται σήμερα ο ελληνικός λαός για την καταστροφική πολιτική του, παραθέτω δύο νούμερα: Στις εκλογές του 2009 το ΠΑΣΟΚ κέρδισε το 44% των ψήφων. Σήμερα τα γκάλοπ του δίνουν 6%. Ο κ. Παπανδρέου θα μπορούσε να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση (που όπως είπα αντανακλούσε την ευρωπαϊκή) με δάνεια από τις ξένες Τράπεζες και με το σύνηθες επιτόκιο δηλαδή κάτω από 5%.

Εάν το έκανε αυτό, δεν θα υπήρχε για τη χώρα μας το παραμικρό πρόβλημα. Το αντίθετο μάλιστα θα συνέβαινε, γιατί βρισκόμασταν σε φάση οικονομικής ανάπτυξης κι έτσι ασφαλώς θα ανέβαινε το βιοτικό μας επίπεδο.

Όμως ο κ. Παπανδρέου είχε ήδη ξεκινήσει τη συνωμοσία του εναντίον του ελληνικού λαού από το καλοκαίρι του 2009, όταν συναντήθηκε κρυφά με τον Στρως Καν, με στόχο να οδηγηθεί η Ελλάδα κάτω από την ηγεμονία του ΔΝΤ. Η πληροφορία για τη συνάντηση αυτή δόθηκε στην δημοσιότητα από τον ίδιο τον πρώην Πρόεδρο του ΔΝΤ.

Για να φτάσουμε όμως έως εκεί, θα έπρεπε να παραμορφωθεί η πραγματική οικονομική κατάσταση στη χώρα μας, ώστε να φοβηθούν οι ξένες Τράπεζες και να ανεβάσουν τα επιτόκια δανεισμού σε απαγορευτικούς αριθμούς. Αυτή η επαχθής επιχείρηση ξεκίνησε με την ψεύτική εκτίναξη του Δημοσίου Ελλείμματος από το 9,2% στο 15%. Για την κακουργηματική αυτή πράξη ο Εισαγγελέας κ. Πεπόνης παρέπεμψε προ 20 ημερών στην Δικαιοσύνη τους κυρίους Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου (υπουργό των Οικονομικών).

Ακολούθησε η συστηματική εκστρατεία του κ. Παπανδρέου και του Υπουργού Οικονομικών στην Ευρώπη που διήρκεσε 5 μήνες, κατά την οποία προσπαθούσαν να πείσουν τους ξένους ότι η Ελλάδα είναι ένας Τιτανικός έτοιμος να βυθιστεί, ότι οι Έλληνες είναι διεφθαρμένοι, τεμπέληδες και επομένως ανίκανοι να αντιμετωπίσουν τις ανάγκες της χώρας. Σε κάθε τους δήλωση ανέβαιναν τα επιτόκια, ώστε να μην μπορούμε πια να δανειστούμε, οπότε η υπαγωγή μας στο ΔΝΤ και στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα να πάρει τον χαρακτήρα της σωτηρίας μας, ενώ στην πραγματικότητα υπήρξε η αρχή του θανάτου μας.

Τον Μάιο του 2010 υπεγράφη από έναν και μόνο Υπουργό το περίφημο Μνημόνιο, δηλαδή η πλήρης υποταγή μας στους δανειστές μας. Το ελληνικό δίκαιο σ’ αυτές τις περιπτώσεις απαιτεί την ψήφιση μιας τόσο σημαντικής συμφωνίας από τα τρία πέμπτα της Βουλής. Άρα στην ουσία το Μνημόνιο και η Τρόικα που σήμερα ουσιαστικά μας κυβερνούν. λειτουργούν παράνομα όχι μόνο για το ελληνικό αλλά και για το ευρωπαϊκό δίκαιο.

Από τότε έως τώρα, εάν τα σκαλιά που οδηγούν στο θάνατό μας είναι είκοσι, έχουμε ήδη διανύσει πάνω από τα μισά. Φανταστείτε ότι με το Μνημόνιο αυτό παραχωρούμε στους ξένους την Εθνική μας Αυτοτέλεια και την Δημόσια περιουσία μας. Δηλαδή Λιμάνια, Αεροδρόμια, Οδικά δίκτυα, Ηλεκτρισμό, Ύδρευση, Υπόγειο και υποθαλάσσιο πλούτο κλπ. κλπ. Κι ακόμα τα ιστορικά μας μνημεία όπως η Ακρόπολη, οι Δελφοί, η Ολυμπία, η Επίδαυρος κλπ. αφού έχουμε παραιτηθεί από όλες τις σχετικές ενστάσεις.

Σταμάτησε η παραγωγή, ανέβηκε στο 18% η ανεργία, κλείσανε 80.000 καταστήματα, χιλιάδες βιοτεχνίες και εκατοντάδες βιομηχανίες. Συνολικά βάλανε λουκέτο 432.000 επιχειρήσεις. Δεκάδες χιλιάδες νέοι επιστήμονες εγκαταλείπουν τη χώρα, που βυθίζεται κάθε μέρα και πιο πολύ σε μεσαιωνικό σκότος. Χιλιάδες πρώην ευκατάστατοι πολίτες ψάχνουν στα σκουπίδια και κοιμούνται στο πεζοδρόμιο. Στο μεταξύ υποτίθεται ότι ζούμε χάρη στη μεγαλοψυχία των δανειστών μας, της Ευρώπης των Τραπεζών και του ΔΝΤ.

Στην πραγματικότητα κάθε πακέτο με τα δεκάδες δισ. ευρώ με τα οποία χρεώνεται η Ελλάδα επιστρέφεται ολόκληρο από κει που έρχεται, ενώ εμείς φορτωνόμαστε νέους αβάσταχτους τόκους. Και επειδή υπάρχει η ανάγκη να διατηρηθεί το Κράτος, τα Νοσοκομεία και τα Σχολεία, η Τρόικα φορτώνει τα μεσαία και τα κατώτερα οικονομικά στρώματα της κοινωνίας με υπέρμετρους φόρους, που οδηγούν κατ’ ευθείαν στην πείνα. Γενικευμένη κατάσταση πείνας είχαμε στην αρχή της γερμανικής κατοχής το 1941 με 300.000 νεκρούς σε διάστημα έξι μηνών. Από τότε το φάσμα της πείνας ξανάρχεται στη συκοφαντημένη και δύστυχη χώρα μας.

Αν σκεφθεί κανείς ότι η γερμανική κατοχή μας στοίχισε ένα εκατομμύριο νεκρούς και την ολοσχερή καταστροφή της χώρας μας, πώς είναι δυνατόν να δεχτούμε εμείς οι Έλληνες τις απειλές της κ. Μέρκελ και την πρόθεση των Γερμανών να μας επιβάλουν ένα νέο γκαουλάιτερ… Τη φορά αυτή με γραβάτα…

Και για να αποδείξω πόσο πλούσια χώρα είναι η Ελλάδα και πόσο εργατικός και συνειδητοποιημένος Λαός είναι ο Έλληνας (συνείδηση του Χρέους προς την Ελευθερία και της αγάπης προς την πατρίδα) είναι η εποχή της Γερμανικής Κατοχής από το 1941 έως τον Οκτώβριο του 1944. Όταν τα SS και η πείνα σκότωσαν ένα εκατομμύριο πολίτες και η Βέρμαχτ κατέστρεφε συστηματικά την χώρα, έκλεβε την αγροτική παραγωγή και τον χρυσό από τις Τράπεζες, οι Έλληνες έσωσαν από την πείνα τον Λαό με τη δημιουργία του Κινήματος της Εθνικής Αλληλεγγύης και δημιούργησαν έναν παρτιζάνικο στρατό 100.000, που καθήλωσε στην χώρα μας 20 γερμανικές μεραρχίες.

Συγχρόνως όχι μόνο κατόρθωσαν οι Έλληνες χάρη στην εργατικότητά τους, να επιζήσουν αλλά υπήρξε και μεγάλη ανάπτυξη της νεοελληνικής τέχνης μέσα στις συνθήκες κατοχής, ιδιαίτερα στους τομείς της λογοτεχνίας και της μουσικής. Η Ελλάδα επέλεξε την οδό της αυτοθυσίας για την ελευθερία και συγχρόνως της επιβίωσης.

Και τότε μας χτύπησαν αναίτια κι εμείς απαντήσαμε με Αλληλεγγύη και Αντίσταση και επιζήσαμε. Το ίδιο ακριβώς κάνουμε και τώρα με τη βεβαιότητα ότι τελικός νικητής θα είναι ο ελληνικός λαός.

Αυτό το μήνυμα στέλνω στην κ. Μέρκελ και στον κ. Σόϊμπλε δηλώνοντας ότι παραμένω πάντοτε φίλος του Γερμανικού Λαού και θαυμαστής της μεγάλης του συνεισφοράς στην Επιστήμη, τη Φιλοσοφία και την Τέχνη και ιδιαίτερα στη Μουσική! Και η καλλίτερη ίσως απόδειξη γι’ αυτό είναι ότι εμπιστεύθηκα το σύνολο του μουσικού μου έργου σε δύο Γερμανούς Εκδότες, τον Schott και το ν Breitkopf, που είναι από τους μεγαλύτερους εκδότες του κόσμου και η συνεργασία μου μαζί τους είναι άκρως φιλική.

Μας απειλούν ότι θα μας εκδιώξουν από την Ευρώπη. Εάν η Ευρώπη δεν μας θέλει μια φορά, εμείς αυτή την Ευρώπη των Μέρκελ - Σαρκοζί δεν την θέλουμε δέκα φορές.

Σήμερα Κυριακή 12 Φεβρουαρίου, ετοιμάζομαι να πάρω μέρος κι εγώ μαζί με τον Μανώλη Γλέζο, τον ήρωα που κατέβασε τη Σβάστικα από την Ακρόπολη δίνοντας έτσι το σινιάλο για το ξεκίνημα όχι μόνο της ελληνικής αλλά και της ευρωπαϊκής αντίστασης ενάντια στον Χίτλερ. Οι δρόμοι και οι πλατείες μας θα πλημμυρίσουν από εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που θα διαδηλώνουν την οργή τους κατά της κυβέρνησης και της Τρόικα.

Άκουσα χθες τον τραπεζίτη-Πρωθυπουργό στο διάγγελμά του προς τον Ελληνικό Λαό να λέει ότι «έχουμε φτάσει σχεδόν στο μηδέν». Ποιοι όμως μας έφτασαν μέσα σε δυο χρόνια στο ΜΗΔΕΝ; Οι ίδιοι, που αντί να βρίσκονται στη φυλακή, εκβιάζουν τους βουλευτές να υπογράψουν Νέο Μνημόνιο χειρότερο από το πρώτο, που θα εφαρμοστεί από τους ίδιους ανθρώπους και τις ίδιες μεθόδους που μας οδήγησαν στο ΜΗΔΕΝ. Γιατί; Γιατί αυτό επιτάσσει το ΔΝΤ και το Γιούρο Γκρουπ εκβιάζοντάς μας ότι εάν δεν υπακούσουμε, θα οδηγηθούμε στην χρεοκοπία…

Εδώ παίζεται το θέατρο του παραλόγου. Όλοι αυτοί οι κύκλοι που ουσιαστικά μας μισούν (ξένοι και Έλληνες) και που είναι οι μόνοι υπεύθυνοι για την δραματική κατάσταση στην οποία οδήγησαν τη χώρα, απειλούν, εκβιάζουν, με σκοπό να συνεχίσουν το καταστροφικό τους έργο, δηλαδή να μας πάνε κάτω από το ΜΗΔΕΝ, έως την οριστική μας εξαφάνιση.

Έχουμε επιζήσει σε πολύ δύσκολες συνθήκες μέσα από τους αιώνες και είναι βέβαιο ότι αν μας οδηγήσουν με τη βία στο προτελευταίο σκαλοπάτι πριν από τον θάνατο, οι Έλληνες όχι μόνο θα επιζήσουν αλλά και θα αναγεννηθούν. Αυτή τη στιγμή έχω αφιερώσει όλες μου τις δυνάμεις στην προσπάθεια να ενωθεί δυναμικά ο ελληνικός λαός. Προσπαθώ να τον πείσω ότι η Τρόικα και το ΔΝΤ δεν είναι μονόδρομος. Ότι υπάρχει άλλη λύση. Κι αυτή είναι να αλλάξουμε ριζικά την πορεία του έθνους μας και να στραφούμε προς την Ρωσία για οικονομική συνεργασία και για τη δημιουργία κοινοπραξιών που θα μας βοηθήσουν στην ανάδειξη του φυσικού πλούτου της χώρας με όρους που θα εξασφαλίζουν το εθνικό μας συμφέρον.

Όσο για την Ευρώπη προτείνω να πάψουμε να αγοράζουμε πολεμικό υλικό από την Γερμανία και την Γαλλία. Όπως θα κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν, ώστε η Γερμανία να εξοφλήσει τις πολεμικές αποζημιώσεις που μας οφείλει και που σήμερα μαζί με τους τόκους μπορεί να ανέρχονται στα 500 δισ. ευρώ.

Η μοναδική δύναμη που μπορεί να πραγματοποιήσει αυτές τις επαναστατικές αλλαγές είναι ο ελληνικός λαός ενωμένος σε ένα τεράστιο Μέτωπο Αντίστασης και Αλληλεγγύης, ώστε να εκδιωχθεί η Τρόικα (ΔΝΤ και Ευρωπαϊκές Τράπεζες) από την χώρα. Ενώ παράλληλα θα πρέπει να θεωρηθούν ως μη γενόμενες όλες οι παράνομες ενέργειές τους (δάνεια, χρέη, τόκοι, φόροι, αγορές του Δημόσιου πλούτου). Φυσικά οι Έλληνες συνεργάτες τους που έχουν ήδη καταδικαστεί στη συνείδηση του λαού μας ως προδότες, θα πρέπει να τιμωρηθούν.

Στον σκοπό αυτό (της ενότητας του Λαού σε ένα Μέτωπο) είμαι ολοκληρωτικά δοσμένος και πιστεύω ότι τελικά θα δικαιωθώ. Πολέμησα με το όπλο στο χέρι ενάντια στην Χιτλερική κατοχή. Γνώρισα τα μπουντρούμια της Γκεστάπο. Καταδικάστηκα από τους Γερμανούς σε θάνατο και έζησα ως εκ θαύματος. Στα 1967 ίδρυσα το ΠΑΜ, την πρώτη αντιστασιακή οργάνωση κατά της στρατιωτικής χούντας. Πάλεψα στην παρανομία. Πιάστηκα και φυλακίστηκα στο «σφαγείο» της χουντικής Ασφάλειας. Τελικά και πάλι επέζησα. Σήμερα είμαι 87 ετών και είναι πολύ πιθανόν να μη ζήσω τη σωτηρία της αγαπημένης μου πατρίδας. Όμως θα πεθάνω με τη συνείδησή μου ήσυχη, γιατί εξακολουθώ να κάνω το Χρέος μου απέναντι στα ιδανικά της Ελευθερίας και του Δικαίου ως το τέλος.

Αθήνα,

12.2.2012

http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=443633&h1=true

Shame on Europe for betraying Greece ...

2012-02-14T08:19:00.001-08:00

The EU member states, including Ireland, are the middleman, the quislings of capital. Rather than reach out a hand of solidarity, we say,

"better them than us".

(...)

this crisis is a failure of the EU states to show solidarity in the face of an onslaught from the financial markets.

(...)

(...)

When we casually use a term like "bailout", it is important to remember that it is not people who are being bailed out, or at least not the Greek people. The bailout will not save a single Greek life. The opposite is the case. What is being "bailed out" is the global financial system, including the banks, hedge funds and pension funds of the other EU member states, and it is the Greek people who are being ordered to pay – in money, time, physical pain, hopelessness and missed educational opportunities. The relatively neutral, even stoic, term "austerity", is a gross insult to the Greek people. This is not austerity; at best it is callousness

(...)

GREECE- SCAPEGOAT

Shame on Europe for betraying Greece

Capitalism is triumphant as EU states sacrifice the Greek people

in a desperate attempt to appease the gods of speculation

William Wall

guardian.co.uk,

14 February 2012

'We condemn Greece to misery and poverty to keep Standard & Poor’s off our backs.

But we have miscalculated.'

Photograph: Argyropoulos/Sipa/Rex Features

The behaviour of the EU states towards Greece is inexplicable in the terms in which the EU defines itself. It is, first and foremost, a failure of solidarity.

The "austerity package", as the newspapers like to call it, seeks to impose on Greece terms that no people can accept. Even now the schools are running out of books. There were 40% cuts in the public health budget in 2010 – I can't find the present figure. Greece's EU "partners" are demanding a 32% cut in the minimum wage for those under 25, a 22% cut for the over 25s. Already unemployment for 15-24-year-olds is 48% – it will have risen considerably since then. Overall unemployment has increased to over 20%. The sacking of public sector workers will add to it. The recession predicted to follow the imposition of the package will cause unbearable levels of unemployment at every level.

In addition the "package" demands cuts to pensions and public service pay, wholesale privatisation of state assets – a fire-sale, since the global market is close to rock bottom – and cuts to public services including health, social welfare and education. The whole to be supervised by people other than the Greeks. An entire disciplinary and punishment system.

On top of this callousness, we must remember that the strategy itself is nonsense. Every intelligent observer is agreed that cuts do not produce growth. The highest rate of growth in the EU at present is in Poland where massive public investment is driving the economy. GDP is declining or barely moving among the "austerity" nations, including the UK.

In essence, this crisis is a failure of the EU states to show solidarity in the face of an onslaught from the financial markets. At first glance this seems to be a very simple fight. In one corner you have nation states, which have the wellbeing of their citizens as their raison d'être; in the other you have global capitalism as represented by the financial markets, which has the wealth of a tiny few as its raison d'être. But the nation state has, for a considerable time, identified itself with those same markets. States have agreed to see themselves as economies rather than societies. More recently we have been led to believe that the market alone can provide everything the citizen needs and much more efficiently than the structures that the citizens normally rely on and which they have, over generations, erected as protections against the revenge of the market.

This is the triumph of capitalism, that it has persuaded the world that capitalism is the world.

It has led to the undoing of 200 years of struggle between ordinary people and the super-rich. Trade unions didn't appear overnight, they were a response to exploitation. Their defeat has led to the ubiquity of precarious, and now free, labour. Workers are not protected in their workplace by capitalists, they are protected by the laws won by struggle against the capitalist. A sweatshop in China is a direct assault not just on the rights of the Chinese worker but on those of workers in, for example, the UK. Socialist internationalism and solidarity were conceived as a way of defeating that ploy. Old people do not die in the streets not because charity has saved them but because 200 years of struggle has brought us the old age pension and public health. The privatisation of those services is a return to the 19th century. None of this public good would have been won if people had identified with the super-rich of 1812. Now that we have been brought to such an identification, we stand to lose them all over again.

Now we see capitalism at its most triumphant. Greek police beat Greek people in order to impose the will of the banks and hedge funds. The EU member states, including Ireland, are the middleman, the quislings of capital. Rather than reach out a hand of solidarity, we say, "better them than us". As if the global markets will choose to pass on Ireland once Greece has been destroyed. Solidarity is not just compassion for one's fellow man; it is also materialist self-interest. One for all and all for one. We stand or fall together. There is strength in unity.

Instead we have decided to sacrifice the Greek people to the market in the hope that our sacrifice will appease the gods of speculation. We condemn them to misery and poverty to keep Standard & Poor's off our backs. But we have miscalculated. Firstly, the communist left currently stands at 42% in the polls, Pasok at 8%. Pasok (the leading party in government) will vanish and a combination of real leftwing parties will win the next election. They will not bend the knee and put their necks on our block.

It seems to me now that Greece will withdraw from the euro and default on its debt. Who knows what will happen to it then, but it can hardly be much worse than what we want from them, and at least it will be something of their own choosing. The speculators will then take a little time to consider which of the other economies to bet on. Perhaps then the Irish government will regret its lack of solidarity. Whatever happens, our behaviour and that of our EU compatriots has been shameful

14-2-2012

http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2012/feb/14/europe-betraying-greece

(H υπογράμμιση-χρωματισμός και η εικονογράφηση του κειμένου των αναρτήσεων- με εικόνες απο το World-Wide Web -γίνονται με ευθύνη του blogger: ''IVOS 2'')

Γεωστρατηγική σύγκρουση ΗΠΑ-Γερμανίας πάνω στα ερείπια του Μνημονίου ...

2012-02-14T07:29:00.000-08:00

Γεωστρατηγική σύγκρουση ΗΠΑ-Γερμανίας πάνω στα ερείπια του Μνημονίου

Οι εξελίξεις στην Ελλάδα και η ψήφιση του νέου Μνημονίου ουδόλως έχουν χαροποιήσει τις ΗΠΑ, καθώς βλέπουν ότι η εξέλιξη «γερμανοποιεί» τη χώρα σε βαθμό που αρχίζει και θίγει τα γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά συμφέροντα της υπερδύναμης.

Σε άρθρο των New York Times που θεωρούνται η «φωνή» ειδικά της νυν κυβέρνησης των ΗΠΑ, εξαπολύθηκε πριν από λίγο επίθεση στην Γερμανία για την συμπεριφορά της απέναντι στην Ελλάδα, ειδικότερα, δε, για τις προβλέψεις του Μνημονίου, που οι ΗΠΑ θεωρούν αδύνατον να εκπληρωθούν από την Ελλάδα σε συνθήκες τόσο βαθιάς ύφεσης με αποτέλεσμα, όπως θεωρούν όλα τα think tanks της Ουάσιγκτον, να περιέλθει στο Βερολίνο ο πλήρης έλεγχος της ελληνικής οικονομίας με όλα τα επακόλουθα που μπορεί να σημάνει αυτό, ειδικά σε ότι αφορά τον ορυκτό πλούτο της χώρας σε βάρος των συμφερόνων της χώρας.

Ένας ορυκτός πλούτος που υποθηκεύτηκε κανονικά με την ψήφιση του Μνημονίου την περασμένη Κυριακή και δεσμεύθηκαν προκαταβολικά όλα τα έσοδα, αν η Ελλάδα δεν καταφέρει να αποπληρώσει τα νέα δάνεια, κάτι που είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο.

Στο εκτενές αφιέρωμα της αμερικανικής εφημερίδας για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας οι NY Times «κατακεραυνώνουν» την Α.Μέρκελ και τον Ν.Σαρκοζί με το ερώτημα:

«Έχουμε ένα ερώτημα προς την κυρία Merkel και τον κ. Sarkozy και σε οποιονδήποτε στην Ευρώπη που συνεχίζει να επιμένει ότι το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι ότι τα μέτρα δεν είναι αρκετά αυστηρά:

«Έχετε δει την Ελλάδα τελευταία;

Στην αυτονόητη υπόθεση ότι η απάντηση θα είναι όχι, ορίστε μερικά στοιχεία για εσάς:

Και αναφέρουν τα εξής στοιχεία:

- Το ΑΕΠ της χώρας έχει πέσει κατά 7%

- Από το 2009 το ένα τέταρτο των ελληνικών επιχειρήσεων έχει χρεωκοπήσει

- Οι μισές από τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις λένε πως δεν μπορούν να πληρώσουν τους υπαλλήλους τους

- Ο ρυθμός των αυτοκτονιών αυξήθηκε κατά 40% στο πρώτο μισό του 2011

- Σχεδόν το μισό από όλους τους νέους κάτω των 25 ετών βρίσκεται στην ανεργία

Και κλείνουν με το ερώτημα:

«Με άλλα λόγια η ελληνική οικονομία καταρρέει με όλη τη σημασία της λέξεως. Γιατί η Γερμανία επιμένει σε τέτοια μέτρα.

Μήπως για να διαλύσει ότι έχει απομείνει»;

Στις ΗΠΑ θεωρούν ότι στην Αθήνα υπάρχει ένα ευρύτερο υπερκομματικό ή καλύτερα διακομματικό «γερμανικό κόμμα», με κορυφαία στελέχη των δύο μεγάλων κομμάτων να ανήκουν «ψυχή τε και σώματι» σε αυτό. Χαρακτηρίζουν τον Ε.Βενιζέλο «φωτοτυπία» του Β.Σόϊμπλε σε ότι αφορά τα φιλογερμανικά αισθήματά του και παρατηρούν πολύ προσεκτικά στις κινήσεις όλων των Ελλήνων πολιτικών.

Πέρα από τον ορυκτό πλούτο και ειδικότερα το πετρέλαιο που «καίει» τις ΗΠΑ (για τις ΗΠΑ τα κοιτάσματα φυσικού αερίου είναι πολύ σημαντικά για την απεξάρτηση της Ευρώπης από το φυσικό αέριο της Ρωσίας, αλλά το πετρέλαιο είναι κρίσιμο για τις ίδιες) η γενικότερη ανάληψη του πλήρους οικονομικού ελέγχου της Ελλάδας από την Γερμανία (θεωρούν ότι η Γαλλία απλά ακολουθεί και δεν μπορεί να παίξει στρατηγικό ρόλο) θα είχε εξαιρετικά αρνητικό αντίκτυπο στις πολεμικές βιομηχανίες των ΗΠΑ σε ότι αφορά την δράση τους εντός της ελληνικής αγοράς.

Στην Ουάσιγκτον έχει κάνει μεγάλη εντύπωση η λυσσαλέα αντίδραση των Γερμανών και των λόμπι που ελέγχουν κατά της δωρεάν παραχώρησης των 400 αρμάτων μάχης Μ1Α1 Αbrams στην Ελλάδα. Μια παραχώρηση που σε οποιοδήποτε άλλο κράτος είχε ενεργή απειλή όπως συμβαίνει με την Ελλάδα, θα γινόταν δεκτή ως «μάννα εξ ουρανού», αφού η αξία του υλικού καινούριου είναι πάνω από 5 δισ. δολάρια, ενώ και μεταχειρισμένου στην άριστη κατάσταση που βρέθηκε από τους Έλληνες αξιωματικούς είναι τουλάχιστον 1,5 δισ. ευρώ.

Το εντυπωσιακό για τους Αμερικανούς είναι ότι ενώ αντικαθιστούν υποχρεωτικά «αρχαίο» υλικό, τα άρματα Μ48Α5 (το “Μ48” κατά την αμερικανική ονοματολογία οπλικών συστημάτων σημαίνει ότι είναι «Μοντέλο 1948», δηλαδή σχεδιάστηκε το 1948, τρία χρόνια μετά τον Β΄Π.Π.) και οι Γερμανοί δεν έχουν να πουλήσουν ή να παραχωρήσουν άλλα άρματα μάχης, υπάρχει τέτοια σφοδρή αντίδραση, μόνο και μόνο για να μην μπουν τα αμερικανικά άρματα στην ελληνική αγορά με ότι αυτό σημαίνει σε πυρομαχικά των 120 χλστ. κλπ.

Και το ερώτημα που διατυπώνουν είναι ότι «Αν αντιδρούν έτσι σε δωρεάν υλικό εύκολο είναι να φανταστούμε τι θα συμβεί σε μεγάλες προμήθειας που οπωσδήποτε θα γίνουν τα επόμενα χρόνια, όπως των μαχητικών αεροσκαφών».

Οι Αμερικανοί θεωρούν ότι οι Γερμανοί έχουν μπλοκάρει όλες τις προμήθειες αμυντικού υλικού στην παρούσα φάση γιατί είναι άσχημα «πλασαρισμένοι» στην ελληνική αγορά αμυντικού υλικού λόγω των διαδοχικών σκανδάλων γερμανικών εταιρειών και αναμένουν να αναλάβουν τον ασφυκτικό έλεγχο της ελληνικής οικονομίας για να προχωρήσουν από θέση ισχύος εν συνεχεία σε αυτές.

Θεωρούν ότι την ίδια αντίδραση αντιμετωπίζουν ή θα αντιμετωπίσουν όλες οι δωρεάν παραχωρήσεις αμερικανικού υλικού από ΤΟΜΠ Μ113 μέχρι μαχητικά F-15C/D. Mάλιστα έχουν σαφείς ενδείξεις ότι η παρτίδα των περίπου 450 οχημάτων παντός τύπου μπλοκάρεται από «γερμανικό δάκτυλο» που δεν εγκρίνει το κονδύλι μεταφοράς τους στην Ελλάδα!

Αμερικανός, υψηλά ιστάμενο στέλεχος της πρεσβείας στην Αθήνα, μιλώντας στο defencenet.gr έλεγε για την επιστολή του συνδέσμου γερμανικών βιομηχανιών στην Μέρκελ αναφορικά με την επιλογή των γαλλικών φρεγατών FREMM από την Ελλάδα, την οποία απαιτούσαν να μπλοκαριστεί γιατί θα γίνει «Με τα γερμανικά δάνεια» και σημείωνε ότι αυτές είναι πρωτοφανείς μέθοδοι ακόμα και για τύποις ανεξάρτητα κράτη, όπως εξελίσσεται η Ελλάδα.

Με αυτή την έννοια οι ΗΠΑ μόνο αδιάφορα δεν αντιμετωπίζουν την δημιουργία νέων πολιτικών σχηματισμών στην ελληνική πολιτική σκηνή, που θα είναι πλήρως «απογαλακτισμένοι» από το Βερολίνο. Και αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για την επιτυχία του εγχειρήματός τους, τόσο σε ότι αφορά την κίνηδη που προέρχεται από τη ΝΔ, όσο και από το ΠΑΣΟΚ…

14-2-2012

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

ΠΗΓΗ

http://www.defencenet.gr/defence/index.php?option=com_content&task=view&id=34310&Itemid=139

''ΑLTERNATIVE'' TROIKA TO GREECE:«Μέτωπο» κατά της λιτότητας στην Ελλάδα στο ΕΚ

2012-02-14T06:53:00.000-08:00

European Socialists and Democrats will send 'alternative' Troika to Greece

'' ... Ηow long will it take for the EU Commission to realise that their policy of strict austerity does not work in Europe?''

«Αρπακτικές ακρίδες», τα μέλη της τρόικας, που ασκούν εκβιασμό για να χορηγήσουν βοήθεια ...

Ομιλούν στο όνομα της ΕΕ, όμως δεν έρχονται ποτέ να εμφανισθούν ενώπιον του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου...

Αποστολή «εναλλακτικής τρόικας» στην Ελλάδα για ένα «εναλλακτικό πρόγραμμα» για τη μείωση των ελλειμμάτων,

που θα ευνοεί όμως την

ανάπτυξη και την απασχόληση ...

Hannes Swoboda - Leader of the S&D Group

«Μέτωπο» κατά της λιτότητας στην Ελλάδα στο ΕΚ

Oι σοσιαλιστές και οι πράσινοι ευρωβουλευτές

επέκριναν σήμερα έντονα τα μέτρα λιτότητας που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα ως αντάλλαγμα για τη νέα οικονομική στήριξη της χώρας, θέτοντας παράλληλα ερωτήματα για τη νομιμότητα των απαιτήσεων της τρόικας.

Το πρόγραμμα λιτότητας που εγκρίθηκε από το ελληνικό κοινοβούλιο θα είναι αντιπαραγωγικό επειδή θα καταστήσει δυσκολότερη τη μείωση των ελλειμμάτων, προέβλεψε ο επικεφαλής των σοσιαλιστών βουλευτών, Χάνες Σβόμποντα. «Συμβάλλουμε ώστε να γίνει εύθραυστο το ελληνικό οικονομικό και κοινωνικό σύστημα και εκφράζω τη λύπη μου γι' αυτό», πρόσθεσε στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στο Στρασβούργο.

Παράλληλα, παρομοίασε τα μέλη της τρόικας με «αρπακτικές ακρίδες» που ασκούν εκβιασμό για να χορηγήσουν τη βοήθεια και πρόσθεσε ότι ομιλούν στο όνομα της ΕΕ, όμως δεν έρχονται ποτέ να εμφανισθούν ενώπιον του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου

Οκ. Σβόμποντα γνωστοποίησε ακόμη την πρόθεση της σοσιαλιστικής ομάδας να στείλει εντός των επόμενων δύο εβδομάδων μία «εναλλακτική τρόικα» στην Αθήνα, αποτελούμενη από τρία μέλη της. Οι βουλευτές αυτοί θα προτείνουν στην Ελλάδα ένα «εναλλακτικό πρόγραμμα» για τη μείωσε των ελλειμμάτων, που θα ευνοεί όμως την ανάπτυξη και την απασχόληση, εξήγησε.

Από την πλευρά του ο συμπρόεδρος της ομάδας των Πρασίνων Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ δήλωσε πως «επιβάλλουμε στην Ελλάδα έναν αφόρητο ρυθμό λιτότητας, μια από-ανάπτυξη που κανένας δεν μπορεί να ζήσει». Στο θέμα αυτό, η ΕΕ «ακολουθεί μια γραμμή που στο τέλος δεν θα λειτουργήσει και που είναι απαράδεκτη», τόνισε.

Πηγή:

ΑΠΕ-ΜΠΕ

http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=2136766

ΣΧΕΤΙΚΑ
http://www.socialistgroup.eu/gpes/public/detail.htm?id=136676&request_locale=EN&section=NER&category=NEWS

Η επανάσταση των Αγανακτισμένων

2012-02-14T05:46:00.000-08:00

13.02.2012

Solidarität für Griechenland

Protest vor der griechischen Botschaft in Berlin

Foto: dapt - ''Berliner Zeitung''

Η επανάσταση των Αγανακτισμένων

14/02/2012

του Γιώργου Χατζημαρκάκη

Δημοσιεύεται ταυτόχρονα στη γερμανική εφημερίδα

Berliner Zeitung

και στο

protagon.gr

Φωτιά και δακρυγόνα στην Πλατεία Συντάγματος:

Η Ελλάδα βρίσκεται μετά την ψήφιση του νέου μνημονίου σε εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση. Τι συμβαίνει; Οι Έλληνες έχουν αγανακτήσει και όταν κάποιος γνωρίζει από πρώτο χέρι την θέση τους μπορεί να πει:

Δικαίως!

Τα δισεκατομμύρια που δανείστηκε η χώρα τα τελευταία χρόνια δεν πήγαν στις τσέπες των Ελλήνων αλλά ξοδεύτηκαν από τους πολιτικούς για ακριβούς και περιττούς πολεμικούς εξοπλισμούς από την Γερμανία ή για τον παραφουσκωμένο κρατικό μηχανισμό. Οι διαμαρτυρίες των Ελλήνων έχουν στόχο τους πολιτικούς τους. Πολλοί Έλληνες ζουν σήμερα στα όρια της φτώχειας-φαινόταν στα πρόσωπα όσων περίμεναν στην ουρά για το συσσίτιο. Τώρα με το νέο μνημόνιο θα τους πάρουν και το ελάχιστο που τους έχει απομείνει: Κατώτατος μισθός και επιδότηση ανεργίας θα περικοπούν κατά 22%, το ίδιο και οι συντάξεις. Η ανεργία ανέρχεται ήδη στο 21%!

Πολλοί αναρχικοί εκμεταλλεύονται την κατάσταση. Οι Έλληνες νιώθουν σαν απογυμνωμένος λαός που τους απειλούν με ένα πιστόλι στο κρόταφο: Πλήρωσε ή Πεθαίνεις! Οι βιαιότητες είναι όμως λάθος. Όποιος γνωρίζει τους Έλληνες, ξέρει ότι αντιδρούν διαφορετικά σε κρίσεις. Όταν η ατμόσφαιρα μυρίζει μπαρούτι, ξεδιπλώνουν μια ιδιαίτερη ικανότητα στην διαχείριση κρίσεων: Στα ελληνικά το λένε “Φιλότιμο”. Αυτή η λέξη πρέπει να μας μείνει στο μυαλό! Το φιλότιμο είναι μια αρετή που σχετίζεται με την αξία, την τιμή ή την περηφάνια. Αν κάποιος στραφεί στο φιλότιμο ενός Έλληνα τότε βγαίνουν στην επιφάνεια ικανότητες, προσόντα, δυνάμεις και αρετές που μπορούν να πραγματοποιήσουν αληθινά θαύματα. Ας θυμηθούμε την Ολυμπιάδα του 2004 ή τον μεγαλοπρεπή μύθο του ποδοσφαίρου την ίδια χρονιά όταν οι Έλληνες έγιναν Πρωταθλητές Ευρώπης.

Τώρα βρίσκονται στην ίδια θέση: οι Έλληνες θέλουν να αποπληρώσουν τα χρέη τους-όμως τώρα γίνεται αιματηρή οικονομία στην χώρα. Γι’ αυτό είναι τόσο απελπισμένοι οι άνθρωποι. Οι Έλληνες χρειάζονται βοήθεια για την Αυτοβοήθεια τους. Αντί μνημονίου έπρεπε να υπάρχει ένα Ηράκλειο Σχέδιο που να φροντίζει για την ανάπτυξη. Τότε οι τίτλοι των ειδήσεων στο μέλλον όταν αναφέρονταν στην Ελλάδα θα ανέφεραν λιγότερα για τα επεισόδια και περισσότερα για το οικονομικό θαύμα των Ελλήνων.

*Ο Γιώργος Χατζημαρκάκης είναι Μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Ιστορία τρέλας με επικουρικές συντάξεις και φοροφυγάδες

2012-02-14T02:06:00.000-08:00

Ιστορία τρέλας με επικουρικές συντάξεις και φοροφυγάδες

Η φοροδιαφυγή ανέρχεται σε 12 ως 14 δισεκατομμύρια ευρώ τον χρόνο, η εισφοροδιαφυγή στα 8 ως 10, κι εμείς υποτίθεται πως ψάχνουμε 325 εκατομμύρια ευρώ για να μην περικοπούν οι επικουρικές συντάξεις. Μήπως τρελαθήκαμε; Μήπως πάθαμε μαζική παράκρουση;

Γιατί αν το Δημόσιο χάνει 20 ως 24 δισεκατομμύρια ευρώ τον χρόνο και δεν μπορεί να βρει 325 εκατ. ευρώ, τότε είμαστε άξιοι της μοίρας μας και κανένα μνημόνιο, καμία βοήθεια, κανένα δάνειο δεν πρόκειται να μας σώσει.

Αν στα προηγούμενα προσθέσουμε τα δισεκατομμύρια που μπορεί (αν θέλει) να εισπράξει το Δημόσιο από εκείνους που έβγαλαν στο εξωτερικό καταθέσεις που δεν δικαιολογούνται από το «πόθεν έσχες» (αλήθεια, τι γίνεται με εκείνες τις λίστες;), τις καταθέσεις των Ελλήνων στην Ελβετία, την αγορά σπιτιών στο Λονδίνο από 200 συμπατριώτες μας (πατριώτες είναι;), γίνεται αντιληπτό πως το πρόβλημα παραμένει εκεί που ήταν πάντα. Στην αδυναμία πάταξης της φοροδιαφυγής και της φοροκλοπής. Την οποία αναπληρώνουν συνταξιούχοι, μισθωτοί, ελεύθεροι επαγγελματίες, άνεργοι.

Επιτέλους, ας κάνει κάτι επείγον η κυβέρνηση. Οπως ο... ξαφνικός θάνατος χτυπάει μισθούς και συντάξεις χωρίς διάκριση, ας χτυπήσει επιτέλους και τους φοροφυγάδες. Τι στο καλό, το... κοκαλάκι της νυχτερίδας έχουν και γλιτώνουν; Γιατί για σκεφτείτε λίγο. Βάλτε από τη μια μεριά της ζυγαριάς τις επικουρικές και τα 325 εκατ. ευρώ και από την άλλη πλευρά τα δισεκατομμύρια και τους φοροφυγάδες, και βγάλτε συμπέρασμα γι' αυτή την πολιτεία, γι' αυτό το κράτος. Κι αν δεν εξεγερθείτε από την αγανάκτηση, τότε δεν έχουμε καμία ελπίδα σωτηρίας.

ΘΑΝΑΣΗΣ ΛΥΡΤΣΟΓΙΑΝΝΗΣ

''ΕΘΝΟΣ''

14-2-2012

Όχι άλλο ξύλο!

2012-02-14T01:50:00.000-08:00

Όχι άλλο ξύλο!

Γεώργιος Π. Μαλούχος

Να τα μας… Πριν καν προλάβουν να περάσουν 24 ώρες από τη δραματική υπερψήφιση των απαιτήσεων των δανειστών μας, επιβεβαιώνεται, δυστυχώς, αυτό που εδώ και καιρό επιχειρεί να καταστήσει σαφές η παρούσα στήλη: ότι η υποταγή στα κελεύσματά τους, ενώ λειτουργεί διαλυτικά για τον τόπο, δεν επιτυγχάνει τον εθνικό στόχο της παραμονής στο κοινό νόμισμα και της αποφυγής της χρεοκοπίας. Κάθε άλλο μάλιστα. Ηδη, από το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες ήρθαν τα πρώτα μηνύματα αμφισβήτησης των πάντων: ναι, λένε, ψηφίσατε. Αλλά τώρα που τα δύο κόμματα έχουν αποδυναμωθεί; Τώρα που είδαμε αυτές τις πυργκαγιές; Τώρα που νέες δυνάμεις αρχίζουν και αναδύονται στην ελληνική πολιτική ζωή; Τώρα που έχετε πει ότι θα κάνετε εκλογές; Λένε λοιπόν τώρα, ότι ακόμα και το αυριανό eurogroup θα είναι ξαφνικά πολύ σκεπτικό με το τι πρέπει να κάνει με την Ελλάδα.

Ηταν φυσικό και απολύτως αναμενόμενο: ο αληθινός εκβιασμός της χώρας, μόλις τώρα αρχίζει. Στο Βερολίνο ξέρουν πάρα πολύ καλά ότι οι στόχοι που έχουν επιβάλλει, είναι αδύνατο να επιτευχθούν όχι μόνον λόγω των ενδογενών ελληνικών και πράγματι απαράδεκτων συμπεριφορών, για τις οποίες έχουμε την απόλυτη και πολύ μεγάλη ευθύνη, αλλά λόγω κυρίως, πλέον, των μέτρων που επίσης έχουν επιβάλλει. Τα ίδια τα μέτρα της ύφεσης σκοτώνουν τους στόχους που οι ίδιοι δια πυρός και σιδήρου πέρασαν.

Δεν υπάρχει σήμερα ούτε ένας, ούτε ένας σοβαρός οικονομολόγος στον κόσμο που να συμφωνεί επιστημονικά με αυτό το έκτρωμα, τον συνδιασμό των στόχων και των μέτρων που επέβαλε το Βερολίνο στην Ελλάδα. Ούτε ένας. Οι πάντες, σε Ευρώπη και Αμερική, από τον Κρούγκμαν μέχρι τον Μπόφινγκερ, φωνάζουν ότι ο δρόμος αυτός οδηγεί ευθέως στην καταστροφή. Καταστροφή, την οποία εμείς εδώ, ζούμε μέρα με τη μέρα να κλιμακώνεται σε επικίνδυνα επίπεδα.

Όμως η Ελλάδα, όπως είναι βέβαια φυσικό, φοβάται. Δεν τολμά να εμφανιστεί στα ευρωπαϊκά όργανα και να φέρει έναν φάκελο με τις δημοσιευμένες απόψεις δεκάδων κορυφαίων επιστημόνων, όχι Ελλήνων: Γερμανών, Γάλλων, Αγγλων, Αμερικανών… Δεν τολμά να μοιράσει στο eurogroup φωτοτυπίες από αυτά που λέει ο Χέλμουτ Σμιτ, ή ο Γκέρχαρντ Σρέντερ, ο Ζακ Ντελόρ ή τόσοι άλλοι. Δεν κομίζει τίποτα προς υπεράσπιση όχι του εαυτού της, αλλά της κοινής λογικής και της πραγματικότητας.

Το μόνο που κάνει, είναι να κάθεται να τρώει ξύλο. Κι όσο τρώει, τίποτα δεν βγαίνει, παρά μόνον ότι τρώει κι άλλο…

Οσοι πιστεύουν ότι προχθές διασφάλισαν τη χώρα, σύντομα θα ανακαλύψουν ότι έχουν πέσει σε πολύ μεγάλη πλάνη. Ισως να το ανακαλύψουν αύριο κιόλας. Εστω και την τελευταία στιγμή, για μια φορά, ας δοκιμάσουν κάτι διαφορετικό: ας περάσουν επιτέλους στην επίθεση. Ας μη δεχθούν να φάνε κι άλλο ξύλο. Ας υπερασπιστούν τη χώρα τους. Ας αναζητήσουν νέες συμμαχίες εντός κι εκτός ΕΕ. Ας υπενθυμίσουν τη θεσμική δύναμη της Ελλάδας που δεν μπορεί να της την πάρει κανείς. Ας φτιάξουν ένα χαρτί που να δείχνει τι έχει γίνει στη χώρα τα δύο τελευταία χρόνια και το πώς αυτά ακριβώς τα μέτρα έχουν καταστήσει αδύνατη την επίτευξη των στόχων – εκεί, θα βρουν κι άλλους να λένε τα ίδια, όπως λχ σήμερα η Ισπανία με το έλλειμμα που είναι ανάγκη να το αναθεωρήσει. Ας απειλήσουν ότι αν η Ελλάδα τιναχτεί στον αέρα, με την ευθύνη αυτού του φρικτού, εθνοκτόνου προγράμματος, κινδυνεύουν κι άλλοι να πάνε μαζί τους.

Ας κάνουν ότι θέλουν, αλλά, προς θεού, ας μην καθίσουν να φάνε κι άλλο ξύλο! Επιτέλους!

''ΒΗΜΑ''

14-2-2012

Ψηφοφορία οnline στο CNN: "Είναι η Ευρώπη πολύ σκληρή απέναντι στην Ελλάδα''-Kάντε ''κλικ'' και ψηφίστε ...

2012-02-14T01:15:00.000-08:00

Ψηφοφορία οnline στο CNN:

"Είναι η Ευρώπη πολύ σκληρή απέναντι στην Ελλάδα;"

Το CNN σήμερα στην ιστοσελίδα του διεξάγει δημοσκόπηση για την Ελλάδα, με το ερώτημα εάν η Ευρώπη έχει συμπεριφερθεί πολύ σκληρά στην Ελλάδα (Is Europe being too hard on Greece?) με επιλογές ΝΑΙ ή ΟΧΙ.

Η δημοσκόπηση βρίσκεται κάτω δεξιά και έχει τίτλο "Quick vote". Αυτό που προκαλεί μεγάλο ενδιαφέρον είναι ότι μέχρι στιγμής τα "όχι" είναι περισσότερα από τα "ναι".

Γι΄αυτό κάντε κλικ και ψηφίστε "ΝΑΙ" http://edition.cnn.com/?refresh=1

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

ΠΗΓΗ
defencenet.gr
14-02-2012

«GREECE DELENDA EST»: Germany's Carthaginian terms for Greece ...

2012-02-13T10:22:00.000-08:00

The last time Germany needed a bail-out from world creditors, it secured better terms than shattered Greece last week.

(...)

If you think, as I do, that Greece did indeed commit a host of sins but is also the first of several victims of a mad ideological experiment that shackled together economies with different growth rates, wage bargaining systems, productivity patterns, sensitivity to interest rates, and inflation proclivities - without fiscal transfers or sufficient labour mobility to cushion the effects - and that this disaster was compounded by Germany’s (beggar-thy-EMU-neighbour?) wage squeeze, and compounded yet further by sharp monetary and fiscal contraction at the wrong moment in the states most at risk, then you will expect the crisis to grind on whatever happens in Greece.

The EMU end-game is harrowing for Greece, but it is also ghastly for Germany.

Berlin has accumulated ruinous liabilities without yet solving anything, and is fast squandering sixty years of diligent statecraft.

By demanding a budget viceroy for Greece, and now an escrow account to seize Greek revenues at source, the Merkel-Schäuble government has crossed a diplomatic line and brutalised EU politics.

(...)

Η Γερμανία το 1953 διασώθηκε από τους συμμάχους με λιγότερο επαχθείς όρους

The austerity policy being forced on Greece by Germany and the eurozone

cannot command democratic consent over time.

Germany's Carthaginian terms for Greece

The last time Germany needed a bail-out from world creditors, it secured better terms than shattered Greece last week.

By Ambrose Evans-Pritchard

The US, Canada, Britain, France, Greece, and other signatories at the London Debt Agreement of 1953 granted Chancellor Konrad Adenauer a 50pc haircut on all German debt, worth 70pc in relief with stretched maturities. There was a five-year moratorium on interest payments.

The express purpose was to give Germany enough oxygen to rebuild its economy, and to help hold the line against Soviet overreach. This sweeping debt forgiveness caused heartburn for the British - then in dire financial straits, themselves forced to go cap in hand to Washington for loans. The Greeks had to forgo some war reparations.

Yet statesmanship prevailed. The finance ministers of the day agreed to overlook the moral origins of that debt, and the moral hazard of “rewarding” a country that had so disturbed the European order.

The Wirtschaftswunder whittled down the burden of German debts to modest levels within a decade. Germany emerged as a vibrant democracy and a pillar of the western security system.

Greece has less strategic relevance, and must comply with tougher terms.

The EU deal will in theory cap Greece’s public debt at 120pc of GDP in 2020 - at the outer limit if viability - after eight years of belt-tightening and depression, if all goes perfectly.

Since nothing has gone to plan since Europe’s austerity police began to administer shock therapy eighteen months ago, even this grim promise seems too hopeful.

The Greek economy was expected to contract by 3pc in 2011 under the original EU-IMF Troika plan. In fact it shrank by 6pc, and is now entering what the IMF fears could become “a downward spiral of fiscal austerity, falling disposable incomes, and depressed sentiment.”

Manufacturing output fell 15.5pc in December. The M3 money supply crashed at a 15.9pc rate. Unemployment jumped to 20.9pc in November, up from 18.2pc the month before, and is already above the worse-case peak pencilled in by the Troika.

Some 60,000 small firms and family businesses have gone bankrupt since the summer, the chief reason why VAT revenues dropped 18.7pc in January. The violence of the slump is overwhelming the effects of fiscal retrenchment. So much Sisyphean effort for so little gain.

You can argue that Greece has dragged its feet on EU-IMF demands - though the IMF is careful not make such a crude claim, offering mixed praise in its last report.

But as Professor Vanis Varoufakis from Athens University says: “If we had better implemented the measures, the worse it would be: the economy would be comatose, and the debt-to-GDP ratio would be even more explosive.”

So yes, like Germany accepting the terms of the Carthaginian Peace with a gun to its head in 1919, Greece signed “an insincere acceptance of impossible conditions” - to borrow from Keynes - hoping that sense would prevail with time.

Greece must cut 150,000 public sector jobs by 2015 under the latest accord, and fiscal policy will tighten by an extra 1.5pc of GDP beyond the squeeze already under way.

“There are another 50,000 shops and small businesses hanging on for dear life that are expected to collapse over the next six months,” said Prof Varoufakis.

Premier Lucas Papademos pleaded for national unity the weekend. "We are just a breath away from ground zero. A disorderly default would set the country on a disastrous adventure. Living standards would collapse and it would lead sooner or later to an exit from the euro."

Well, perhaps, but remaining in EMU is also a disastrous adventure, and living standards will certainly collapse, which is why it ultimately makes no difference whether or not the Greek parliament backs the latest accord (I write before knowing the outcome of Sunday’s vote).

The policy cannot command democratic consent over time. The once dominant Pasok party has collapsed to 8pc in the polls. Support is splintering to the far Left and far Right, just like Weimar Germany under the Bruning deflation.

The next Greek parliament will be packed with “anti-Memorandum” fire-breathers, and any attempt by Greek elites to prevent elections taking place must push street protests towards revolution.

In a sign of things to come, the Hellenic Police Federation has called for the arrest of Troika officials on Greek soil for attacks on “democracy and national sovereignty".

It is clear that Germany’s finance minister Wolfgang Schäuble wishes to expel Greece from the euro, calculating that Euroland is now strong enough to withstand contagion, and that the European Central Bank’s `Draghi bazooka’ for lenders has eliminated the risk of a financial collapse.

“We can’t keep sinking billions into a bottomless pit,” he said on Friday.

Earlier he was caught on camera telling his Portuguese colleague that Lisbon can expect softer terms on its rescue package but only once Europe has dealt harshly enough with Greece to satisfy German public opinion.

Any slippage by Greece will be seized upon as a pretext to withhold the EU loans.

It is certainly arguable Greece has no hope of clawing back viability within monetary union and should therefore return to the Drachma.

While Ireland has pulled off an “internal devaluation” inside EMU by deflating wages, it has an open economy, a high trade gearing, and a current account surplus: Greece has a deficit of 9.4pc of GDP after four years of slump. Greece’s “equilibrium real exchange rate” is overvalued by 33pc according to IMF data.

But that is not the argument made by Mr Schäuble. As high priest of the “household fallacy” - the false equation of macro-economics with the budget of a Schwabian Hausfrau - he thinks Greece is in trouble because it spends too much, not because it is trapped in debt deflation with a badly over-valued currency.

From there he progresses to the next fallacy of thinking that Portugal, Spain, and Italy will pull through as long as they cut, cut, and cut again.

If Portugal spirals down in much the same fashion as Greece once austerity bites in earnest - and therefore misses target after target - it is likely that Mr Schäuble will turn on Portugal with equal fury, because that is how he sees the world.

Each failure is ascribed to lack of moral fibre, not to the design flaws in the currency project that he himself helped create and foist on the German people against their wishes.

Belief that EMU fall-out from Greek exit - or “Grexit” in market slang - can be contained by firewalls and more fiscal austerity assumes that Greece is a special case, alone brought low by turpitude.

The EMU end-game is harrowing for Greece, but it is also ghastly for Germany. Berlin has accumulated ruinous liabilities without yet solving anything, and is fast squandering sixty years of diligent statecraft.

By demanding a budget viceroy for Greece, and now an escrow account to seize Greek revenues at source, the Merkel-Schäuble government has crossed a diplomatic line and brutalised EU politics. “Memorandum Macht Frei”, as one Greek newspaper splashed.

Would Konrad Adenauer ever have made such a blunder?

ΠΗΓΗ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ:

www.telegraph.co.uk

12-2-2012

ΣΧΕΤΙΚΑ

Telegraph: Η Γερμανία επιβάλλει στην Ελλάδα την «ειρήνη της Καρχηδόνας»
http://www.tovima.gr/world/article/?aid=443436&h1=true

Agreement on German External Debts (London, 27 February 1953)

Εθνική κρίση, πολιτικό κραχ

2012-02-13T07:18:00.000-08:00

Εθνική κρίση, πολιτικό κραχ

Tου Πετρου Παπακωνσταντινου

Αυτό που ζούμε τις τελευταίες ώρες δεν είναι τίποτα λιγότερο από το τέλος της νεότερης Ελληνικής Δημοκρατίας. Ο Κων. Καραμανλής, αντιμέτωπος με τα ριζοσπαστικά δαιμόνια που απελευθέρωσαν χούντα, Πολυτεχνείο και κυπριακή τραγωδία, κατάφερε να την οικοδομήσει πάνω σε τρία θεμέλια: την ένταξη στην Ενωμένη Ευρώπη (η τελευταία Μεγάλη Ιδέα του αστικού πολιτικού κόσμου), την ισχυρή κρατική παρέμβαση στην οικονομία, για την οποία ο τότε πρωθυπουργός κατηγορήθηκε για «σοσιαλμανία» και τη διαμόρφωση ενός δικομματικού πολιτικού συστήματος, με τον ίδιο να επιλέγει ως προνομιακό αντίπαλο, συνομιλητή και διάδοχο τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Ολα αυτά αποτελούν πλέον σωρό ερειπίων. Η εικόνα του Πορτογάλου υπουργού Οικονομικών να υποκλίνεται ως ικέτης στον κ. Σόιμπλε ήταν εύγλωττη όσο χίλιες αναλύσεις. Οταν το Βερολίνο υποβάλλει σε πραγματική ταπείνωση μια κυβέρνηση που μόλις έχει προσυπογράψει το 99% των βαρύτατων όρων για το Μνημόνιο ΙΙ, δικαιούται κανείς να αναρωτηθεί αν η απόφαση για εξοστρακισμό της Ελλάδας από την Ευρωζώνη είναι ειλημμένη.

Ο Κίσινγκερ είπε κάποτε ότι στη Γερμανία στοιχειώνει μια διαχρονική τραγωδία: «Είναι πολύ μεγάλη για την Ευρώπη και πολύ μικρή για τον κόσμο». Δεν αποκλείεται η σημερινή Γερμανία -ηγεμονική στην Ευρώπη, αλλά αδύναμη να σταθεί μόνη της απέναντι σε μεγα-κράτη, όπως η Αμερική και η Κίνα- να συνθλιβεί και πάλι στις Συμπληγάδες αυτής της αντίφασης. Μέχρι τότε, η Ελλάδα καλείται να υποστεί απότομη υποβάθμιση στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας. Απέναντι σ’ αυτή την προοπτική, η μόνη εναλλακτική λύση για τις ελληνικές ελίτ θα ήταν να αποχαιρετήσουν την ευρωπαϊκή Αλεξάνδρεια που χάνουν και να αναζητήσουν στηρίγματα σε ΗΠΑ, Βρετανία ή και Ρωσία και Κίνα - μια στρατηγική στροφή με τεράστιες αβεβαιότητες.

Στο μεταξύ, η απειλή της κοινωνικής πυράκτωσης συνοδεύεται από πραγματικό πολιτικό κραχ. Η διάλυση του ΠΑΣΟΚ, από την οποία θα προκύψουν σύντομα νέα κόμματα, αποτελεί μείζον πρόβλημα για όλο το πολιτικό σύστημα, καθώς δεν υπάρχει ευσταθής ισορροπία πάνω σε ένα μόνο σκέλος. Ο Αντ. Σαμαράς προσφέρεται ως η μόνη φερέγγυα, αστική λύση, αλλά με την οβιδιακή του μεταμόρφωση κινδυνεύει να μείνει χωρίς σαμαρικούς, όμηρος των εσωκομματικών αντιπάλων του. Η πολυδιάσπαση της Αριστεράς και η καθήλωσή της σε μια λογική «αντίστασης», τη στιγμή που οι δραματικές εξελίξεις επιβάλλουν να αναλάβει το ρίσκο και τις ευθύνες της δύναμης εξουσίας, την καταδικάζουν να σπέρνει δράκους και να θερίζει ψύλλους.

Το εκρηκτικό κοκτέιλ διεθνούς υποβάθμισης, κοινωνικής απόγνωσης και πολιτικής κατάρρευσης απελευθερώνει όλα τα φαντάσματα της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Ποτέ άλλοτε ο τόπος δεν χρειαζόταν νέες δυνάμεις, φρέσκιες ιδέες και ποτέ άλλοτε το έλλειμμά τους δεν ήταν τόσο τρομακτικό. Στα σκοτεινά πηγαίνουμε, στα σκοτεινά προχωρούμε…

''ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ''

13-2-2012

Επωφελής η συνεργασία Κύπρου - Ισραήλ

2012-02-13T06:46:00.000-08:00

Επωφελής η συνεργασία Κύπρου - Ισραήλ

Η επικείμενη επίσκεψη του πρωθυπουργού του Ισραήλ στη Λευκωσία είναι σημαντική και θα αλλάξει τις ισορροπίες στην περιοχή, εάν η κυπριακή κυβέρνηση συνεχίσει την πορεία στενής συνεργασίας με τους Ισραηλινούς, που «αποδεικνύεται ευεργετική για την Κύπρο», σύμφωνα με αναλυτές στην Ουάσιγκτον. Στη διάρκεια ημερίδας στην αμερικανική πρωτεύουσα ακούστηκαν σοβαρές αναλύσεις για την Τουρκία και τις σχέσεις της με το Ισραήλ, και το συμπέρασμα ήταν ότι η Αγκυρα «πυροβόλησε το πόδι της», αποφασίζοντας να σταθεί απέναντι από το Ισραήλ.

Για τη σημερινή Τουρκία, που κυριαρχείται από τον φανατικό Ερντογάν, τονίστηκε ότι έχει θέσει υπό έλεγχο τους στρατιωτικούς, αλλά εδραίωσε ένα ισλαμικό και αυταρχικό καθεστώς, μολύνοντας την τουρκική νεολαία. Αναπτύχθηκε η άποψη ότι «η αντιπολίτευση δεν είναι φιλελεύθερη, αλλά εθνικιστική» και ότι «η κοινή γνώμη είναι αντιαμερικανική όσο ποτέ άλλοτε». Η διαπίστωση προκαλεί έντονα ερωτηματικά στο εβραϊκό στοιχείο, για την επιμονή του Στέιτ Ντιπάρτμεντ να διατηρεί και σήμερα στενές σχέσεις με τους Τούρκους. Βέβαια, για πρώτη φορά οι Αμερικανοί διπλωμάτες είναι διχασμένοι στο θέμα αυτό, με τους περισσότερους να γέρνουν προς το Ισραήλ και υπέρ της θέσης ότι η Αγκυρα πρέπει να λάβει ισχυρό μήνυμα για την αντιισραηλινή συμπεριφορά της.

Οποιος επιχειρούσε να διαβάσει πίσω από τις γραμμές αντιλαμβανόταν ότι η σχέση του Ισραήλ με τους Κούρδους είναι στενότατη. Ενας εκ των παρευρισκομένων είπε ότι η ισραηλινή παρουσία στο ιρακινό Κουρδιστάν είναι έντονη και ουδείς την κρύβει. Προκάλεσε εντύπωση η τοποθέτηση ότι η αμερικανική γραφειοκρατία βρίσκεται «πολύ μακριά από την πραγματικότητα». Αποδείχθηκε με στοιχεία «η απόκλιση των τουρκικών και των αμερικανικών συμφερόντων» στα θέματα της Μέσης Ανατολής, του Ισραήλ, του Ιράκ, του Ιράν, της Ρωσίας, αλλά και για το Κουρδικό.

Ακούστηκε επίσης ότι οι Ισραηλινοί διπλωμάτες βρίσκονται αντιμέτωποι με τους Τούρκους, ακόμα και στο Κυπριακό. Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ ενδιαφέρεται να επεκτείνει τη συνεργασία με τη Λευκωσία, ώστε να καλύψει και τον στρατιωτικό τομέα. Η ισραηλινή επιθυμία χρησιμοποίησης της αεροπορικής βάσης της Πάφου είναι ένα τεστ για τον κ. Χριστόφια, είναι μία μεγάλη πρόκληση, αλλά και μεγάλη ευκαιρία.

11-2-2012

ΜΙΧΑΛΗΣ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

''ΕΘΝΟΣ''

Νικόλαος Καραμούζης:"SOS Ανάπτυξη - Πώς θα βγούμε από την ύφεση για να μείνουμε στην Ευρωζώνη"...

2012-02-13T05:30:00.000-08:00

Λέων Καλογερόπουλος

Πώς θα επιστρέψουμε στην ανάπτυξη

Νικόλαος Καραμούζης

Τις προϋποθέσεις πάνω στις οποίες εκτιμά ότι θα στηριχθεί η επιστροφή της ελληνικής οικονομίας στην ανάπτυξη περιέγραψε ο αναπληρωτής διευθύνων σύμβουλος Ομίλου Eurobank EFG κσι Καθηγητής του Πανεπιστημίου Πειραιώς, Νικόλαος Καραμούζης, στο πλαίσιο της ομιλίας του στην εκδήλωση του ΕΒΕΑ

"SOS Ανάπτυξη - Πώς θα βγούμε από την ύφεση για να μείνουμε στην Ευρωζώνη".

Παράλληλα, μίλησε για τα βασικά χαρακτηριστικά της ελληνικής οικονομίας αλλά και για τις υστερήσεις στις ελληνικές προσπάθειες να αντιμετωπιστούν οι προκλήσεις που άφησαν την κρίση να φύγει εκτός ελέγχου. "Ατυχώς, ο κίνδυνος χρεοκοπίας της χώρας είναι πιθανότερος σήμερα σε σχέση με την έναρξη της κρίσης που επιβεβαιώνει το μέγεθος της αποτυχίας της προσπάθειας", αναφέρει χαρακτηριστικά.

Αναλυτικά στην ομιλία του ο κ. Καραμούζης ανέφερε τα εξής:

"Ελλάδα & Οικονομική Ανάπτυξη: Υπάρχει Ακόμα Προοπτική;

Αγωνιούμε όλοι, σήμερα, για το πώς η Ελλάδα, σε ένα δύσκολο και αβέβαιο διεθνές περιβάλλον, θα κατορθώσει να χαράξει και να υλοποιήσει μια επιτυχή στρατηγική εξόδου από την κρίση.

Το μέτρο της πρόκλησης είναι το μέτρο του κινδύνου – αν δεν αντιδράσουμε συγκροτημένα και συλλογικά, αν δε συμφωνήσουμε σε ένα νέο ξεκίνημα στο πλαίσιο της Ευρωζώνης, θέτουμε σε κίνδυνο την εθνική μας προοπτική και κυρίως το μεγαλύτερο επίτευγμα της μεταπολεμικής Ελλάδας: την ευρωπαϊκή ένταξη που αποτελεί ιστορική θεσμική κατάκτηση.

Υπάρχουν τουλάχιστον δύο αλληλένδετες θεμελιώδεις οικονομικές προϋποθέσεις εξόδου από την κρίση, η επίτευξη υψηλών ρυθμών ανάπτυξης και ο μετασχηματισμός της ελληνικής οικονομίας σε σύγχρονη ανοικτή οικονομία αγοράς, με μικρό αλλά επιτελικό και παραγωγικό δημόσιο τομέα.

Η ανάπτυξη είναι ο καθοριστικός παράγοντας για τον περιορισμό των δημοσιονομικών ελλειμμάτων, την ταχεία μείωση του λόγου δημοσίου χρέους προς ΑΕΠ, τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας και τη μείωση της ανεργίας. Η οικονομία της αγοράς και η μείωση του κράτους είναι καθοριστικοί παράγοντες για την επικράτηση οικονομικού ορθολογισμού και πειθαρχίας, κοινωνικής και οικονομικής αποτελεσματικότητας και βέλτιστης κατανομής των οικονομικών πόρων.

Για να μιλήσουμε για τον αναπτυξιακό δρόμο εξόδου από την κρίση, επιβάλλεται να κατανοήσουμε πρώτα το περιβάλλον, το σημείο εκκίνησης της νέας αναπτυξιακής προσπάθειας, καθώς και τα βασικά χαρακτηριστικά της ελληνικής οικονομίας.

Η Αρχική Φάση της Διεθνούς Κρίσης

H κρίση ανέδειξε τις παθογένειες της ελληνικής οικονομίας αλλά, εξίσου εκείνες του υπερτροφικού, γραφειοκρατικού, αναποτελεσματικού, αντιπαραγωγικού και διεφθαρμένου κρατικού τομέα, όπως και του πολιτικού συστήματος, που το εξέθρεψε μέσα από την αποδυνάμωση των θεσμών, των παραγωγικών και κοινωνικών προτύπων και την αντίστοιχη ενδυνάμωση των πελατειακών σχέσεων, σ’ ένα κοινωνικό περιβάλλον που διαμορφώθηκε εχθρικό για τον ιδιωτικό τομέα και την επιχειρηματικότητα.

Οι αδυναμίες είχαν συσσωρευθεί, αλλά μετά το ξέσπασμα της διεθνούς κρίσης, το 2007, μολονότι οι οικονομικοί δείκτες χειροτέρευαν, δεν ελήφθησαν επαρκή μέτρα, γιατί οι μεταρρυθμίσεις, όσο κι αν είναι φανερά επιβεβλημένες, παραμένουν και σήμερα δύσκολες, ιδιαίτερα όταν συμπίπτουν με τον ιδιότυπο ελληνικού τύπου εκλογικό κύκλο.

Η υλοποίησή τους απαιτεί συγκρούσεις με κατεστημένα συμφέροντα και καθιερωμένα κοινωνικά πρότυπα. Απαιτεί, επίσης, ιστορικές υπερβάσεις σε επίπεδο κράτους, θεσμών, νοοτροπίας, οικονομικής λειτουργίας και πολιτικού συστήματος.

Η Ελληνική Κρίση

Το μέγεθος και η έκταση του προβλήματος, που είχε διογκωθεί, με αμαρτίες δεκαετιών, αφενός έγιναν αντιληπτά με σημαντική καθυστέρηση και αφετέρου δεν αποτολμήθηκαν ρήξεις με το παρελθόν και σύγκρουση με τα κατεστημένα συμφέροντα και τις αντιπαραγωγικές δομές. Καταβλήθηκαν, βέβαια, προσπάθειες για τη δημιουργία νέων ευρωπαϊκών συλλογικών θεσμών αλληλεγγύης (EFSF) και χρηματοδότησης της Ελλάδας, για τη διεθνοποίηση του ελληνικού ζητήματος, στο πλαίσιο των προβλημάτων της Ευρωζώνης και παράλληλα για τη μείωση, κυρίως μέσω μισθών και συντάξεων, του πρωτογενούς δημοσιονομικού ελλείμματος από €24 δις το 2009 σε €5 δις το 2011.

Γνωρίζουμε όλοι, σήμερα, ότι οι προσπάθειες αυτές δεν επαρκούσαν μπροστά στις προκλήσεις, που αντιμετώπιζε η χώρα και, κυρίως, δεν έγιναν κινήσεις, που θα μπορούσαν να έχουν συμβάλει τόσο στον έλεγχο των επιπτώσεων της κρίσης όσο και στη διαμόρφωση ευνοϊκότερου περιβάλλοντος για την ανάπτυξη.

Τις υστερήσεις αυτές, τις κατατάσσω σε τρεις βασικούς τομείς:

Πρώτο και κυριότερο, δεν

διαμορφώθηκε έγκαιρα ένα ολοκληρωμένο και πειστικό εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης, μεταρρυθμίσεων και ανάπτυξης, με ευρύτερη κοινωνική αποδοχή, αν όχι εναλλακτικό, πάντως συμπληρωματικό του Μνημονίου και ουσιαστικά βάση διαπραγμάτευσης με τους εταίρους μας και την Τρόϊκα. Ένα πρόγραμμα, που θα συνδύαζε την ανάπτυξη με τις μεταρρυθμίσεις και τη δημοσιονομική προσαρμογή, που θα επικεντρωνόταν στη μείωση των δημοσιονομικών δαπανών και την εξυγίανση του Δημοσίου Τομέα και όχι την αύξηση των φόρων, που θα εξισορροπούσε το μεγάλο κόστος προσαρμογής του ιδιωτικού τομέα με ανεργία και κλείσιμο επιχειρήσεων, με εκείνο του δημοσίου τομέα.

Δεύτερον, στο πλαίσιο του Μνημονίου, αποτύχαμε στο να προτεραιοποιήσουμε την υλοποίηση ενός εμπροσθοβαρούς προγράμματος σοβαρών μεταρρυθμίσεων, που θα έκτιζαν έγκαιρα απόθεμα αξιοπιστίας και εμπιστοσύνης στις διεθνείς αγορές και τους εταίρους. Η καθυστέρηση είχε ως αποτέλεσμα τη διόγκωση της δυσπιστίας στις διεθνείς αγορές, την προβολή ολοένα νέων απαιτήσεων από την Τρόϊκα για ακόμη περισσότερα οριζόντια μέτρα και τη γενικευμένη αμφισβήτηση της ειλικρίνειας και των προθέσεών μας.

Ένα εμπροσθοβαρές, αξιόπιστο πρόγραμμα θα έπρεπε να συμπεριλαμβάνει:

σημαντικές ιδιωτικοποιήσεις,

μείωση των δημοσίων δαπανών και του μεγέθους του κράτους,

σοβαρές μεταρρυθμίσεις, κυρίως στον ευρύτερο Δημόσιο Τομέα,

την απελευθέρωση των αγορών προϊόντων και εργασίας,

φιλικά μέτρα για την επιχειρηματικότητα και την ανάπτυξη,

όλα σχετικά χαμηλού κοινωνικού κόστους και υφεσιακής επίπτωσης,

μέτρα, που, όμως, θα είχαν αμβλύνει τη συνεχή πίεση αφενός για οριζόντια μείωση μισθών και συντάξεων και αφετέρου για την επιβολή υπερβολικών φορολογικών μέτρων, που διαλύουν σήμερα την ιδιωτική οικονομία, τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά.

Τρίτον, η εμφανής αναποτελεσματικότητα και αποτυχία στην υλοποίηση των συμφωνηθέντων με την Τρόϊκα. Ατυχώς, ο κίνδυνος χρεοκοπίας της χώρας είναι πιθανότερος σήμερα σε σχέση με την έναρξη της κρίσης που επιβεβαιώνει το μέγεθος της αποτυχίας της προσπάθειας.

Αποτέλεσμα, κάθε επισκόπηση του Μνημονίου από την Τρόϊκα να μετατρέπεται σε μια μίνι κρίση υπό το βάρος των συνεχών αποτυχιών στο πρόγραμμα και, έτσι, τρέχαμε κάθε φορά πίσω από τις διεθνείς αγορές και εξελίξεις μέσα στην Ευρωζώνη, αδυνατώντας να συγκροτήσουμε αποτελεσματικό πλαίσιο πολιτικής και συμμαχιών, μέσα και έξω από την Ελλάδα, που θα αγόραζαν χρόνο και θα βελτίωναν τους όρους και τις προοπτικές των συμφωνιών.

Μπήκαμε, έτσι, σε ένα μοιραίο, σωρευτικό φαύλο κύκλο, που, ατυχώς, όξυνε η αποσταθεροποιητική συμπεριφορά και οι πολιτικές επιλογές των ευρωπαίων εταίρων μας.

Έτσι, οι διεθνείς αγορές δεν πίστευαν στις δυνατότητες επιτυχίας, η δυσπιστία τους δυσχέραινε την προσπάθεια, με την Τρόϊκα να απαιτεί διαρκώς σκληρότερα μέτρα, δοκιμάζαμε συνεχώς την ανοχή των ευρωπαϊκών λαών και κυβερνήσεων, ενώ ταυτόχρονα η ύφεση δοκίμαζε την αντοχή του ελληνικού λαού – μετατρέποντας τη θεραπεία σε τιμωρία και την ελπίδα σε ζόφο.

Η Υψηλή Συμμετοχή της Κατανάλωσης στο ΑΕΠ

Την τελευταία δεκαετία, σημειώθηκε μία ακραία αύξηση της ιδιωτικής και δημόσιας κατανάλωσης και μία ραγδαία μείωση της εθνικής αποταμίευσης. Σήμερα, η ιδιωτική κατανάλωση φτάνει το 75% του ΑΕΠ και σε συνδυασμό με την υψηλή δημόσια κατανάλωση, αθροίζουν στο 92%, περίπου, του ΑΕΠ , το υψηλότερο ποσοστό στην Ευρώπη των 27.

Η αύξηση της ιδιωτικής κατανάλωσης, που τροφοδοτήθηκε από την ταχύτατη πιστωτική επέκταση, τη μείωση της αποταμίευσης και την αύξηση των πραγματικών μισθών, σε συνδυασμό με τη διόγκωση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων, οδήγησαν στη ραγδαία επιδείνωση του εξωτερικού ελλείμματος και του πληθωρισμού, σε περιβάλλον διαρκούς χειροτέρευσης της ανταγωνιστικότητας της χώρας.

Με την πρόσφατη κρίση, έγινε προφανές ότι οι παραπάνω ανισορροπίες δεν ήταν διατηρήσιμες και ότι η διόρθωσή τους απαιτούσε σοβαρές πολιτικές περιορισμού του δημοσιονομικού ελλείμματος και της κατανάλωσης, με παράλληλη, όμως, την αναγκαία αύξηση, ως αντιστάθμισμα, της εθνικής αποταμίευσης, των επενδύσεων, των παραγωγικών δραστηριοτήτων και των εξαγωγών.

Αυτή είναι κατά τη γνώμη μου μία από τις βασικότερες αναπτυξιακές προκλήσεις μπροστά μας.

Αν ένας τέτοιος σημαντικός μετασχηματισμός, που είναι βέβαιο ότι θα έχει σοβαρό οικονομικό και κοινωνικό κόστος προσαρμογής, δεν υλοποιηθεί σταδιακά και σε θετικό περιβάλλον, αλλά στηριχθεί, κυρίως, στη μείωση των μισθών και συντάξεων, χωρίς την παράλληλη ενίσχυση του ανταγωνισμού στις αγορές προϊόντων και υπηρεσιών και την υλοποίηση γενναίων μεταρρυθμίσεων, και όλα τα παραπάνω λειτουργούν σε περιβάλλον ακραίας νομισματικής στενότητας, οξύτατης δημοσιονομικής προσαρμογής, αρνητικών προσδοκιών και επενδυτικής απαξίωσης, είναι βέβαιο ότι η οικονομία θα οδηγηθεί σε βαθειά και παρατεταμένη ύφεση και τελικά, διεύρυνση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων και της ανεργίας. Αυτή είναι η κατάσταση που ζούμε σήμερα.

Η Κατάρρευση των Ιδιωτικών Επενδύσεων

Καθοριστική αποτυχία του Μνημονίου και της οικονομικής πολιτικής τα τελευταία χρόνια, αποτελεί η κατάρρευση των ιδιωτικών επενδύσεων, η σοβαρή μείωση των δημόσιων επενδύσεων και η αποχώρηση ξένων επενδύσεων.

Συγκεκριμένα, η αξία του κεφαλαιουχικού εξοπλισμού της χώρας σε τρέχουσες τιμές έχει μειωθεί κατά 62% (!) τα τελευταία τέσσερα χρόνια, συμπληρώνουμε 15 συνεχή τρίμηνα με αρνητική τη μεταβολή των ιδιωτικών επενδύσεων, ο συνολικός σχηματισμός σταθερού κεφαλαίου μειώνεται με διψήφιο ρυθμό ετησίως επί τέσσερα συνεχόμενα χρόνια, και το ποσοστό των επενδύσεων έχει μειωθεί στο 14.7% του ΑΕΠ το 2011 από 24% το 2007.

Η παραπάνω δραματική απαξίωση του κεφαλαιουχικού εξοπλισμού της χώρας, σε συνδυασμό αφενός με τη μεγάλη ανεργία, που απαξιώνει συσσωρευμένες δεξιότητες των εργαζομένων και αφετέρου με τα σημαντικά αντικίνητρα και το αρνητικό περιβάλλον για επιχειρηματικότητα, υπονομεύουν, αν δεν καθιστούν αδύνατη, την επίτευξη υψηλών ρυθμών ανάπτυξης και τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας τα επόμενα χρόνια.

Βρισκόμαστε, λοιπόν, αντιμέτωποι με ένα μεσοπρόθεσμο υφεσιακό φαύλο κύκλο σε εξέλιξη. Χρειαζόμαστε επειγόντως, παράλληλα και συμπληρωματικά με το Μνημόνιο, ένα νέο αναπτυξιακό μείγμα οικονομικής πολιτικής, που θα στηρίζεται στη θεαματική ανάκαμψη των ιδιωτικών και δημοσίων επενδύσεων.

Διεθνείς μελέτες έχουν καταδείξει ότι το 50% της βελτίωσης της παραγωγικότητας και κατά συνέπεια και της ανταγωνιστικότητας σε μια χώρα οφείλεται στα ποιοτικά στοιχεία, στη συνολική παραγωγικότητα (όπως η φιλικότητα του επιχειρηματικού περιβάλλοντος, οι δαπάνες για έρευνα και τεχνολογία, η ποιότητα της παιδείας, η ποιότητα της Δημόσιας Διοίκησης, η ευελιξία στις αγορές, η χαμηλή γραφειοκρατία κλπ) και μόνο το 50% στους συντελεστές της παραγωγής, κεφάλαιο και εργασία.

Είναι στα παραπάνω ποιοτικά στοιχεία και στη χαμηλή συσσώρευση κεφαλαίου, όπου η Ελλάδα έχει τα σημαντικότερα αναπτυξιακά προβλήματα και όχι αναγκαστικά στο κόστος εργασίας σαν το κυρίαρχο ζητούμενο.

Η Ελλάδα, Μια Σχετικά Κλειστή Οικονομία Υπηρεσιών

Η διάρθρωση του ΑΕΠ, όσον αφορά στην παραγωγική δομή, έχει αλλάξει ριζικά τα τελευταία είκοσι χρόνια.

Η αγροτική παραγωγή έχει μειωθεί στο 4.6% του ΑΕΠ από 10% πριν από 20 χρόνια, περίπου.

Παρά τα δεκάδες δισεκατομμύρια κοινοτικών επιδοτήσεων και ενισχύσεων την τελευταία τριακονταετία, που δεν έπιασαν τόπο (€ 177 δις σε τρέχουσες τιμές), το εξωτερικό ισοζύγιο αγροτικών προϊόντων της Ελλάδας παραμένει, σήμερα, ελλειμματικό κατά €4 δις και η ανταγωνιστικότητα στον αγροτικό τομέα έχει χειροτερεύσει κατά 40% τα τελευταία δέκα χρόνια.

Παράλληλα, η βιομηχανία αντιπροσωπεύει μόνο το 10% του ΑΕΠ και το υπόλοιπο 87% αποτελούν οι υπηρεσίες, στην πλειοψηφία τους μη εμπορεύσιμα διεθνώς αγαθά.

Επιπλέον, το ποσοστό των εξαγωγών αγαθών αποτελεί, σήμερα, μόνο το 8% του ΑΕΠ, το χαμηλότερο ποσοστό στην Ευρώπη των 27 και οι εξαγωγές αγαθών και υπηρεσιών το 20%, περίπου, του ΑΕΠ, έναντι 35% μέσο όρο στην Ευρώπη των 27.

Είμαστε μια σχετικά κλειστή, μη ανταγωνιστική οικονομία, που παρουσίασε τους υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης της τελευταίας 15ετίας, κυρίως, λόγω της ραγδαίας αύξησης της ιδιωτικής και δημόσιας κατανάλωσης σε μη βιώσιμα επίπεδα, δηλαδή, χωρίς να συνοδεύεται από παράλληλη βελτίωση των παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας.

Επειδή η διαδικασία προσαρμογής της ελληνικής οικονομίας θα επιφέρει σοβαρή συγκράτηση της ιδιωτικής και δημόσια κατανάλωσης, είναι επιβεβλημένο, στη νέα αναπτυξιακή στρατηγική μας, να επικεντρωθούμε στην επίτευξη θεαματικής αύξησης της παραγωγής διεθνώς εμπορεύσιμων προϊόντων και υπηρεσιών, μέσω μιας επιθετικής πολιτικής επενδύσεων, εξωστρέφειας και υποκατάστασης εισαγωγών, στο πλαίσιο της μετακίνησης παραγωγικών πόρων από μη εμπορεύσιμα αγαθά σε διεθνώς εμπορεύσιμα, με υψηλή προστιθέμενη αξία και τεχνολογικό περιεχόμενο.

Στο παραπάνω πλαίσιο που περιέγραψα, εκτιμώ ότι η επιστροφή στην ανάπτυξη έχει και μία σειρά από «μακρο» οικονομικούς και πολιτικούς όρους και προϋποθέσεις. Θα αναφερθώ σύντομα σε έξι.

α) Σταθερό Διεθνές και Ευρωπαϊκό Περιβάλλον

Να επικρατήσουν διεθνώς υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης και να αποκατασταθεί η σταθερότητα και η αναπτυξιακή προοπτική της Ευρωζώνης, τα επόμενα χρόνια, έτσι ώστε να διευκολυνθεί η ενίσχυση της στρατηγικής εξωστρέφειας της ελληνικής οικονομίας, η προσέλευση ξένων επενδύσεων και η επίτευξη υψηλών ρυθμών ανάπτυξης.

Να θυμίσω ότι, πάνω από 75% των εξαγωγών μας κατευθύνονται στην Ευρώπη των 27 και στη Νοτιοανατολική Ευρώπη. Ως προς αυτά, θα πρέπει να προετοιμαστούμε για αντιξοότητες στο διεθνές περιβάλλον τουλάχιστον για το ορατό μέλλον.

β) Απομάκρυνση της Πιθανότητας Επιστροφής στη Δραχμή

Θα πρέπει να υποχωρήσει σημαντικά το σενάριο της δραχμής. Όσο οι διεθνείς και οι εγχώριες αγορές κατακλύζονται από τέτοιες εκτιμήσεις ή φόβους, επενδύσεις στην Ελλάδα δεν θα γίνουν, οι ιδιωτικοποιήσεις θα καρκινοβατούν ή θα γίνονται σε εξευτελιστικές τιμές, η ρευστότητα και οι καταθέσεις θα συνεχίζουν να μειώνονται, οι προσδοκίες και η εμπιστοσύνη των καταναλωτών και των επιχειρήσεων θα παραμένουν σε χαμηλά επίπεδα και η ύφεση θα παρατείνεται.

Πώς διώχνει όμως κανείς από το τραπέζι τους δραχμολάγνους; Να αναφέρω δύο βασικές προϋποθέσεις:

Πρώτον, με έργα και μετρήσιμα αποτελέσματα στην οικονομική πολιτική και τις μεταρρυθμίσεις, που βελτιώνουν την αξιοπιστία μας, το κύρος μας, την εμπιστοσύνη των αγορών και των εταίρων μας και ανεβάζουν το κόστος της κερδοσκοπίας στην καταστροφική εκδοχή.

Δεύτερον, απαιτούνται η ταχύτατη ενίσχυση των ευρωπαϊκών θεσμών στήριξης και αλληλεγγύης και, κυρίως, το σαφές πολιτικό στίγμα κορυφής από τους Ευρωπαίους ηγέτες, με δέσμευση για την παραμονή της Ελλάδας στον ευρωπαϊκό πυρήνα, χωρίς αστερίσκους και υποσημειώσεις που υπονομεύουν καθημερινά την προοπτική και τη σταθερότητα της χώρας, παρότι κατανοώ την κόπωση όλων με το ελληνικό πρόβλημα.

γ) Ανάταξη του Τραπεζικού Τομέα και

Βελτίωση της Ρευστότητας στην Ελληνική Αγορά

Σημαντική προϋπόθεση επανεκκίνησης της οικονομίας είναι η διαμόρφωση ενός λειτουργικού και ισχυρού χρηματοπιστωτικού συστήματος, η αποκατάσταση της πιστωτικής ροής χρηματοδότησης της οικονομίας και το άνοιγμα των διεθνών αγορών χρήματος και κεφαλαίου στον ελληνικό κίνδυνο.

Η επικείμενη επανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών και η ενίσχυση της αξιοπιστίας του, στα πλαίσια της εφαρμογής του νέου Μνημονίου, πρέπει να συνδυαστούν με ένα σημαντικό πακέτο ενίσχυσης της τραπεζικής ρευστότητας στην αγορά.

Όλοι γνωρίζουμε ότι με αρνητικούς ρυθμούς πιστωτικής επέκτασης, ανάκαμψη της οικονομίας δύσκολα θα σημειωθεί.

δ) Αναβάθμιση του Πολιτικού Συστήματος

Προϋπόθεση για την υλοποίηση μιας σύγχρονης αναπτυξιακής στρατηγικής είναι η αναβάθμιση του πολιτικού συστήματος.

Το ζητούμενο, για την ανάπτυξη σήμερα, είναι η διαμόρφωση μιας πολιτικής ηγεσίας:

Ø που θα ενστερνίζεται τη λειτουργική αποτελεσματικότητα της οικονομίας αγοράς, μετατρέποντας το Μνημόνιο σε ευκαιρία ανάπτυξης,

Ø που θα προωθήσει, συνειδητά και χωρίς ακρότητες, ένα γενναίο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων στην κοινωνία και την οικονομία,

Ø που θα στηρίζει την υγιή επιχειρηματικότητα, τον ανταγωνισμό και την αποτελεσματική εποπτεία στις αγορές,

Ø που θα εποπτεύει μια μικρότερη, λιτή, πειθαρχημένη, λειτουργική και αποτελεσματική για τον πολίτη και την οικονομία δημόσια διοίκηση,

Ø που θα πρεσβεύει την ιδιωτική αλληλεγγύη, τον κοινωνικό ρόλο και την κοινωνική ευθύνη των επιχειρήσεων και των οικονομικά ισχυρών,

Ø που θα βλέπει την κοινωνική πολιτική σαν ένα ευρύ πλέγμα ευκαιριών για τους ασθενέστερους, σε συνδυασμό με ένα σύγχρονο και αποτελεσματικό δίκτυο κοινωνικής προστασίας και δικαιοσύνης.

ε) Νέα Εξωστρεφής Επιχειρηματική Τάξη

Ηγεσία δεν απαιτείται μόνο στην πολιτική. Η έξοδος από την κρίση προϋποθέτει εξίσου ηγετική επιχειρηματική παρουσία στην οικονομία και στην κοινωνία, για να μην κυριαρχήσει το ξένο κεφάλαιο, που έχει τις δικές τους επιλογές και τις δικές του προτεραιότητες στην αναπτυξιακή ανάταξη της χώρας.

Χρειαζόμαστε την αναβάθμιση και κινητοποίηση της εγχώριας επιχειρηματικής τάξης και κυρίως του δυναμικού εξωστρεφούς και μη κρατικοδίαιτου κομματιού της.

Μία επιχειρηματική τάξη που αναλαμβάνει ηγετικές επενδυτικές πρωτοβουλίες, με εμπιστοσύνη στις προοπτικές της χώρας, χωρίς να απαιτεί διαρκώς προνόμια και ευνοϊκές ρυθμίσεις από το κράτος.

Μια επιχειρηματικήτάξη:

Ø που έχει κοινωνικές αναφορές, που βλέπει την εταιρική ευθύνη, την εταιρική διακυβέρνηση και την κοινωνική ευθύνη ως αναπόσπαστα κομμάτια της επιχειρηματικότητας και του ρόλου της,

Ø που δεν βολεύεται στη θαλπωρή και το εύκολο κέρδος της κρατικής προστασίας και των κρατικών προμηθειών.

Η ιστορία έχει δείξει ότι η οικονομία της αγοράς λειτουργεί αποτελεσματικά μόνο όταν λειτουργούν αποτελεσματικά οι θεσμοί της αγοράς (π.χ. δικαιοσύνη, ανταγωνισμός, ασφάλεια, εποπτεία, διάκριση εξουσιών), αλλά κυρίως όταν υπάρχει ηθική και κοινωνική διάσταση στην επιχειρηματικότητα και το κέρδος.

στ) Εθνικό Σχέδιο Εξόδου από την Κρίση

Τέλος, όπως τόνισα και στην αρχή της ομιλίας μου, η χώρα χρειάζεται να διαμορφώσει ένα δικό της σχέδιο εξόδου από την κρίση. Να αποκτήσει το δικό της βηματισμό, δηλαδή, μια ολοκληρωμένη στρατηγική ανάπτυξης και μελλοντικής ευημερίας, που θα αξιοποιεί και υλοποιεί τη νέα συμφωνία με την Τρόϊκα, μετατρέποντάς την σε ευκαιρία και προοπτική, που θα στηρίζεται στην αναβάθμιση των θεσμών, το ριζικό εκσυγχρονισμό του ευρύτερου Δημόσιου Τομέα, τη βαθειά μεταρρύθμιση των πυλώνων του κοινωνικού μισθού, το άνοιγμα των αγορών, την οικονομική εξωστρέφεια και τις ιδιωτικές και δημόσιες επενδύσεις.

Ένα αναπτυξιακό πρόγραμμα που θα αξιοποιεί τα δικά μας συγκριτικά πλεονεκτήματα, σε κλάδους όπως, ο τουρισμός, η ναυτιλία, οι εναλλακτικές πηγές ενέργειας, οι υποδομές, οι μεταφορικές υπηρεσίες, οι αγροτο–επιχειρήσεις, τα τρόφιμα και ποτά, οι τραπεζικές υπηρεσίες, τα φάρμακα, τα εξειδικευμένα βιομηχανικά προϊόντα.

Ένα αναπτυξιακό πρόγραμμα που αξιοποιεί αποτελεσματικά τους υφιστάμενους πόρους του ΕΣΠΑ, αλλά και νέους πόρους που μπορεί να προκύψουν από τη διαμόρφωση ενός νέου Ευρωπαϊκού Ταμείου Ανάπτυξης και Ανασυγκρότησης, για την περιφέρεια της Ευρώπης, που οφείλουμε να διαπραγματευτούμε.

Με δυο λόγια:

η φυγή προς τα εμπρός απαιτεί να πνεύσει στη χώρα ένας ισχυρός άνεμος οικονομικής ελευθερίας και επιχειρηματικότητας, μακριά από τον κρατισμό και την εσωστρέφεια, ένα δημιουργικό σοκ αναβάθμισης των θεσμών και ευρύτατων και βιώσιμων μεταρρυθμίσεων, που θα αναμορφώσουν ριζικά τη χώρα, θα βελτιώσουν τις παραγωγικές της δυνατότητες και τις κοινωνικές ευκαιρίες, και θα αναβαθμίσουν τα κοινωνικά και παραγωγικά πρότυπα".

13-2-2012

ΠΗΓΗ

http://www.capital.gr/gmessages/showTopic.asp?id=2771305&nid=1409330

Xάντρες και καθρεφτάκια... στην θέση των μισθών

2012-02-13T05:01:00.000-08:00

Xάντρες και καθρεφτάκια... στην θέση των μισθών

Αφού μετέτρεψαν την Ελλάδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε αφρικανική νομαρχία πρώην Βαλκανικού Σοβιετικού τύπου οι πολιτικοί “φύλαρχοι” της 35ετίας παρέδωσαν την εθνική κυριαρχία στους αποικιοκράτες δανειστές και μοιράζουν τώρα καθρεφτάκια και χάντρες στους “ιθαγενείς” αντί για ανθρώπινους μισθούς και συντάξεις.

Αυτή είναι, όπως και να το κάνουμε, η ουσία των εξελίξεων αν δεν σταθούμε μόνο στο πόσο θα εξαθλιωθεί η κοινωνία από την εφαρμογή του δεύτερου μνημονίου. Γιατί όπως (πλαγίως και όχι ευθέως) ομολογούν και οι ίδιοι, ούτε η νέα συμφωνία δανειοδότησης θα μετατρέψει σε αποτελεσματικά διαχειρίσιμο το χρέος

ώστε να φανούν δρόμοι ανάκαμψης με σταθερή κατεύθυνση την έξοδο από την κρίση.

Πρόκειται για την ουσία που (σκόπιμα) κανείς δεν αγγίζει ακόμη αφού οι πολιτικοί “φύλαρχοι” ασχολούνται μόνο με την κατασκευή “ηρωικών” σεναρίων συμβολής τους στην συμφωνία με τους δανειστές ενώ ταυτόχρονα προετοιμάζουν πλατφόρμες μετεκλογικών συνεργασιών καθώς είναι απολύτως ορατή η έλλειψη αυτοδυναμίας των κομμάτων εξουσίας.

Και καθώς είναι βέβαιοι ότι θα πιάσουν τόπο τα καθρεφτάκια και οι χάντρες, αφού οι ψηφοφόροι “ζουλού” με τα σημαιάκια στα χέρια θα ουρλιάζουν και πάλι στις πλατείες των προεκλογικών συγκεντρώσεων, για να επαναφέρουν τους “φυλάρχους” τις αρεσκείας τους στην εξουσία, δεν έχουν απολύτως κανένα λόγο να τους εξηγήσουν ότι τον Ιούνιο θα κοπούν και μπάνια του λαού... με νέα μέτρα που με απόλυτη βεβαιότητα θα εφαρμοστούν μέσα στο καλοκαίρι του 2012.

Δεν έχουν κανένα λόγο να προϊδεάσουν τους “ιθαγενείς” για όσα ακόμη θα συμβούν μέσα στο 2012 επειδή προετοιμάζουν εκλογές για τον Απρίλιο ή τον Μάιο και υπολογίζοντας σε συγκυβέρνηση θεωρούν ότι δεν είναι δύσκολο να τους ξεγελάσουν με χάντρες... και ελπίδες για καθρεφτάκια... αφού την κυβέρνηση θα στηρίζουν δύο και τρία κόμματα.

Άλλωστε με χάντρες και καθρεφτάκια ξεγελούν τους “ιθαγενείς” ψηφοφόρους τρεις δεκαετίες τώρα με τις συμβάσεις που υπέγραφαν με τους “πολέμαρχους ομαδάρχες” συνδικαλιστές και τις συντεχνίες τους για ειδικά επιδόματα: μη κοπάνας από την δουλειά... για την χρήση ΦΑΞ... για καφεδάκι από την καντίνα ... για το πλύσιμο των χεριών... και για ανύπαρκτες υπερωρίες αντί να τους εξασφαλίζουν μισθούς που να καλύπτουν πραγματικά τον πληθωρισμό και τις φορολογικές κλίμακες.

Με χάντρες και καθρεφτάκια ξεγελούσαν οι πολιτικοί “φύλαρχοι” τους “πολέμαρχους ομαδάρχες” και τις συντεχνίες τους όταν τους έχωναν στα Δ.Σ. των Οργανισμών και όταν τους χορηγούσαν επιδοτήσεις για ταξιδάκια, κρουαζιέρες και διακοπές... έχοντας έτσι στο χέρι την εργασιακή ειρήνη.

Τώρα τους φοβερίζουν με τους κακούς αποικιοκράτες-δανειστές και με τις σφαγές που θα γίνουν έτσι και δεν εξασφαλίσουμε τα δανεικά που θα επιστραφούν πάλι για να πληρωθούν τόκοι κυρίως και ολίγον... χρέος.

Τι εξασφαλίζει όμως η νέα δανειακή σύμβαση που εκ των πραγμάτων πρέπει και να υπογραφεί και να ισχύσει το συντομότερο;

Για τους “ιθαγενείς” την έναρξη μιας περιόδου φτώχειας ίδια με εκείνη του Χότζα στην Αλβανία μια εικοσαετία. Φτώχεια εντός του ευρώ και χωρίς εθνική κυριαρχία στην οικονομία.

Υπάρχει βεβαίως και η άλλη όψη του νομίσματος που είναι η διάλυση της χώρας με εντελώς άγνωστες συνέπειες και προεκτάσεις.

Συνεπώς εδώ που φθάσαμε είναι προτιμότερη η φτώχεια από την διάλυση.

Για τους “φύλαρχους” πολιτικούς εξασφαλίζεται παράταση της Δημοκρατίας της Μπανανίας για να μπορούν να παριστάνουν τους πρωθυπουργούς και τους υπουργούς και να συντηρούν άθικτους τους τεράστιους μισθούς και τις συντάξεις τους.

Μου είναι εντελώς αδιάφορες οι πολιτικές κορώνες σκοπιμότητας όπως αυτή της κ. Ντ. Μπακογιάννη για κάλυψη του ποσού που θα προκύψει από το κόψιμο των συντάξεων με κόψιμο του 50% των μισθών των βουλευτών, αλλά δεν μπορώ να μην παρατηρήσω ότι δεν είδαμε καμία αντίδραση “ηρωισμού” από τους φύλαρχους -πολιτικούς. Έστω και για τα μάτια.

Τι δεν εξασφαλίζει (ενώ θα μπορούσε) η νέα δανειακή σύμβαση και η πολιτική που θα προκύψει μέσα στην νέα περίοδο λιτότητας.

Δεν υπάρχει τίποτε το χειροπιαστό για την έξοδο από την κρίση.

Το μόνο χειροπιαστό είναι ότι τόσο οι διεκδικητές της εξουσίας όσο και τα τα μικρά κόμματα παραμένουν “προστάτες” ενός κράτους που δεν πρόκειται να επιτρέψει πλεόνασμα σε ποσοστό που να βοηθήσει την ανάκαμψη. Η ανάγκη δε προστασίας του κράτους σε έκταση, σε απαιτήσεις και σε πρόσωπα θα κρατήσει την φοροεισπρακτική πολιτική στο σημερινό επίπεδο πνιγμού της οικονομίας με αποτέλεσμα να παραμένουν εκτός ενδιαφέροντος οι επενδύσεις στην Ελλάδα.

Οπότε χωρίς επενδύσεις, ξένα κεφάλαια, και πραγματικό άνοιγμα όλων των αγορών και όλων των επαγγελμάτων δεν έρχεται όχι μόνο ανάκαμψη αλλά ούτε άσπρη ημέρα στον τόπο.

Του Γιώργου Κράλογλου

13-2-2012

http://www.capital.gr/gmessages/showTopic.asp?id=2769866&pg=3&OrderDir=

Restart. Ημέρα πρώτη ...

2012-02-13T03:07:00.000-08:00

Restart.

Ημέρα πρώτη

Υπάρχει κάτι ελπιδοφόρο στο πολιτικό σκηνικό. Το τέλος της Μεταπολίτευσης δίνει την ελπίδα ότι θα ξεφορτωθούμε μια και καλή όλους αυτούς που κατέστρεψαν τη χώρα: εκείνους που μοίραζαν λεφτά σαν να ήταν δικά τους, εκείνους που διόριζαν ωσάν το κράτος να είναι δική τους επιχείρηση, εκείνους που βύθισαν το δάχτυλο στο μέλι.

Καιρός να φεύγουν όλοι αυτοί οι επηρμένοι που εξελέγησαν με γλοιώδεις μεθόδους, έζησαν σαν άρχοντες σε βάρος των φορολογούμενων και προήγαγαν σε ανώτατη αξία την τεμπελιά. Καιρός να ξεκουμπίζονται όλοι αυτοί οι αδιάφοροι βουλευτές που το κρίσιμο βράδυ, ενώ καιγόταν η Αθήνα και ψηφίζονταν τα μέτρα, κάθονταν στο εντευκτήριο της Βουλής βλέποντας μπάλα (ΠΑΟ-Ξάνθη).

Η αραίωση και η ανανέωση είναι πλέον αναπόφευκτη. Ήδη έχουν αλλάξει θεαματικά οι συσχετισμοί: ένας στους πέντε βουλευτές δεν εκπροσωπεί πλέον το κόμμα με το οποίο εξελέγη. Πρόκειται για αποχωρήσαντες και διαγραφέντες που αναζητούν αλλού την τύχη τους.

Το ΠαΣοΚ είχε 160 βουλευτές. Σήμερα έχει 130. Η Νέα Δημοκρατία ξεκίνησε με 91 έδρες, έμεινε με 62. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε τον κυρ Φώτη, στο ΛΑΟΣ άλλος μπαίνει, άλλος βγαίνει. Μόνον οι κομμουνιστές παραμένουν αμετάβλητοι. Σε τούτο το κλίμα ακούγονται διάφορα σενάρια πολιτικής φαντασίας, με πιο ακραίο (αλλά χαρακτηριστικό) το σχέδιο που διακινεί ο κ. Πάνος Καμμένος: θα φτιάξουν, λέει, νέο σχήμα διαγραφέντες (ένθεν κι ένθεν) και θα κατέλθουν με επί κεφαλής τον Μίκη Θεοδωράκη!

Προς ώρας, αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί, δεν μπορούν να γίνουν ασφαλείς εκτιμήσεις για το πού θα πάνε τα ανεξάρτητα πρόσωπα καθώς δεν καταγράφονται δυναμικές πρωτοβουλίες ενόψει εκλογών. Ακόμη κι εκείνοι που βολιδοσκοπούν, δεν τολμούν.

Ορισμένες επισημάνσεις: κάποιοι από τους ανεξάρτητους (αλλά κι από τους εξαρτημένους) βρίσκονται σε ηλικία απόσυρσης ή έχουν γράψει τόσα πολλά χιλιόμετρα πολιτικής διαδρομής που οφείλουν να αποχωρήσουν. Ας γίνουν σύμβουλοι, ας παριστάνουν τους Νέστορες, όμως με τέτοιο μερίδιο ευθύνης για την καταστροφή, θα πρέπει να ντραπούν να ζητήσουν σταυρό. Είναι αδιανόητο να ξαναπολιτευτούν άτομα που στη ζωή τους δεν έκαναν τίποτε άλλο από το να κάθονται στα βουλευτικά έδρανα, να σχεδιάζουν ανερμάτιστες πολιτικές πλατφόρμες και να ψηφίζουν νόμους που δεν εφάρμοσαν.

Οι βουλευτές που βρέθηκαν εκτός ΠαΣοΚ έχουν τις εξής επιλογές. Μπορούν να ζητήσουν στέγη στη Δημοκρατική Αριστερά και να βρουν την πόρτα κλειστή (είναι προφανές ότι αν μετακομίσουν μαζικά, τα δυνητικά ποσοστά της παράταξης θα καταρρεύσουν). Μπορούν να ακολουθήσουν τις grandes dames των οικονομικών_ εάν εκείνες έχουν την όρεξη να επιμηκύνουν το βεβαρημένο βιογραφικό τους. Μπορούν επίσης να φτιάξουν το λόμπι των ασήμαντων, που θα απαρτίζεται από βουλευτές που έγιναν γνωστοί επειδή επί μια διετία υπερψήφιζαν οτιδήποτε κι ανέχονταν αδιαμαρτύρητα «τα πάντα όλα» του κ. Παπανδρέου αλλά την κρίσιμη στιγμή θέλησαν να κάνουν κόνξες. Καθώς στην πλειονότητά τους είναι πασοκοτραφείς, θα νιώσουν άβολα οπουδήποτε αλλού. Μέχρι να βολευτούν, θα έχουν γίνει οι εκλογές.

Τα αποπαίδια της Νέας Δημοκρατίας έχουν ανάλογες διεξόδους. Με την Ντόρα δεν κάνουνε χωριό_ άλλωστε αυτή είναι μνημονιακή, δεν μπορεί να τους φιλοξενήσει. Ο ακροδεξιός παράγοντας είναι άστατος, τη μια μέρα θέλει, την άλλη δεν θέλει. Επιπλέον την κρίσιμη νύχτα έχασε τα δυο πιο προβεβλημένα στελέχη του: το ΛΑΟΣ ξεφουσκώνει παντοιοτρόπως. Να σημειώσουμε και κάτι ακόμη. Οι περισσότεροι βουλευτές της περιφέρειας στήριζαν την εκλογή τους σε διορισμούς, σε διευθετήσεις, σε εξυπηρετήσεις. Η εποχή των δώρων τελείωσε: θα επιστρέψουν στους νομούς τους χωρίς κόμμα και με άδεια τα χέρια. Σκοτεινό το μέλλον τους.

Στο ερώτημα «και τώρα τι;» υπάρχει απάντηση και βρίσκεται μεταξύ των ψηφοφόρων. Δεν εννοούμε για τη δύναμη της ψήφου αλλά για τη δυνατότητα να κατέλθουν ως υποψήφιοι. Νέα, καθαρά ονόματα μπορούν να στελεχώσουν τα υπάρχοντα κόμματα. Μόνο φρέσκα, αναμάρτητα πρόσωπα μπορούν να αναστήσουν τις αποψιλωμένες κοινοβουλευτικές παρατάξεις. Το πιο ενδιαφέρον και καθόλου ουτοπικό είναι αυτό που θα προκύψει από νέα κόμματα. Έτσι όπως διαμορφώνονται τα πράγματα, τίποτε δεν είναι απίθανο. Ήρθε η ώρα για το αναπάντεχο.

ΛΩΡΗ ΚΕΖΑ

''ΒΗΜΑ''

13-2-2012

Οικονομική κρίση στην Ελλάδα:Πώς οι αποτυχημένες νεοφιλελεύθερες πολιτικές εφαρμόζονται στην Ευρώπη ...

2012-02-13T02:53:00.000-08:00

(...)

Στην διεθνοποιημένη οικονομία στην οποία ζούμε, η ανικανότητα της Ελλάδας να εξυπηρετήσει τους εξωτερικούς πιστωτές της μπορεί να οδηγήσει στη συντριβή του χρηματοοικονομικού συστήματος.

(...)

Οι πιστωτές της Ελλάδας είναι οι μεγαλύτερες τράπεζες στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Εάν η Ελλάδα δεν μπορέσει να πληρώσει ειδικά τις ευρωπαϊκές τράπεζες που κρατούν την πλειοψηφία του ελληνικού χρέους τότε αυτές θα καταρρεύσουν.

Η τρόικα που «συμβουλεύει» την Ελλάδα για το πώς θα υπερβεί την κρίση ενδιαφέρεται μόνο για την προστασία των συμφερόντων αυτών των μεγάλων τραπεζών και μετόχων τους.

(...)

οι έλληνες πολιτικοί, που λαμβάνουν μηνιαίες αποδοχές μέχρι και 8.000 ευρώ αισθάνονται μετά βίας τον νυγμό της κρίσης, και χρησιμοποιούν το φόβο και την παραπληροφόρηση για κοινωνικό έλεγχο.

(...)

Η τρόικα ισοπεδώνει τη δημοκρατία της Ελλάδας. Ένας πρωθυπουργός μαριονέτα, ο οποίος δεν ψηφίστηκε για θέση που κρατά αυτήν την περίοδο, λαμβάνει τώρα τις αποφάσεις που θα έχουν επιπτώσεις για τις μελλοντικές γενιές.

Η θέμα δεν είναι εάν χρεοκοπήσουμε, αλλά το πότε και το πώς.

(...)

Οικονομική κρίση στην Ελλάδα:Πώς οι αποτυχημένες νεοφιλελεύθερες πολιτικές εφαρμόζονται στην Ευρώπη

Έφη Κεσίδου

Όταν αποφάσισα να πραγματοποιήσω μεταπτυχιακές μελέτες στα οικονομικά της ανάπτυξης πριν από 11 χρόνια, ο καθηγητής μου στο πανεπιστήμιο του Μακεδονίας Ανδρέας Παπανδρέου με πληροφόρησε ότι αυτή η σταδιοδρομία δεν θα ήταν πολύ σχετική για την εξεύρεση εργασίας στην Ελλάδα.

Όμως, η φιλοδοξία μου να μάθω γιατί μερικές χώρες είναι καταδικασμένες να είναι φτωχές, ενώ άλλες ακολουθούν μια εύκολη πορεία πλούτου και οικονομικής άνθισης, ήταν τόσο ισχυρή που με ώθησε σε ένα διδακτορικό που εστιάζετε στα οικονομικά ανάπτυξης. Τώρα, συνειδητοποιώ ότι όλες αυτές οι θεωρίες είναι σχετικές με την δεινή οικονομική κατάσταση της χώρας μου.

Σήμερα η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια βαθιά οικονομική ύφεση. Αυτό που άρχισε στις ΗΠΑ ως χρηματοοικονομική κρίση το 2007 οδήγησε σε μια παγκόσμια ύφεση που απειλεί τώρα πολλές υπερχρεωμένες χώρες στην Ευρώπη, στην πρώτη γραμμή της οποίας είναι οι αποκαλούμενοι από διάφορους αρθρογράφους της Ευρώπη οι ΧΟΙΡΟΙ (Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ελλάδα, και Ισπανία).

Η τρόικα που αποτελείται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, τη Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) εφαρμόζει νεοφιλελεύθερες πολιτικές για την επίλυση προβλημάτων της Ελλάδας. Αυτή η προσέγγιση θέτει ως αίτημα ότι μια ευρεία ποικιλία μέτρων, όπως η περικοπή των δημόσιων δαπανών, η μείωση των μισθών, και η αύξηση των φόρων, θα σταθεροποιήσει μακροπρόθεσμα την οικονομία. Αυτή η λύση δεν λειτουργεί στην Ελλάδα, και το πιο σημαντικό, τα στοιχεία προτείνουν ότι δεν έχει λειτουργήσει οπουδήποτε. Προκαλεί τα αντίθετα αποτελέσματα εμβαθύνοντας την κρίση.

Κάτι πολύ παρόμοιο συνέβη κατά τη διάρκεια μεγάλου "κραχ" το 1929 στις ΗΠΑ, όταν σύμφωνα με τον John Kenneth Galbraith το ανεξέλεγκτο χρηματιστήριο - ξέρετε, οι συνήθεις ύποπτοι, Goldman Sachs, J.P.Morgan, κ.λπ. - προκάλεσε την άνθηση, κρίση και κάμψη, τις οποίες ο Joseph Schumpeter όρισε ως οικονομικοί κύκλους της κεφαλαιοκρατίας. Οι διάσημοι νεοκλασικοί οικονομολόγοι της εποχής απέτυχαν να προβλέψουν το "κραχ". Ο καθηγητής Irving Fisher από το πανεπιστήμιο του Γέιλ υποστήριζε ημέρες πριν από το "κραχ" ότι οι δείκτες των μετοχών έχουν φθάσει σε ότι μοιάζει με ένα μόνιμα υψηλό επίπεδο. Η μεγάλη ύφεση των Η.Π.Α που ακολούθησε στο "κραχ" του 1929 υπερνικήθηκε με μια επεκτατική οικονομική πολιτική, την αποκαλούμενη κεϋνσιανής προσέγγιση, η οποία αύξησε τις δημόσιες δαπάνες και τα ποσοστά απασχόλησης, και επέβαλε αυστηρούς κανονισμούς στις τράπεζες.

Δεν είναι απαραίτητο να πάει κάποιος τόσο πίσω στην ιστορία για να εντοπίσει την ανικανότητα των νεοφιλελεύθερων πολιτικών να ξεπερνούν τις οικονομικές κρίσεις. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '90 το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα προσπάθησαν να εφαρμόσουν αυτές τις πολιτικές στον αναπτυσσόμενο κόσμο. Ένα ευρύ φάσμα των αποκαλούμενων πολιτικών φιλελευθεροποίησης και ιδιωτικοποίησης πραγματοποιήθηκε σε πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής, της ανατολικής Ασίας και της Αφρικής, με την ελπίδα ότι θα επετύγχαναν οικονομική ανάπτυξη.

Ποια ήταν η έκβαση; Μια βάναυση εμβάθυνση της οικονομικής ύφεσης στις λατινοαμερικάνικες χώρες και αυτές της Αφρικής, ενώ κάποια επιτυχία επιτεύχθηκε στην ανατολική Ασία. Το "Ασιατικό Θαύμα" χρησιμοποιήθηκε ως εμπειρικό στοιχείο από το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα για να επιβεβαιώσει τη ραγισμένη συνταγή οικονομικής ανάπτυξής. ¨Όμως, η ασιατική κρίση που άρχισε το 1997, τους απέδειξε λανθασμένους ακόμα μια φορά. Η «Επανεξέταση του ασιατικού θαύματος» είναι μια μελέτη που δημοσιεύθηκε από την Παγκόσμια Τράπεζα, που ακόμα σήμερα κτυπά το τύμπανο του νεοφιλελευθερισμού, στην οποία οι ίδιοι οι τεχνοκράτες που εφάρμοσαν αυτές τις πολιτικές αναγκάστηκαν τελικά να επανεξετάσουν την αξιοπιστία και τη χρησιμότητα των συνταγών τους. Ο νομπελίστας οικονομολόγος Joseph E. Stiglitz είχε υποστηρίξει ότι η αντίδραση του ΔΝΤ στην ασιατική κρίση ήταν καταστρεπτική: επιδείνωσε παρά βελτίωσε την κατάσταση. Όπως στην περίπτωση της Ελλάδας σήμερα, το ΔΝΤ επέβαλε φορολογική αυστηρότητα, ένα φοβερό λάθος που καθυστέρησε την ανάκαμψη των ασιατικών οικονομιών.

Γιατί, όμως, αυτές οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές που έχουν αποτύχει ευρέως σε πολλές χώρες, πολιτικές που περιθωριοποίησαν οργανισμούς όπως το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα, τώρα εφαρμόζονται στην Ελλάδα;

Η απάντηση δεν είναι απλή αλλά μπορεί να συνοψιστεί ως εξής: Στην διεθνοποιημένη οικονομία στην οποία ζούμε, η ανικανότητα της Ελλάδας να εξυπηρετήσει τους εξωτερικούς πιστωτές της μπορεί να οδηγήσει στη συντριβή του χρηματοοικονομικού συστήματος. Κάποιος βέβαια θα αναρωτηθεί πώς είναι δυνατόν μια μικρή χώρα να μπορεί να προκαλέσει τέτοια καταστροφή. Οι πιστωτές της Ελλάδας είναι οι μεγαλύτερες τράπεζες στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Εάν η Ελλάδα δεν μπορέσει να πληρώσει ειδικά τις ευρωπαϊκές τράπεζες που κρατούν την πλειοψηφία του ελληνικού χρέους τότε αυτές θα καταρρεύσουν. Η τρόικα που «συμβουλεύει» την Ελλάδα για το πώς θα υπερβεί την κρίση ενδιαφέρεται μόνο για την προστασία των συμφερόντων αυτών των μεγάλων τραπεζών και μετόχων τους.

Πολλοί αναρωτιούνται επίσης γιατί οι έλληνες συμμορφώνονται με αυτές τις πολιτικές. Μια πιθανή απάντηση είναι ότι οι έλληνες πολιτικοί, που λαμβάνουν μηνιαίες αποδοχές μέχρι και 8.000 ευρώ αισθάνονται μετά βίας τον νυγμό της κρίσης, και χρησιμοποιούν το φόβο και την παραπληροφόρηση για κοινωνικό έλεγχο.

Βέβαια δεν πρέπει να κατηγορήσουμε μόνο την τρόικα και τους έλληνες πολιτικούς. Τιμιότητα και ευθύνη απαιτούνται. Η Ελλάδα και οι άνθρωποί της έχουν την ευθύνη επίσης. Οι έλληνες πολίτες ψήφισαν αυτούς τους διεφθαρμένους πολιτικούς που στη συνέχεια, υποκίνησαν το οικονομικό μπουμ ενθαρρύνοντας τον ιδιωτικό και δημόσιο δανεισμό και την κερδοσκοπία.

Εντούτοις, είναι αδικαιολόγητο να χρησιμοποιηθούν οι έλληνες ως αποδιοπομπαίοι τράγοι για αυτήν την κολοσσιαία καταστροφή. Η τρόικα ισοπεδώνει τη δημοκρατία της Ελλάδας. Ένας πρωθυπουργός μαριονέτα, ο οποίος δεν ψηφίστηκε για θέση που κρατά αυτήν την περίοδο, λαμβάνει τώρα τις αποφάσεις που θα έχουν επιπτώσεις για τις μελλοντικές γενιές.

Η θέμα δεν είναι εάν χρεοκοπήσουμε, αλλά το πότε και το πώς. Η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει αργά ή γρήγορα και το καλύτερο σχέδιο δράσης είναι να χρεοκοπήσει τώρα. Εάν η χρεοκοπία συνεχίσει να αναβάλλεται και να χειρίζεται από την Τρόικα, τότε η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει κάποια στιγμή στο μέλλον π.χ. το 2013, όταν θα έχει καταστραφεί εντελώς η οικονομία και η κοινωνική συνοχή, και η δημόσια ιδιοκτησία πουληθεί σε ξένες πολυεθνικές. Αυτό που συμβαίνει τώρα συμβιβάζει τη ζωή όχι μόνο των παιδιών μας αλλά και αυτή των εγγονιών μας. Τα εργατικά δικαιώματα και οι δημοκρατικοί θεσμοί που κερδήθηκαν με τη θυσία των πατέρων και των παππούδων μας πωλούνται φτηνά στον τραπέζι παχιών και πλούσιων διαπραγματευτών.

Είναι αλήθεια ότι εάν η Ελλάδα επιλέξει την χρεοκοπία η κυβέρνηση δεν θα είναι σε θέση να πληρώσει τους μισθούς και τις συντάξεις για περίπου δύο μήνες λόγω προβλημάτων ρευστότητας. Όμως, σύμφωνα με τον καθηγητή Κώστα Λαπαβίτσα εάν η Ελλάδα επιλέξει την χρεοκοπία και βγει από την νομισματική ένωση, θα κατορθώσει μπει σε μια πορεία ανάκαμψης. Μία προεπιλεγόμενη χρεοκοπία διοικούμενη από την Ελλάδα θα ανακουφίσει την οικονομία με την ακύρωση ενός μεγάλου μέρους του χρέους, ενώ η υποτίμηση του νέου νομίσματος θα ωθήσει την ανταγωνιστικότητα των εξαγωγών της χώρας.

Μετά από όλα αυτά τα έτη που μελετάω τα οικονομικά έχω φτάσει στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει μόνο μία λύση σε οποιοδήποτε οικονομικό πρόβλημα, όπως οι έλληνες πολιτικοί και η Τρόικα θέλει να πιστεύουμε. Το παιχνίδι τους είναι απλό: παρουσιάζουν τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές ως τη μόνη λύση και υποστηρίζουν ότι αυτές οι οικονομικές θεωρίες που έχουν οδηγήσει τον κόσμο στη χειρότερη οικονομική κρίση έχουν την ισχύ της «φυσικής επιστήμης».

Η αλήθεια είναι ότι ο νεοφιλελευθερισμός δεν είναι ούτε η μόνη λύση ούτε είναι οικονομολόγοι αλάνθαστοι. Σύμφωνα με έναν άλλο νομπελίστα οικονομολόγο Paul Krugman, η κεϋνσιανή προσέγγιση παραμένει το καλύτερο πλαίσιο που έχουμε για να κατανοήσουμε και να ξεπεράσουμε την οικονομική ύφεση. Επίσης, τα οικονομικά κατατάσσονται στις «Κοινωνικές Επιστήμες» και συχνά πέφτουν έξω στις προβλέψεις τους. Εντούτοις, προσεκτική ανάγνωση της οικονομικής ιστορίας μπορεί να μας διδάσκει ένα βασικό οικονομικό μάθημα: οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές δημιουργούν τους κύκλους άνθησης, κρίσης και κάμψης, και δεν εξυπηρετούν ποτέ τα συμφέροντα της ευρύτερης κοινωνίας.

Η Δρ Έφη Κεσίδου είναι επίκουρος καθηγήτρια στα βιομηχανικά οικονομικά στην πανεπιστημιακή Οικονομική Σχολή του Νόττιγχαμ, πανεπιστήμιο του Νόττιγχαμ.

''ΒΗΜΑ''

13-2-2012

Σε ισχύ από σήμερα ο κατώτερος μισθός των 490€!

2012-02-13T02:12:00.000-08:00

Σε ισχύ από σήμερα ο κατώτερος μισθός των 490€!

Σύμφωνα με το άρθρο 1 του νέου Μνημονίου, που ψηφίστηκε χθες το βράδυ από τη Βουλή, την ίδια ώρα...

που το κέντρο της Αθήνας φλεγόταν, οι διατάξεις που αλλάζουν άρδην το σύστημα συλλογικών διαπραγματεύσεων στη χώρα αποτελούν κατά πλειοψηφία «πλήρεις κανόνες δικαίου άμεσης εφαρμογής».

Έτσι, από σήμερα, οι μισθοί που προβλέπονται από την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας (ΕΓΣΣΕ) μειώνονται κατά 22% σε σύγκριση με το επίπεδο που ίσχυε την 1η Ιανουαρίου 2012. Για τους νέους (ηλικίας κάτω των 25), οι μισθοί που ορίζονται από την ΕΓΣΣΕ θα μειωθούν κατά 32%, χωρίς περιοριστικούς όρους.

Από σήμερα, αναστέλλονται και οι διατάξεις του νόμου και των συλλογικών συμβάσεων που προβλέπουν αυτόματες αυξήσεις μισθών, περιλαμβανομένων εκείνων περί ωριμάνσεων.

Υπό το βάρος της αναγκαιότητας του νέου δανείου, ο νόμος πλέον, οδηγεί τους ανειδίκευτους εργάτες αλλά και όσους αμείβονται με τους κατώτατους μισθούς, στην απώλεια έως και τριών μισθών ετησίως.

Μάλιστα, στο κείμενο του Μνημονίου, προβλέπεται δυνατότητα και νέας μείωσης των κατώτατων ορίων που προβλέπει η ΕΓΣΣΕ, έως τον Ιούλιο ώστε να ευθυγραμμισθούν με αυτά της Πορτογαλίας, δηλαδή τα 566 ευρώ μικτά!

Ήδη, από σήμερα, ο κατώτατος μισθός πέφτει στα 586,08 ευρώ (καθαρά 489,38), ενώ για τους νέους κάτω των 25 η αμοιβή καθορίζεται στα 510,94 ευρώ (καθαρά 440,44 ευρώ). Η μείωση των κατώτατων μισθών, εκτιμάται ότι θα συμπαρασύρει μία σειρά επιδομάτων που συνδέονται με την ΕΓΣΣΕ, με κυριότερο το επίδομα ανεργίας το οποίο σήμερα, υπολογίζεται με βάση το 55% του εκάστοτε ισχύοντος ημερομισθίου ανειδίκευτου εργάτη.

Δηλαδή, από τα 461,5 ευρώ που είναι σήμερα το επίδομα ανεργίας, ενδέχεται να υποχωρήσει στα 359,97 ευρώ. Αυτό αναμένεται να ξεκαθαριστεί από το υπουργείο Εργασίας. Αντίστοιχα, πιθανότατα μειώνονται το επίδομα ασθενείας αλλά και η αμοιβή που δίνεται για την άσκηση μαθητείας από τον ΟΑΕΔ σε νέους κάτω των 23 ετών (από τα 527,92 θα πέσει στα 410,26 ευρώ).

Στην έκθεση πάντως της Βουλής, επισημαίνεται πως το εάν υφίστανται λόγοι δημοσίου συμφέροντος, και κυρίως εάν παραβιάζεται η αρχή της αναλογικότητας, αποτελεί ζήτημα το οποίο τελικά θα κριθεί από τα αρμόδια Δικαστήρια, εφόσον, το ζήτημα τεθεί ενώπιόν τους κατόπιν σχετικής δικαστικής προσφυγής.

Όσο για την ισχύ των συλλογικών συμβάσεων, από σήμερα συμβάσεις που έχουν λήξει και δεν έχουν υπογραφεί νέες, εφόσον έχει παρέλθει ένα επιπλέον 3μηνο, καταργούνται. Εφόσον δεν έχει συναφθεί νέα συμφωνία, οι αμοιβές των εργαζόμενων θα επανέλθουν στο βασικό μισθό της σύμβασης, και τα μόνα επιδόματα που θα ισχύουν είναι τα επιδόματα ωρίμανσης, τέκνων, εκπαίδευσης και βαρέων επαγγελμάτων, έως ότου αντικατασταθούν από εκείνα της νέας συλλογικής σύμβασης ή των νέων τροποποιημένων ατομικών συμβάσεων.

Σύμφωνα με τους ειδικούς, η διάταξη αυτή θα οδηγήσει όσους αμείβονται με κλαδικές συμβάσεις, σε απώλεια μισού μισθού. Υπό την προϋπόθεση, ότι δεν θα υπογράψουν ατομικές ή επιχειρησιακές συμβάσεις, που θα οδηγήσουν αυτόματα σε μοναδικό δίχτυ ασφαλείας των μειωμένο κατά 22% κατώτατο...

Ως προς τη διάρκεια ισχύος των συλλογικών συμβάσεων, ο νέος μνημονιακός νόμος ορίζει ως ανώτατη διάρκεια τα 3 χρόνια, ενώ συμβάσεις που έχουν ήδη συναφθεί για 24 μήνες ή περισσότερο, θα έχουν υπολειπόμενη διάρκεια 1 έτους.

Σύμφωνα βέβαια με έγκριτους νομικούς η συγκεκριμένη διάταξη είναι περιττή και προκαλεί ερωτήματα ως προς τη σκοπιμότητά της, αφού το άρθρο 9 του ν. 1876/1990, ορίζει ότι «οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας συνάπτονται για ορισμένο ή αόριστο χρόνο. Κάθε συλλογική σύμβαση εργασίας, που προβλέπει διάρκεια ισχύος πέρα από 1 έτος, θεωρείται ότι έχει αόριστη διάρκεια».

Συνεπώς, οποιαδήποτε συλλογική σύμβαση εργασίας συμφωνείται για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο του έτους, μπορεί να καταγγελθεί ελεύθερα από τα συμβαλλόμενα μέρη, οποτεδήποτε, δηλαδή και πριν από την αναφερόμενη στη σύμβαση διάρκεια.

Επιπλέον από σήμερα όμως, περισσότεροι από 65.000 εργαζόμενοι σε πάνω από 80 δημόσιες υπηρεσίες, ΔΕΚΟ και Τράπεζες, ιδιωτικοποιημένες, υπό ιδιωτικοποίηση ή κρατικού ενδιαφέροντος, μπορούν ανά πάσα στιγμή να βρεθούν εκτός επιχείρησης, καθώς καταργείται η εν λόγω μονιμότητα, οι συμβάσεις μετατρέπονται σε συμβάσεις εργασίας αορίστου χρόνου και είναι δυνατόν να λυθούν, χωρίς να προτείνεται και να αποδεικνύεται κάποια συγκεκριμένη αιτία.

Μόνο όριο θα παραμένει η αρχή της καταχρηστικής άσκησης δικαιώματος. Και για αυτή τη διάταξη, η νομική υπηρεσία της Βουλής έχει εκφράσει τις ενστάσεις της, ως προς την κατάργηση με νόμο, συλλογικών συμβάσεων εργασίας. Να σημειωθεί ότι, ο προηγούμενος εφαρμοστικός νόμος, προέβλεπε για τους συγκεκριμένους εργαζόμενους μείωση αποδοχών κατά 35% σε σχέση με τις απολαβές του Δεκεμβρίου του 2009.

Από σήμερα, καταργείται και η δυνατότητα μονομερούς προσφυγής στον Οργανισμό Μεσολάβησης και Διαιτησίας και απαιτείται πλέον, η σύμφωνη γνώμη και των δύο πλευρών (εργοδοτών και εργαζομένων).

Στο Μνημόνιο καθορίζονται επίσης, δράσεις που πρέπει να ολοκληρωθούν εντός του 2012. Σε αυτές, περιλαμβάνεται η μέχρι τέλος Μαρτίου αναθεώρηση των κοινωνικών προγραμμάτων, μέσω της περικοπής πολλών επιδομάτων.

Με πληροφορίες από capital.gr

ΠΗΓΗ

http://www.epikaira.gr/epikairo.php?id=38447&category_id=89

13-2-2012

''ΝΕΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ'':Μέλλον γραμμένο στο πόδι.Ένα τρομακτικό κατασκεύασμα!!!

2012-02-13T01:48:00.000-08:00

“Μνημόνιο Οικονομικών και Χρηματοπιστωτικών Πολιτικών”.

Πρόκειται για ένα τρομακτικό κατασκεύασμα

(...)

Διαβάζοντάς το δεν πιστεύει κανείς ότι η συζήτηση για τη “σωτηρία της χώρας” είναι σοβαρή

(...)

κάθε Ελληνας πρέπει να αηδιάσει με τον ξεφτιλισμό της Δημοκρατίας

(...)

Μέλλον γραμμένο στο πόδι

Του Γιάννη Μπογιόπουλου

Ο Γιάννης Μπογιόπουλος διαβάζει το νέο μνημόνιο και επισημαίνει τις απίστευτες προχειρότητες του εγγράφου που θα σφραγίσει το μέλλον μας

Πηγή: The Press Project

Στο ελληνικό Κοινοβούλιο έχουν πολλές φορές κατατεθεί μισο-επεξεργασμένα νομοσχέδια, φωτογραφικές διατάξεις, κακές μεταφράσεις και λάθος αριθμοί. Αλλά αυτό που έγινε με το νέο Μνημόνιο δεν έχει προηγούμενο. Οι βουλευτές, με περιθώριο μερικών μόλις ωρών, από το πρωί του Σαββάτου έως την απογευματινή έναρξη της Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων, κλήθηκαν να μελετήσουν 24 πολυσέλιδα κείμενα, μερικά στα αγγλικά. Αυτό από μόνο του είναι υποβάθμιση της Δημοκρατίας. Δεν προλαβαίνουν. Χώρια που πολλοί είχαν αποσπαστεί από... εξωγενείς παράγοντες, όπως η ομιλία του αρχηγού. Ετσι, το “κατεπείγον” αυτή τη φορά άγγιξε την ταχύτητα του φωτός.

Το βασικό κείμενο είναι το λεγόμενο “Μνημόνιο Οικονομικών και Χρηματοπιστωτικών Πολιτικών”. Πρόκειται για ένα τρομακτικό κατασκεύασμα. Οχι μόνο τσεκουρώνει θέσεις εργασίας, μισθούς και συντάξεις στο όνομα μιας απροσδιόριστης “ανταγωνιστικότητας”, σαν να είναι ίδια τα rooms to let και οι γερμανικές βιομηχανίες, αλλά είναι εξωφρενικά ασύντακτο και κακομεταφρασμένο, ελλιπές σε βασικά νούμερα και κωμικοτραγικό έως δακρύων.Διαβάζοντάς το δεν πιστεύει κανείς ότι η συζήτηση για τη “σωτηρία της χώρας” είναι σοβαρή. Οχι τουλάχιστον όσο στηρίζεται σε τέτοια κείμενα. Αρχισα λοιπόν να στέλνω στο Τουίτερ βιαστικές παρατηρήσεις, ανακαλύπτοντας πως υπήρχε ένα έλλειμμα ενημέρωσης. Εως που το ThePress Project μου ζήτησε να τις δημοσιεύσει με έναν πρόλογο. Ιδού λοιπόν τι έγραψα (με την πρόχειρη σύνταξη και τη φόρτιση της στιγμής κάθε ανακάλυψης):

2:03 μ.μ. Είναι ντροπή για τη Δημοκρατία να ζητούν από τους βουλευτές σε 1 μόλις μέρα να κατανοήσουν και να ψηφίσουν όλα αυτά http://bit.ly/x5fgkZ

2:27 μ.μ. Τα έγγραφα που κατατέθηκαν στη Βουλή είναι τόσο ολοκληρωμένα που περιλαμβάνουν πράγματα όπως [Χ] δισ. ευρώ!!!

2:30 μ.μ. "...αίτηση για χρηματοπιστωτική βοήθεια στα Κράτη Μέλη της ευρωζώνης συνολικού ύψους €[ΧΧ] δισεκατομμυρίων" Επίσημο έγγραφο στη Βουλή!!!

2:31 μ.μ. Ανεξάρτητα με τη διαφωνία ή όχι για το Μνημόνιο κάθε Ελληνας πρέπει να αηδιάσει με τον ξεφτιλισμό της Δημοκρατίας

3:21 μ.μ. Στη σελ. 6 του Μνημόνιου σφαγή στα κοινωνικά επιδόματα και προγράμματα κοινωνικής αρωγής 1% του ΑΕΠ, δηλαδή 2,5 δισ. ευρώ!

3:28 μ.μ. Σελ.15 "το συνολικό κόστος ανακεφαλαιοποίησης και εξυγίανσης των τραπεζών εκτιμάται στο ποσό των €[ΧΧ] δισεκατομμυρίων" !!!!!!!!

3:38 μ.μ. "[Αν δεν] είναι δυνατή η επίτευξη μιας νέας συλλογικής σύμβασης μετά από προσπάθειες τριών μηνών, η αμοιβή θα επανέλθει στον βασικό μισθό"

3:42 μ.μ. "Εξάλειψη της μονομερούς προσφυγής σε διαιτησία, επιτρέποντας αιτήσεις για διαιτησία μόνο εάν συναινούν και τα δύο συμβαλλόμενα μέρη".

3:46 μ.μ. "Αυτό θα ευθυγραμμίσει το πλαίσιο του κατώτατου μισθού της Ελλάδας με αυτό συγκρίσιμων κρατών" Με ποια κριτήρια συγκρίσιμων, δεν αναφέρεται!

3:51 μ.μ. "Η αργή ανταπόκριση του πληθωρισμού στην τρέχουσα κρίση..." Εχει και χιούμορ το Μνημόνιο!!!

3:57 μ.μ. Για offshore, καρτέλ, ανασφάλιστη εργασία κ.λπ. δεν βρίσκω τίποτα στο Μνημόνιο. Μάλλον θα τα ξέχασαν...

4:00 μ.μ. σελ.23: "Προβλέπουμε ένα κενό χρηματοδότησης ύψους περίπου €[ΧΧΧ] δισεκατομμυρίων..." Τέτοια θα ψηφίσουν οι βουλευτές. Κενά!

4:01 μ.μ. Σελ23: "καλύπτοντας μια δεξαμενή δημόσιου χρέους ύψους €[xxx] δισεκατομμυρίων" Δεξαμενή όμως

4:02 μ.μ. "Το πρόγραμμά μας θεωρεί ότι θα αντλήσουμε €[ΧΧ] δισεκατομμύρια" Θεώρημα κανονικό

4:03 μ.μ. "μιας μείωσης του κόστους για τόκους από €[ΧΧ] σε [ΖΖ] δισεκατομμύρια)" Εδώ η εξίσωση έχει δύο άγνωστους. Ανώτερα μαθηματικά :P

4:05 μ.μ. "Οι εταίροι μας [...]έχουν δεσμεύσει πρόσθετους πόρους για την στήριξη [...]της Ελλάδας, συνολικού ύψους €[ΧΧΧ] δισεκατομμυρίων" Σαφώς...

4:13 μ.μ. Σελ.7: Εκτός από το νέο Μνημόνιο πρέπει να εφαρμοστούν και ΟΛΑ τα μέτρα ΜεσοπρόθεσμοΥ που δεν εφαρμόστηκαν. Π.χ. επιπλέον κόψιμο επικουρικών

4:31 μ.μ. Σελ.2 "μειώσουμε σημαντικά την επιρροή του κράτους στην οικονομία" Αλλά επιβάλουμε μικρότερους μισθούς με το ζόρι :(

4:34 μ.μ. Η λέξη "ανεργία" αναφέρεται 2 μόνο φορές στο νέο Μνημόνιο και μάλιστα τη μία ως εκβιασμός!

4:35 μ.μ. Σελ18 "Πάγωμα της ‘ωρίμανσης’ που προβλέπεται από τον νόμο και/ή τις συλλογικές συμβάσεις [...] μέχρι η ανεργία να πέσει κάτω από 10%"

4:40 μ.μ. Στη σελ. 19 μαθαίνουμε ότι ανταγωνιστές μας είναι η Πορτογαλία και η Κεντρική και ΝΑ Ευρώπη (που ως γνωστόν έχουν Αιγαίο, Ιόνιο, λάδι κλπ)

4:47 μ.μ. Σελ3 "Το εξωτερικό ισοζύγιο [...] Ωστόσο, καθώς η εγχώρια ζήτηση συνεχίζει να μειώνεται..." Θα βελτιωθεί!!!

5:10 μ.μ. Σελ5 "την επέκταση της κάλυψης των φαρμάκων για τα οποία ισχύει η συμμετοχή" Κακή μετάφραση. Εννοεί μεγαλύτερη συμμετοχή ασφαλισμένων

5:12 μ.μ. Με άλλα λόγια. Και θα παίρνεις λιγότερο μισθό (αν παίρνεις) και θα πληρώνεις περισσότερα για φάρμακα.

5:34 μ.μ. Σελ.7 "Πρόθεσή μας είναι να διατηρήσουμε το σχετικό φορολογικό βάρος από τους έμμεσους φόρους" Που και πιο άδικοι είναι κ υψηλότεροι από ΕΕ

5:39 μ.μ. Σελ 7 παρ. 10 Η μετάφραση από τα αγγλικά μπέρδεψε 325 εκατ. με 325 δισ. Αλλά δεν πειράζει, θα το ψηφίσουν κι αυτό! :P

5:45 μ.μ. Και βέβαια η μετάφραση σκίζει από μαργαριτάρια όπως: "θα εκδώσουμε δευτεροβάθμια νομοθεσία"

5:50 μ.μ. Σελ.8 "Εως το τέλος Σεπτεμβρίου θα ετοιμάσουμε ένα πλήρες σχέδιο κατά της διαφθοράς" Μη βιάζεστε, ας κόψουμε πρώτα μισθούς :P

6:02 μ.μ. Σελ.9 "Σκοπεύουμε να κλείσουμε ένα σύνολο 200 υποχρησιμοποιούμενων τοπικών εφοριών" Της Μυκόνου, π.χ.;

6:07 μ.μ. Εχω κι ένα αναμενόμενο τρόλινγκ σε αυτά που γράφω, αλλά συνεχίζω. Σε όποιον δεν αρέσουν ανφόλοου :))

6:17 μ.μ. "Εως το τέλος Μαρτίου 2012 το αρχηγείο GSTC..." Τι στο διάολο είναι αυτό; Πρέπει να κάνω κι έρευνα αρχείου τώρα;

6:20 μ.μ. GCTC είναι η Γενική Γραμματεία Φορολογικών και Τελωνειακών Θεμάτων. Ούτε ο μεταφραστής δεν το ήξερε!!!!

6:22 μ.μ. Η μετάφραση του Μνημονίου είναι απίστευτη. Αγνοεί μια κεντρική υπηρεσία του ελληνικού κράτους και μάλιστα κομβική για τα έσοδα!!!

6:31 μ.μ. Σελ.9 "θα μεταβιβάσουμε από τ υπουργικό στο διοικητικό επίπεδο[...]τον έλεγχο[...]επιχειρηματικών δραστηριοτήτων" Επιχείρηση είναι η Εφορία;

6:37 μ.μ. Υπόψην ότι: Ασυνταξίες, ανορθογραφίες και απλά λάθη στη μετάφραση τα παραβλέπω.

6:40 μ.μ. "Η κυβέρνηση αναλαμβάνει να εφαρμόσει πλήρως τον φορολογικό κώδικα" Χρειάζεται Μνημόνιο κ γι αυτό ή μας κάνουν και πλάκα;

6:57 μ.μ. Οι παράγραφοι στο ελληνικό πάνε από το 11 στο 12 στο 11(!) στο 13 :P Μπερδεύτηκα!

6:59 μ.μ. Οπότε μετά, το αγγλικό 14 είναι το ελληνικό 13 κοκ. Χάος!

7:04 μ.μ. Μερικές διατυπώσεις είναι απίστευτα στριφνές. Εφαγα 10 λεπτά για να καταλάβω μια πρόταση.

7:07 μ.μ. "θα εκδώσουμε μια εγκύκλιο κατά το Q1 2012" Κι μεταφραστής βαρέθηκε φαίνεται! Q=τρίμηνο

7:08 μ.μ. "με την οποία ρυθμίζεται το ημερολόγιο" Θα γυρίσουμε στο Ιουλιανό;

7:15 μ.μ. "οι έλεγχοι δαπανών με βάση τη δέσμευση και η αρχιτεκτονική που τους συνοδεύει θα μας βοηθήσει να αποτρέψουμε τις μονάδες" Δεκαδικοί μόνο;

7:27 μ.μ. "Θα θεσπίσουμε επίσης κυρώσεις με συνέπεια (όταν απαιτείται)" :))

7:53 μ.μ. "Ο νόμος θα καθιερώσει το Συμβούλιο της Ελ.Στατ. ως συμβουλευτικό" Ανώτατος και μοναδικός άρχων ο πρόεδρος

7:55 μ.μ. Αυτό που λέμε "ενός ανδρός αρχή" γίνεται πράξη με εντολή του Μνημονίου στην ΕΛΣΤΑΤ. Δημοκρατικό...

7:59 μ.μ. Σελ.10 "Κάνουμε προκαταρκτικές ενέργειες για να διασφαλίσουμε πρώιμα κέρδη" Η Εφορία δεν έχει κέρδη, έσοδα έχει!

8:26 μ.μ. "Τράπεζες οι οποίες υποβάλλουν βιώσιμα σχέδια αύξησης κεφαλαίου θα έχουν την δυνατότητα να λάβουν δημόσια στήριξη" Αυτό εξηγεί γιατί έτρεχαν

8:28 μ.μ. Θυμίζω ότι τον τελευταίο μήνα οι τράπεζες άντλησαν δισ από το Δημόσιο δίνοντας προνομιούχες μετοχές

8:30 μ.μ. "Τα δικαιώματα ψήφου του ΕΤΧΣ για τις κοινές μετοχές που κρατά θα περιορίζονται αυστηρά σε συγκεκριμένες στρατηγικές αποφάσεις" !!!

8:31 μ.μ. Μνημόνιο: Δημόσιο χρήμα στις τράπεζες για κοινές μετοχές αλλά με περιορισμένη δυνατότητα ψήφου

8:32 μ.μ. "δικαιώματα ψήφου που αποκτά το ΕΤΧΣ δεν θα μεταβιβάζονται ούτε θα πωλούνται σε κάποια άλλη οντότητα που έχει σχέση με το κράτος" !

8:33 μ.μ. "Θα δίνονται κίνητρα σε ιδιώτες μετόχους να αγοράσουν μετοχές που κρατά το ΕΤΧΣ".

8:37 μ.μ. ΕΤΧΣ: Ελληνικό Ταμείο Χρηματοοικονομικής Σταθερότητας

8:44 μ.μ. "Θα εντοπίσουμε [...]νομοθετικά εμπόδια σε μια ευέλικτη διαχείρηση τ συμβάσεων απασχόλησης στο πλαίσιο εξυγίανσης των τραπεζών" ΟΤΟΕ ακούς;

8:52 μ.μ. "Τα ποσά που θα προέρχονται από τις εκταμιεύσεις του προγράμματος θα κατατίθενται στο ειδικό λογαριασμό αποκλειστικά για το ΕΤΧΣ".

9:00 μ.μ. Μνημόνιο: Το ΕΤΧΣ θα φροντίζει ο τραπεζικός τομέας να "λειτουργεί καλά και είναι επικερδής" Επικερδής! Με το ζόρι!

9:01 μ.μ. Βάζουν το κράτος υπεύθυνο για να έχουν κέρδη οι τράπεζες!

9:02 μ.μ. Αυτό θα ψηφίσουν αύριο οι βουλευτές; Ο,τι ο τραπεζικός τομέας θα είναι "επικερδής" με ευθύνη του κράτους;;;;

9:06 μ.μ. Σελίδα 14 για όσους αμφιβάλουν. Θα γράψω όλη τη φράση

9:07 μ.μ. Σελ.14: "Με την ιδιότητα αυτή, η εντολή του θα είναι να διασφαλίζει ότι οι τράπεζες που είναι κάτω από την διαχείριση του λειτουργούν >>>>

9:07 μ.μ. >>>> σε εμπορική βάση και επαναφέρονται σε τμήμα του Ελληνικού χρηματοπιστωτικού τομέα ο οποίος λειτουργεί καλά και είναι επικερδής" !!!!

9:16 μ.μ. Τα μέλη του ΕΤΧΣ διορίζονται από τον υπουργό Οικονομικών αλλά εγκρίνονται από το Eurogroup

9:32 μ.μ. "Θα εργαστούμε με τις αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης για να λάβουμε εκκαθάριση για κρατική βοήθεια για την λοταρία" !!! Σωστό! Λοταρία γίναμε!

Ακολουθεί το νομοσχέδιο:

Το φωτοτυπημένο σ/ν ή π/ν

δεν αποτελεί το τελικό κείμενο διότι εκκρεμούν

ορθογραφικές και συντακτικές διορθώσεις

(...)

Πηγή

http://tvxs.gr/news/user-post/mellon-grammeno-sto-podi

Η επανάσταση των σιωπηλών

2012-02-13T00:39:00.000-08:00

(...)

«Οι επαναστάσεις είναι τρελές εμπνεύσεις της ιστορίας»

έγραψε ένας επαναστάτης,

που μάλιστα δολοφονήθηκε από τους πρώην συντρόφους του.

Η επανάσταση των σιωπηλών, δεν θα είναι απλώς μια τρελή έμπνευση της ανθρώπινης ιστορίας.

Θα είναι ίσως η συνέχεια και η αποθέωση της.

Έργο της B. Kατράκη

Η επανάσταση των σιωπηλών

του Γιώργου Γραμματικάκη

"Οι Σειρήνες όμως έχουν ένα όπλο πιό φοβερό και από το τραγούδι: τη σιωπή τους. Και πιθανότερο, παρόλο που δεν έτυχε ποτέ, θα ήταν να γλυτώσεις από το τραγούδι τους, παρά από τη σιωπή τους."

Φράντς Κάφκα, Η σιωπή των σειρήνων

Καθώς η κρίση απλώνει βαριά την σκιά της στην χώρα και τις ψυχές μας, πολλοί προσπαθούν να προδικάσουν το μέλλον. Κάποιοι αναλυτές θεωρούν ότι θα υπάρξουν βίαιες αντιδράσεις, άλλοι πάλι ότι η απάθεια θα εξακολουθήσει να κυριαρχεί.

Ενώ όμως μια κλασική επανάσταση δεν είναι ανάμεσα στα ενδεχόμενα -ούτε οι συνθήκες υπάρχουν, ούτε ο εχθρός είναι ορατός- εγώ οραματίζομαι από παλιά μια άλλη επανάσταση. Μια επανάσταση διαφορετική από όσες περιγράφουν τα βιβλία, από όσες απεικονίζουν στις ταινίες τους οι σκηνοθέτες. Την ανάγκη της μάλιστα διατύπωσα πολλά χρόνια πριν. Kαθώς όμως περνά ο καιρός αυτή η άλλη επανάσταση, που οραματίζομαι, κερδίζει διαρκώς σε περιεχόμενο και ορμή.

Η επανάσταση λοιπόν, που οραματίζομαι, θα είναι μια επανάσταση των σιωπηλών. Δεν θα έχει σημαίες αναπεπταμένες, συνθήματα και ιδεολογικές διακηρύξεις. Θα είναι μια επανάσταση βουβή, που θα στηρίζεται απλώς στην αλληλεγγύη των βλεμμάτων. Θα ξεκινήσει από την απόλυτη, την οργισμένη σιωπή, και θα αποδώσει στον άνθρωπο όσα στερήθηκε, όσα ονειρεύθηκε, ό,τι ζήτησε με κραυγές –πριν επιλέξει την σιωπή.

Γιατί αυτή η σιωπή, είναι η απόγνωση και η προσδοκία του. Δεν είναι αποδοχή, μήτε μοιρολατρία. Η σιωπή είναι το μέτρο της διαψευσμένης του ζωής, η πίκρα για τις επαγγελίες που ακυρώθηκαν, η οργή για την υποκρισία και το ψέμα. Η σιωπή είναι το ανώτερο στάδιο της πολιτικής ωριμότητας. Αν οδηγήσει στην επανάσταση, θα είναι μια επανάσταση αληθινή, αφού για πρώτη φορά δεν θα δεσμεύεται από τα λόγια της. Θα δεσμεύεται μόνον από τα αισθήματα της.

Η επανάσταση των σιωπηλών, δεν απευθύνεται λοιπόν σε ορισμένες τάξεις κοινωνικές, ούτε υπόσχεται ευημερία και δικαιώματα. Υπόσχεται μόνον μια άλλη γλώσσα: Την ξεχασμένη γλώσσα της ειλικρίνειας και της ευθύνης. Δεν επιδιώκει την εξουσία, αφού όπως απέδειξε η Iστορία, αυτό οδηγεί στην βία και τον εκφυλισμό. Επιδιώκει, όμως, να αποδώσει στον άνθρωπο την εξουσία της ζωής του, να απαντήσει στην βουβή απόγνωση της σιωπής του. «Η επανάσταση» σχολιάζει ένας θεωρητικός της, «συνιστά μια πνευματική αναταραχή, μέσω της οποίας μια ομάδα ανθρώπων επιδιώκει να θέσει νέα θεμέλια για την ύπαρξη της.”

Σε αυτήν λοιπόν την επανάσταση, που αναζητά αιωνίως τα θεμέλια της, δεν έχουν ίσως θέση οι ποιητές, μήτε οι φιλόσοφοι. Έχουν όμως θέση οπωσδήποτε οι άνεργοι. Ο φιλόσοφος προσπαθεί να καταλάβει τον κόσμο, ο ποιητής δημιουργεί τον δικό του. Ο άνεργος όμως τον στερείται εξ ορισμού. Η ανεργία αποτελεί τον παραλογισμό ενός πολιτισμού, που δεν παύει να επαίρεται για τις κατακτήσεις του. Ο παραλογισμός αυτός, αλλού εκδηλώνεται στην πρόκληση της χλιδής, στον άνεργο σε ταπεινώσεις που δεν τελειώνουν. Ο άνεργος κατέφυγε στην σιωπή, επειδή κουράστηκε να ακούει για επενδύσεις και για τη μείωση της ανεργίας·που εξαιρούν ωστόσο πάντοτε τον ίδιο. Ο άνεργος είναι πια σιωπηλός, όχι επειδή θέλει να κρύψει την οργή του, αλλά επειδή δεν αντέχει να μιλήσει άλλο.

Η σιωπή -που κρύβει την απόγνωση- χαρακτηρίζει ακόμα όσους έχουν έγνοια πραγματική για την φύση και το περιβάλλον. Δεν είναι πάντοτε οι «οικολόγοι». Οι οικολόγοι φλυαρούν χωρίς μέτρο, καταφεύγουν σε θεωρίες και αναλύσεις, ενώ συχνά κρυφοκοιτάζουν την εξουσία. Στην επανάσταση των σιωπηλών θα συμμετέχουν οι άλλοι: Όσοι γνωρίζουν ότι η ανάσα της φύσεως είναι το ίδιο σπουδαία με την δική τους ανάσα, ότι τα τραύματά της αποτελούν τραύματα στο δικό τους το σώμα και την ψυχή. Αν σήμερα η μόνη προσδοκία τους είναι η επανάσταση των σιωπηλών, είναι επειδή κουράστηκαν να υπομένουν: Την ασίγαστη μανία καταστροφής ενός ευλογημένου τόπου, τις απάνθρωπες πόλεις που στεγνώνουν τις ψυχές, την θυσία του αιώνιου και του αναγκαίου στο εφήμερο και το ταπεινό.

Η επανάσταση των σιωπηλών, δεν υπόσχεται νόμους και διατάγματα, που θα αποβλέπουν στην «προστασία» του περιβάλλοντος. Θεωρεί, αντίθετα, ότι είναι ο άνθρωπος που επείγει να προστατευθεί. Εκείνος –που σήμερα σιωπά με απόγνωση- οδηγείται σταθερά στην αποξένωση, επειδή το περιβάλλον μοιάζει να ανήκει πάντοτε σε κάποιους άλλους. Μόνον όμως όπου το περιβάλλον παραμείνει υπερήφανο και ανέγγιχτο, μπορεί να ανθίσει η πραγματική ζωή. Αλλιώς, θα πληθαίνουν οι απομιμήσεις και τα ομοιώματα της.

Στην επανάσταση των σιωπηλών συμμετέχουν και όσοι είδαν τον διαφορετικό κόσμο, που έπλασαν μέσα τους, να διαψεύδεται και να συντρίβεται. Ούτε μετάνιωσαν όμως, επειδή ο δικός τους κόσμος είχε αξίες και ήθος, ούτε μπορούν να τον αλλάξουν. Στην επανάσταση των σιωπηλών, είναι σημαιοφόροι χωρίς σημαίες, πεζοπόροι χωρίς προμήθειες. Διαθέτουν την τιμιότητα του βλέμματος και μια βαθύτερη αξιοπρέπεια. Ο κόσμος που έπλασαν -που είχε αξίες και ήθος- είναι πάντοτε εκεί. Αυτοί, οι σημαιοφόροι –χωρίς σημαίες- στην επανάσταση των σιωπηλών, είναι η εγρήγορση και η συνείδηση της.

Όσοι άλλωστε κατέφυγαν στην σιωπή, δεν έπαυσαν να ονειρεύονται: Την δίκαιη συγκρότηση του κοινωνικού ιστού, την αύρα μιας παιδείας ουσιαστικής, την ενίσχυση των δημιουργικών δυνάμεων που εν είδει μικρής φωτιάς υπάρχουν στον καθένα. Αντί όμως, όσοι καταφεύγουν σήμερα στην σιωπή, να κερδίσουν λίγα από τα όνειρα τους, έγιναν αριθμοί και αποδέκτες. Αριθμοί σε πίνακες στατιστικής και σε μετρήσεις θεαματικότητας, αποδέκτες των παραλογισμών μιας ψηφιακής οικονομίας, όμηροι μιας ζωής που διαρκώς αφυδατώνεται. Κι ενώ τα λόγια των πολιτικών επιμένουν να διαγράφουν κύκλους ανούσιους και υποκριτικούς, εκείνοι, στην σιωπή τους, προτιμούν να ακούν τον ήχο των κυμάτων, και την βουή των επερχομένων γεγονότων.

Αυτός άλλωστε –εγώ ή εσείς- που οραματίζεται την επανάσταση των σιωπηλών, δεν ενδιαφέρεται αν επικριθεί ως ρομαντικός, ούτε αν καταταχθεί από τους εχέφρονες στους υπέρμαχους μιας ουτοπίας, από τις πολλές που γνώρισε η ιστορία. Οι επικριτές της επανάστασης των σιωπηλών, συχνά φορτωμένοι με διπλώματα και κοινωνιολογικές περγαμηνές, αγνοούν την αξία της σιωπής, το εν δυνάμει επαναστατικό της περιεχόμενο. Τι άλλο όμως ήταν, η εξέγερση του Πολυτεχνείου –η μόνη που τελευταία γνώρισε η χώρα- από μια κραυγή σπαρακτική, μια στιγμή επαναστάσεως ύστερα από χρόνια σιωπής; Η σιωπή υπήρχε από νωρίς στις διαψευσμένες προσδοκίες των νέων ανθρώπων, σερνόταν στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα και τους δρόμους της Αθήνας, μιλούσε με μουσικές και αθέατα δάκρυα. Η βία επιτάχυνε την έκφραση της, τα τάνκς προσπάθησαν να καλύψουν την απειλή της.

Οσοι λοιπόν αμφισβητούν την επανάσταση των σιωπηλών, δεν μέτρησαν ποτέ την αξία της σιωπής, δεν έτυχε ποτέ να αντιληφθούν την εκρηκτική της δύναμη. Μήπως όμως μέσα στην σιωπή δεν ανθίζει ο έρωτας - ή και πάλι σιωπηλά δεν πλάθει ο δημιουργός το έργο του;

«Οι επαναστάσεις είναι τρελές εμπνεύσεις της ιστορίας» έγραψε ένας επαναστάτης, που μάλιστα δολοφονήθηκε από τους πρώην συντρόφους του. Η επανάσταση των σιωπηλών, δεν θα είναι απλώς μια τρελή έμπνευση της ανθρώπινης ιστορίας. Θα είναι ίσως η συνέχεια και η αποθέωση της.

Πηγή

http://infognomonpolitics.blogspot.com/2012/02/blog-post_6636.html#.TzjKAFHrRYU

Mην εξουθενώνουμε το ήθος αυτοσεβασμού ...

2012-02-12T05:46:00.000-08:00

(...)

Eχουν ίσως το ελαφρυντικό του πανικού:

κάθε αμφισβήτηση της συμμόρφωσης με τις επιταγές των «αγορών», με το απάνθρωπο παιχνίδι του διεθνούς τζόγου, τους γεννάει τρόμο παραληρηματικό. Aν το χρήμα είναι το μοναδικό «νόημα» της Iστορίας και των στοχεύσεων του βίου, τότε το να προσκυνάς τους ισχυρούς διακινητές του συνιστά νομοτέλεια. Eχουν και το ελαφρυντικό, οι φρυάξαντες, του μιμητικού αντικληρικαλισμού, τυπικού προϊόντος βαλκανικού επαρχιωτισμού και ημιμάθειας. Δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ να πληροφορηθούν τουλάχιστον τι είναι η Eκκλησία, τι είναι ο λειτουργός του εκκλησιαστικού γεγονότος, ποια η σχέση του με το λαϊκό σώμα που συγκροτεί (πραγματώνει και φανερώνει) την Eκκλησία.

(...)

Dmitri Belyukin:''Οld Νew Church''

Mην εξουθενώνουμε το ήθος αυτοσεβασμού

Tου Χρηστου Γιανναρα

Δεν μπορώ να καταλάβω, ίσως από δική μου ελλιπή πληροφόρηση ή ελλιπή ευστροφία, τον δημόσιο στην Eλλάδα λόγο σήμερα που υποστηρίζει επίμονα την ανάγκη να πειθαρχήσουμε άνευ όρων στις οποιεσδήποτε απαιτήσεις των δανειστών μας. Kαταλαβαίνω τους λόγους για τους οποίους καθόλου τυχαίοι πολιτικοί και οικονομολόγοι, με κατακτημένο στον διεθνή στίβο κύρος, υποστηρίζουν ότι η συνταγή της τρόικας για «ανάκαμψη» της ελληνικής οικονομίας είναι εξωφρενικά παράλογη, βυθίζει τη χώρα σε ολοένα βαθύτερη ύφεση. Δεν καταλαβαίνω ανθρώπους στην Eλλάδα τιμημένους με την ευθύνη δημόσιου λόγου, έμπειρους του αφόρητου πνιγμού της οικονομίας από την τρόικα, που εμφανίζονται «βασιλικότεροι του βασιλέως» και δεν διανοούνται αντίρρηση ή αντίσταση στην κατάφωρα λάθος - συνταγή.

Oι αναγνώστες τής εδώ, κάθε Kυριακή, επιφυλλίδας θα έχουν πιστοποιήσει τη συχνή έκφραση οδύνης για την απουσία κάποιων παρεμβάσεων ευθύνης, ενθάρρυνσης, κριτικής μετοχής στην ανέλπιδη αγωνία της ελληνικής κοινωνίας από ηγούμενους θεσμών νευραλγικής σημασίας για την κοινωνική συνοχή και ευρυθμία: Aκαδημία Aθηνών, Πανεπιστήμια, Δικαιοσύνη, Eπιστημονικές Eταιρείες. Aπουσία παρέμβασης, πρωτίστως ουσιαστικού εκκλησιαστικού λόγου, λόγου με προϋποθέσεις και κριτήρια «νοήματος» της ύπαρξης και της συνύπαρξης, της ανθρωπιάς, της αλληλεγγύης.

Kαι να που, απροσδόκητα, στις 3.2.2012 εμφανίστηκε μια επιστολή (με περικοπές στον Tύπο, ακέραιη στο Διαδίκτυο) του αρχιεπισκόπου Iερωνύμου προς τον πρωθυπουργό Παπαδήμο, πραγματική έκπληξη: Xωρίς βολικές αοριστολογίες και ακίνδυνες ιδεαλιστικές γενικεύσεις, χωρίς το παραμικρό ίχνος εθνικιστικής δημαγωγίας ή παραταξιακής πολιτικής οπτικής, ντόμπρα και τίμια, η επιστολή κραυγάζει έγνοια και οδύνη. Δίνει φωνή στη συμφορά, τη συνεχώς επιτεινόμενη, που ζουν εκατομμύρια άνθρωποι των οποίων μπροστάρης, «πάντων διάκονος» και προνοητής, έχει ταχθεί ο αρχιεπίσκοπος.

Aκαριαία φρύαξαν οι μαχητικοί υποστηρικτές της πειθάρχησής μας, άνευ όρων, στην τρόικα. Tο κείμενο της κατάδηλης αγωνίας και έγνοιας του αρχιεπισκόπου παρερμηνεύτηκε με εξαμβλωματική αυθαιρεσία, λοιδορήθηκε, καταγγέλθηκαν ατιμωτικές οι προθέσεις του. Eπιστρατεύθηκε αμέσως η λάσπη ότι «ο κ. Iερώνυμος επιλέγει παράταξη», ότι «ασκεί πολιτική υπαγορεύοντας, μέσω της κριτικής, μια συγκεκριμένη γραμμή πλεύσης»! Oτι «η πλάτη του λαού δεν αντέχει παιχνίδια πολιτικής και από τους εκκλησιαστικούς υπαλλήλους του κράτους»! Oτι «τα λόγια του επισκόπου είναι πισώπλατο χτύπημα σε όσους πληρώνουν τους φόρους τους, βλέπουν την περιουσία τους να αποψιλώνεται και εργάζονται σκληρότερα»!

Eχουν ίσως το ελαφρυντικό του πανικού: κάθε αμφισβήτηση της συμμόρφωσης με τις επιταγές των «αγορών», με το απάνθρωπο παιχνίδι του διεθνούς τζόγου, τους γεννάει τρόμο παραληρηματικό. Aν το χρήμα είναι το μοναδικό «νόημα» της Iστορίας και των στοχεύσεων του βίου, τότε το να προσκυνάς τους ισχυρούς διακινητές του συνιστά νομοτέλεια. Eχουν και το ελαφρυντικό, οι φρυάξαντες, του μιμητικού αντικληρικαλισμού, τυπικού προϊόντος βαλκανικού επαρχιωτισμού και ημιμάθειας. Δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ να πληροφορηθούν τουλάχιστον τι είναι η Eκκλησία, τι είναι ο λειτουργός του εκκλησιαστικού γεγονότος, ποια η σχέση του με το λαϊκό σώμα που συγκροτεί (πραγματώνει και φανερώνει) την Eκκλησία.

O αντικληρικαλισμός, για όποιον σέβεται στοιχειωδώς την Iστορία, δικαιολογείται στις κοινωνίες της Δύσης, που βγήκαν από τον μεσαίωνα με την οδυνηρή εμπειρία του βατικάνειου μοντέλου θρησκειοποίησης της Eκκλησίας. Nα μεταφέρεται αυτή η αγανάκτηση ή αποστροφή και στις κοινωνίες της ελληνικής εμπειρίας, είναι ανιστόρητος μεταπρατισμός, αξιογέλαστο σύμπτωμα μειονεξίας επαρχιώτη.

Oι εκκλησιαστικοί λειτουργοί του λαϊκού σώματος δεν είναι, όπως θα ήθελαν οι οργισμένοι με τον αρχιεπίσκοπο, «θρησκευτικοί υπάλληλοι του κράτους». Δεν δικαιώνουν τον ρόλο τους με την «ψυχολογική στήριξη του πληρώματος», δηλαδή με το να αφιονίζουν το πλήθος για να υποτάσσεται αδιαμαρτύρητα σε εγκλήματα «θεραπειών σοκ» που αποφασίζουν τα διευθυντήρια διεθνών τζογαδόρων. Δεν είναι η Eκκλησία ένας επιπλέον «κοινωφελής» θεσμός ανάλογος με το IKA, δεν εκμαιεύει ανοχή οργανώνοντας συσσίτια. Eίναι τουλάχιστον απληροφόρητος όποιος την ταυτίζει, όχι με το λαϊκό σώμα που τη συγκροτεί, αλλά με μια αυτόνομη διοικητική δομή, ένα Bατικανό ή ένα Kρεμλίνο, που παζαρεύει ρόλους, αρμοδιότητες εξουσιαστικές ή προνόμια – και μάλιστα φοροαπαλλαγές (όταν, ακόμα και ορφανοτροφεία εκλλησιαστικά φορολογούνται βάναυσα).

Kάποτε ελληνικότητα σήμαινε μετάβαση από την «κοινωνίαν της χρείας» στην «κοινωνίαν του αληθούς» και η «πολιτική» για τους Eλληνες, ο βίος της «πόλεως», ήταν «κοινόν άθλημα αληθείας». Δεν γίνεται «πολιτική» και «δημοκρατία», με την ελληνική σημασία των λέξεων, χωρίς Παρθενώνα και Aγια-Σοφιά: χωρίς μεταφυσικό άξονα αναφοράς της ατομικής ευθύνης και της κοινωνικής συνοχής, χωρίς «σέβας του ιερού». Aκόμα και το Σύνταγμα της Πρώτης Eθνικής Συνέλευσης της Eπιδαύρου, όταν θέλησε να ορίσει ποιος είναι Eλληνας και ποιος δεν είναι, κατέφυγε στον μεταφυσικό άξονα της ελληνικότητας, την ταυτότητα πολιτισμού των Eλλήνων: «Oσοι αυτόχθονες κάτοικοι της Eπικρατείας της Eλλάδος πιστεύουσιν εις Xριστόν, εισίν Eλληνες, και απολαμβάνουσιν άνευ τινός διαφοράς όλων των πολιτικών δικαιωμάτων» (1.1.1822).

Bέβαια, από τότε κύλησε νερό πολύ στο αυλάκι της Iστορίας, πολύς μεταπρατισμός, αφόρητη αλλοτρίωση. H ελληνικότητα απόμεινε ευτελισμένη υπηκοότητα, ο πατριωτισμός έγινε ιδεολογία, καραγκιοζιλίστικος εθνικισμός, η Eκκλησία μεταποιήθηκε σε «επικρατούσα θρησκεία» ηθικιστικού φορμαλισμού και ατομικών «πεποιθήσεων».

Eσχατη κατάληξη της αλλοτρίωσης, να εκλιπαρούμε σήμερα να μας μεταχειριστούν οι αχαλίνωτοι κερδοσκόποι σαν δουλοπάροικους, επιεικώς.

Tουλάχιστον, όμως, όταν ξεμυτίζει αναπάντεχα λόγος οδύνης για τη χαμένη αρχοντιά, ας μην τον φτύνουμε.

''ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ''

12-2-2012

I fear for a social explosion: Greeks can't take any more punishment ...

2012-02-12T04:30:00.000-08:00

(...)
Στο όνομα επίτευξης στόχου για μείωση του ελλείμματος
έχουν ωθήσει την Ελλάδα στην οικονομική και κοινωνική καταστροφή.
(...)

''In a democracy, they will never pass because people will resist them. The loan agreement may be voted through, just as our foreign lenders want, but it will be a hollow victory," (...) "Despair is growing. We are soon going to see incredible scenes with everyone taking to the streets if these measures are applied. Something has to give, and at this point it has to come from Europe."

I fear for a social explosion:

Greeks can't take any more punishment

Helena Smith, who has reported from Athens for more than 20 years, says the country is on the edge of a precipice

Helena Smith

Despair has enveloped Greece. This weekend the bankrupt nation, for that is what it is, began negotiating the latest act o a drama that many fear will end in catastrophe – financially, socially and politically.

In an electric atmosphere, with thousands demonstrating outside parliament, MPs began debating the arduous terms of a €130bn (£110bn) rescue package that the interim prime minister, Lucas Papademos, insists is the only way left to avert economic collapse.

"A disorderly default," he said, referring to the 20 March deadline that Greece faces of repaying €14.5bn in maturing debt, "would plunge our country in a disastrous adventure. It would create conditions of uncontrolled economic chaos and social explosion."

With today's vote on the loan deal seen as a ballot on euro membership, political chiefs on both the left and right also weighed in, urging MPs to vote for the accord despite unpopular austerity measures that are likely to define the lives of Greeks for decades. "If we do not dare today, we will live a catastrophe," said the former prime minister and Socialist leader George Papandreou. "The recipe … isn't right or wrong; it's the only one available."

Antonis Samaras, the New Democracy party leader and a vehement opponent of the fiscal remedies meted out to Greece – until participation in Papademos's emergency national unity government forced him to change tack – agreed. The bailout was the only route to survival. "It distances us from bankruptcy, looting, the chaos that would follow," he said.

But in both parties MPs are far from convinced. The country has reached a crossroads, of that there can be no doubt. But almost two years since it was first "rescued" with €110bn, the nation's acceptance of this latest lifeline puts it in a perilous place. Politicians, almost without exception, believe they are "damned if they do and damned if they don't".

After more than two decades reporting from Athens, I can only concur. For the truth – as unpalatable as it may be for the IMF, EU and European Central Bank, Greece's "troika" of creditors – is that, far from plugging the country's budget black holes, the harsh austerity pursued in the name of deficit-reducing goals has pushed it towards economic and social collapse. Relentless wage and pension cuts, tax rises and cost-cutting reforms have left the country a shadow of itself. In its fifth successive year of recession, Greece is a hollowed-out version of what it once was, coming apart at the seams a little more with each day. Men and women forage through rubbish bins late at night. More sleep on the streets. Last week as Eurostat, the European statistic agency, announced that poverty had engulfed more than a third of the nation, it was revealed that unemployment had also exceeded one million people, from a record 19% to 20.9% in one month.

"Nothing functions. Nobody pays anybody any more and the state is not just crumbling but in complete stasis," said Giorgos Kyrtsos, a prominent political commentator. "These guys," he said of officials in the troika of European agencies negotiating the bailout, "should really lose their jobs. They've miscalculated everything. I understand on Friday the police trade union called for their arrests. Well, maybe they are right!"

With the rhetoric at such levels, and none of the sacrifices having improved the situation so far – at more than 10% last year, Greece's budget deficit was way off target – it is easy to see why, among politicians at least, there is little stomach for more. "We don't want to turn our country into a marginalised third world state where citizens are forced to live on slave wages," said one MP, requesting anonymity ahead of the vote. "If we go along with these measures, that is exactly what will happen."

A series of resignations by ministers on Friday, unwilling to support the latest measures, not only underlined the panic of the political class – in a country where MPs no longer feel safe walking in the streets – but proved how tenuous public support is for the bailout. If there is to be a social explosion, many said that it would come because Greeks had been pushed too far. The loan agreement not only will lead to job losses and more cuts in salaries and pensions but a 22% reduction in the minimum wage.

Ferment on the street is back. The clashes during last week's second general strike are generally expected to be a prelude to something much more ominous. "There is going to be a huge social eruption," said Apostalia Kiroudi, an unemployed jeweller shouting herself hoarse in front of parliament."Our politicians lied to us. They never told us the truth, and now they want to pass policies that they have no mandate to do. As that sign says over there," she said, pointing to a friend holding a placard, "We choose to be free. Keep your money." But that was one of the milder slogans.

Unlike two years ago, when the angry graffiti demanded that the "IMF go home" and "reject austerity" it now exhorts protesters to "murder bankers" and "rise in rebellion" and "never be slaves". The spirit of resistance shows no sign of abating. With support for the left, including the militant Communist party (KKE), growing by the day, opposition to any cost-cutting reforms is bound only to increase. "Martial law has to be imposed for these measures to be implemented," said Kyrtsos.

"In a democracy, they will never pass because people will resist them. The loan agreement may be voted through, just as our foreign lenders want, but it will be a hollow victory," he said, adding that after general elections, possibly as early as April, the entire political landscape will have changed. "Despair is growing. We are soon going to see incredible scenes with everyone taking to the streets if these measures are applied. Something has to give, and at this point it has to come from Europe."

12 February 2012

www.guardian.co.uk/world

(H υπογράμμιση-χρωματισμός και η εικονογράφηση του κειμένου της αναρτήσεως- με εικόνες απο το World-Wide Web -γίνεται με ευθύνη του blogger: ''IVOS 2'')