''Ελλάς,Ελλάς ... τα σκουπίδια δίνουν πάρτι στα στενά. ''

 Αχ αχ αχ, καλέ συμπεθέρα!

(Προστατεύοντας τη συμβολική αξία...)

Φαίνεται ότι «οι εικόνες και τα συμβολικά κατασκευάσματα του παρελθόντος είναι εντυπωμένα, σχεδόν όπως και οι γενετικές πληροφορίες στην ευαισθησία μας.

Κάθε νέα ιστορική περίοδος αντικατοπτρίζεται στην εικόνα και την ενεργό μυθολογία του παρελθόντος της».

Ο πρωθυπουργός, λόγου χάριν, προσπαθεί να εξασφαλίσει τις εγγυήσεις των «συμμάχων» μας για να δανειστεί η Ελλάδα ισότιμα και δίκαια, μετά ένα road show δυστυχίας, ένα επαναφερόμενο κατά πολλούς σύμβολο τύπου Μποστ, ως η Μαμά Ελλάς, ο Πειναλέων και η Ανεργίτσα.

Ταυτόχρονα, επιχειρεί να καλλωπίσει το κράτος μας, με μεταρρυθμίσεις τύπου «Καλλικράτη», πρόταση «πρωτοποριακή», αν είχε ξεχάσει κανείς τον Αντώνη Τρίτση, του οποίου το Ελληνικό Ριζοσπαστικό Κίνημα είχε προτείνει (1989) την οικονομική ανάπτυξη της χώρας με βάση την ανάπτυξη των περιφερειών.

Γιατί π.χ. δεν επιχειρείται ένας «Καλλικράτης» και στην Εκκλησία της Ελλάδος σε συνεννόηση φυσικά με την Ιερά Σύνοδο, όταν ο αριθμός των μητροπολιτών έχει ξεπεράσει τους 95; Η Εκκλησία της Ρωσίας, λόγου χάριν, έχει 15 μητροπόλεις, 49 αρχιεπισκοπές και 77 επισκοπές. Ειρήσθω εν παρόδω ότι όπως σημειώνει ο Ι.Μ. Κονιδάρης, «... το 1922, με νόμο μετονομάσθηκαν όλες οι Επισκοπές σε Μητροπόλεις και ο Μητροπολίτης Αθηνών σε Αρχιεπίσκοπο, τίτλος υποδεέστερος του Μητροπολίτη!». Εχει λοιπόν 80 μητροπολίτες, που μαζί με τις μητροπόλεις του Οικουμενικού Πατριαρχείου και της Εκκλησίας της Κρήτης ξεπερνούν τους 95, με απολαβές γενικού διευθυντή υπουργείου, όταν σύμφωνα με το μητροπολιτικό σύστημα -απόλυτα σύμφωνο με την παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας- το οποίο είχε διατυπώσει ο αείμνηστος καθηγητής της Θεολογικής Σχολής Γεράσιμος Κονιδάρης, θα έπρεπε να είχε μόνον 10, περίπου, μητροπόλεις. Ο «Καλλικράτης» της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι πολύ παλιός και προστατεύει την κοινοτική αντίληψη των Ελλήνων που διατήρησε το γένος, πράγμα που δεν κάνει ο σύγχρονος.

Γιατί δεν διατυπώθηκε ταυτόχρονα ένας «Καλλικράτης» για την εκπαίδευση, αφού η οργάνωση της εκπαίδευσης σχετίζεται άμεσα και με τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση, ενώ διατηρείται η διοίκηση τεμαχισμένη σε γραφεία πάνω από 350, μαζί με τα γραφεία επαγγελματικής εκπαίδευσης και φυσικής αγωγής; Σε διευθύνσεις νομαρχιακές (116) και περιφερειακές (13) και με ένα σύνολο εκπαιδευτικών που απασχολείται στη διοίκηση -εκτός ΑΕΙ- περίπου 12.000 κατά μετρίους υπολογισμούς -εάν αριθμήσουμε τα κατά προσέγγιση ωράριά τους- μαζί με τους διευθυντές σχολείων, υποδιευθυντές και γραμματείς συν τα ΚΕΔΔΥ, ΚΠΕ, ΠΕΚ, ΚΕΣΥΠ, ΓΡΑΣΕΠ, ΑΠΥΣΠΕ, ΠΥΣΠΕ, ΑΠΥΣΔΕ, ΠΥΣΔΕ, ΠΥΣΕΕΠ, ΠΥΣΔΙΠ, Κ.Ε. ΠΛΗΝΕΤ, ΕΚΦΕ, ΓΑΚ, ΙΚΥ, ΔΟΑΤΑΠ, ΟΕΕΚ, ΟΕΔΒ, ΕΙΝ, ΚΕΕ, ΙΔΕΚΕ ΙΠΟΔΕ, ΟΕΕ, ΕΚΕΠ, Π.Ι. όπου συνήθως οι εκπαιδευτικοί παρέχουν και υπηρεσίες διοίκησης εκτός του εκπαιδευτικού έργου; Γιατί δεν ενεργοποιήθηκαν ποτέ τα Περιφερειακά Κέντρα Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού, ώστε να σχεδιάσουν την εκπαίδευση σε επίπεδο περιφέρειας ή γιατί τώρα με τον «Καλλικράτη» δεν επιχειρήθηκε μια αναδιοργάνωση του οργανωτικού σχήματος;

Γιατί δεν διατυπώθηκε ένας «Καλλικράτης» για τη διοίκηση των υπουργείων όταν στο ίδιο κτίριο πολλές φορές συστεγάζονται μία και δύο ΔΟΥ;

Γιατί, όπως έλεγε με χιούμορ μια σκεπτικίστρια μαθηματικός επηρεασμένη από τον Μποστ, που κυρίως σατίριζε την εξάρτηση της Ελλάδος από τον ξένο παράγοντα,

«είμαστε ένα σέξι κράτος.

Οι πολλές ΔΟΥ και οι πολλοί οργανισμοί ελέγχου δημιουργούν τη μονόδρομη και απόλυτη αίσθηση μιας παράφορης καταδικασμένης ερωτικής σχέσης, όπου δεν παίρνεις σχεδόν τίποτα απ' όσα δίνεις, ιδίως στους τομείς της υγείας και παιδείας».

 Θα μπορούσε κάποιος να συμπληρώσει ότι, όπως σημείωνε ο Φρόιντ και επισήμανε ο Ε.R. Kandel,

«δεν μπορεί κανείς να κατανοήσει τις δικές του μη συνειδητές διεργασίες κάνοντας ενδοσκόπηση. Μόνο ένας πεπειραμένος ουδέτερος εξωτερικός παρατηρητής... μπορεί να διακρίνει το περιεχόμενο του ασυνειδήτου ενός άλλου ατόμου».

Πιθανόν το ΔΝΤ να είναι μια κάποια λύση αντί για κάποιον ψυχίατρο και... στο βάθος η δραχμούλα;

Το χιούμορ, βέβαια, είναι μια «απάντηση», αλλά σε μια Ελλάδα που εξακολουθεί να παραμένει ακριβή παρά τη συμπίεση των εισοδημάτων, με έναν υπερδανεισμό τα τελευταία χρόνια από τράπεζες του εξωτερικού, δημιουργείται η ανάγκη άμεσης αναδιοργάνωσης του συνόλου της διοίκησης συγχρόνως με τα μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής. Οι συνηθισμένοι μηχανισμοί είναι μάλλον αδύνατο να λειτουργήσουν χωρίς να υποστούν μεταλλάξεις. Οπότε, είναι μάλλον σαφές ότι θα οδηγηθούμε σε μια απόλυτη αντικειμενικοποίηση των κριτηρίων διαβίωσης και βέβαια των κριτηρίων φορολόγησης.

Αυτό με απλά λόγια σημαίνει ότι, για να ζεις τώρα στην Ελλάδα, πρέπει να πληρώνεις. Κανείς δεν εύχεται φυσικά να υπάρξει ξανά σλόγκαν του τύπου: Η Ελλάδα είναι μια ακριβή χώρα, αν δεν μπορείς... διαλέγεις μια φθηνότερη και μεταναστεύεις. Ισως ξεχνάμε καμιά φορά ότι ο μικρός δανεισμός σε σχέση με το ΑΕΠ πριν από το '81 ήταν δυνατός επειδή ακριβώς για ένα μεγάλο διάστημα υπήρξε μια αύξουσα μετανάστευση, στην οποία συντέλεσαν και οι λεγόμενες παγωμένες πιστώσεις. Υπάρχει ακόμα και από την εποχή της χούντας η επιστολή του Σ. Παττακού, όπως την επανέφερε στη μνήμη μας παλαιότερα ο Ν. Νικολάου, ο οποίος με το ιδιότυπό του ύφος έγραφε:

 «Διά του ανωτέρω σχετικού (του είχε αποσταλεί επιστολή που του γνώριζε οφειλές επιχειρηματιών) εγνώσθη, ότι αι οφειλαί του συγκροτήματος... προς την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος, ανέρχονται εις το ποσόν των 546 εκατ. δρχ., εξ ων 523 ληξιπρόθεσμοι τοιαύται. Η εικών είναι απαραδέκτως απαράδεκτος. Πρόκειται περί καταστάσεως μη δυναμένης να αιτιολογηθεί εις μίαν κοινωνίαν εναρέτων ανθρώπων. Κάμνω την δήλωσιν ότι τοιαύτης μορφής επιχειρηματίαι, αφερέγγυοι και μη ικανοί, θα πρέπει να καταχωρούνται εις ειδικόν πίνακα ανυπολήπτων προσώπων μη δικαιουμένων ουδεμιάς τιμής, ούτε ηθικής, ουδέ και υλικής» (ένας πρώτος Τειρεσίας, όπως καταλαβαίνετε, του κ. Παττακού διδάξαντος).

Ο Ιγνάσιο Ραμονέ γράφοντας πριν από την εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα σημείωνε:

 «Ο Μπαράκ Ομπάμα θα κληθεί να διαχειριστεί τη "νέα παρακμή" της χώρας του. Κάτι τέτοιο ενέχει μεγάλους κινδύνους... και η Ιστορία αποδεικνύει ότι δεν έχουμε κάτι καλό να περιμένουμε από τις κρίσεις· συνήθως εγκυμονούν Χίτλερ και Στάλιν, παρά Γκάντι».

Στα Δεκεμβριανά του 2008 το σύνθημα ήταν

«Δεν αντέχουμε άλλο να βλέπουμε να ρημάζουν τις ζωές μας»

και όπως είχε γράψει ο Πλάτωνας στον Παρμενίδη,

 «δίχως ένα σταθερό σημείο» η «σκέψη δεν θα έχει πού να στραφεί».

Ο κ. Παπανδρέου ή θα ανακαλύψει αυτό το σταθερό σημείο ή θα αποτύχει.

Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος, τα αντικειμενικά οικονομικά μοντέλα να επιχειρήσουν να χωρέσουν τον άνθρωπο σε ένα ρούχο ραμμένο από άλλους για όλους. Ομως ο κόσμος είναι ποικίλος, πολύμορφος, διαφορετικός και δίκαιος τελικά. Ας μη χαραμίσουμε αυτό το σοκ ως ευκαιρία για να αλλάξουμε, αλλά πάλι δεν μπορούμε όλοι να χωρέσουμε στο ίδιο κουστούμι.

 Και όπως λέγανε και οι γυναίκες μιας κάποιας ηλικίας αναφερόμενες στην κ. Μέρκελ:

Αχ αχ αχ, καλέ συμπεθέρα! Τίποτα δεν δίνεις...

Του Δ.Κ. ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ

Ανάλυση στα γεγονότα

Από την '' Ελευθεροτυπία ''

20 Μαρτίου 2010 
( Ο τίτλος αναρτήσεως,η εικονογράφιση και η υπογράμμιση-έντονη γραφή γίνονται με ευθύνη του blogger)