Η πορνοποίηση μιας γενιάς.
![Εικόνα](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgIXbqakaCZEZseNZVo81ebWVBehFhMe09BXJYsvx-yndTYfKLkPmiu_QOwIPEGy0kgNKsOLSyT9zBMp6OQkVMR0dsTk5hrgVBN_UYYmAmPOBemADIKJsT3oF3WT2bD9sxvf5NpmfkmcNsx/s640/im1.7job.gr.238190_2D_2Dfont_2Db_2Dblack_2Db_2Dfont_2Dwhite_2Dsweater_2Dstrapless_2Dtop_2Dclothes_2Dfor_2Dfont_2_15.jpg)
Η ιδέα για ένα βιβλίο που να αφορά την κουλτούρα του πορνό ήρθε στον Κέβιν Σκοτ (Kevin Scott) τη μέρα που η κόρη του αποφάσισε πως έπρεπε απαξάπαντος να αποκτήσει ένα πόνι «Μπρατζ». Επί μήνες το πεντάχρονο κορίτσι τον παρακαλούσε να της πάρει μία κούκλα «Μπρατζ» -με τακούνι-στιλέτο, δικτυωτό καλτσόν, μίνι φούστα, και πελώρια κουταβίσια μάτια στο υπερμέγεθες κεφάλι. Αλλά το βλέμμα της κούκλας φαινόταν στον Σκοτ κάπως υπερβολικά σέξι για ένα προνήπιο, κι έτσι αποφάσισαν με τη σύζυγό του να πάρουν στην κόρη τους μία άλλη κούκλα, που ικανοποίησε τη μικρή μια χαρά. Μόνο που λίγους μήνες αργότερα, η «Μπρατζ» έβγαλε τη σειρά της «μωρά Μπρατζ». «Αν οι κούκλες Μπρατζ έμοιαζαν με εκπορνευόμενες Μπάρμπι, αυτά τα "μωρά" έμοιαζαν επίσης να εκπορνεύονται!» ξεσπάει ο Σκοτ. Για μία ακόμα φορά κατάφερε να πείσει την κόρη του να της πάρει ένα «μικρό μου πόνι» και προς στιγμή, κάθε σχετική συζήτηση σταμάτησε. Έως ότου, όπως ήταν αναμενόμενο, η Μπρατζ έβγαλε τα «πόνι Μπρατζ». Κ