Ένα σημείωμα για τον ελληνο-αμερικανικό Στρατηγικό Διάλογο.


 Ο διάλογος αποτελεί μια συνηθισμένη μορφή διμερούς επικοινωνίας μεταξύ δύο κρατών στην οποία δεν εμπλέκονται υψηλά ιστάμενοι αξιωματούχοι, δεν υπάρχει δεσμευτική ατζέντα και συνήθως προετοιμάζεται το επίσημο πλαίσιο για την επίλυση διαφορών υπό τη μορφή διαπραγματεύσεων. Αντίθετα, ο Στρατηγικός Διάλογος είναι το αποτέλεσμα της επιλογής δύο χωρών να αναβαθμίσουν τις σχέσεις τους και να διαμορφώσουν ένα ευέλικτο θεσμικό σχήμα σε υψηλό επίπεδο αντιπροσώπευσης για την εναρμόνιση της εξωτερικής πολιτικής τους και την αποτελεσματική συνεργασία πάνω σε σημαντικά ζητήματα κοινού ενδιαφέροντος. 

Οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν εδώ και αρκετά χρόνια αυτό το διπλωματικό εργαλείο, ενισχύοντας τις διμερείς σχέσεις τους με χώρες που αποτελούν κρίσιμους εταίρους σε περιοχές στρατηγικού ενδιαφέροντος για τις ίδιες. Έτσι λοιπόν, έχουν αναβαθμίσει τις διμερείς σχέσεις τους προωθώντας τον Στρατηγικό Διάλογο με αρκετές χώρες, ενώ συμμετέχουν και σε τριμερείς Στρατηγικούς Διάλογους, γεγονός που υποδηλώνει την επιτυχία των σχετικών διπλωματικών πρωτοβουλιών.

Μέχρι πρόσφατα, η Ελλάδα βρισκόταν έξω από το πλέγμα του Στρατηγικού Διαλόγου, καθώς για αρκετά χρόνια οι ΗΠΑ είχαν επιλέξει να αναβαθμίσουν τις σχέσεις τους στην περιοχή με την Αίγυπτο, το Ισραήλ και την Τουρκία. Ωστόσο, η διπλωματική διελκυστίνδα που έχει επιλέξει να στήσει το καθεστώς Ερντογάν με την πολιτική προσέγγισης της Ρωσίας, αναγκάζει τις ΗΠΑ να ενεργήσουν με τρόπο, ώστε να υποβαθμίσουν τη σχέση τους με την Τουρκία, χωρίς όμως να την διαρρήξουν. Με άλλα λόγια, η αναβάθμιση των σχέσεων με την Ελλάδα με την εκκίνηση του Στρατηγικού Διαλόγου αποσκοπεί, ανάμεσα σε άλλα, και στην ελεγχόμενη άσκηση πίεσης στην Τουρκία προκειμένου να μειωθούν τα περιθώρια των διπλωματικών ελιγμών της που πλήττουν τα αμερικανικά συμφέροντα και κοστίζουν στην σταθερότητα και την ασφάλεια στην περιοχή.

Φυσικά, ο Στρατηγικός Διάλογος Ελλάδας-ΗΠΑ δεν περιορίζεται στην προσπάθεια αντιστάθμισης των τουρκικών διπλωματικών πρωτοβουλιών, αλλά υπηρετεί τη συνολική στρατηγική αντίληψη των ΗΠΑ στην περιοχή. Άλλωστε, ήδη στην κοινή συνέντευξη τύπου κατά την επίσημη επίσκεψη του έλληνα Πρωθυπουργού στην Ουάσιγκτον τον Οκτώβριο του 2017 φάνηκε η προθυμία και των δύο πλευρών, με επισπεύδουσες τις ΗΠΑ, για την αναβάθμιση των διμερών σχέσεων και της συνεργασίας στο επίπεδο του Στρατηγικού Διαλόγου. Για τις ΗΠΑ η ασφάλεια, η ενέργεια και η περιφερειακή συνεργασία στη Νοτιοανατολική Ευρώπη και την Ανατολική Μεσόγειο αποτελούν προτεραιότητες και επιλογές υψηλής πολιτικής. Η Ελλάδα προσφέρει το θεμέλιο για να δημιουργηθεί μια βαλκανική ζώνη ανάσχεσης της ρωσικής επιρροής και παράλληλα αποτελεί γεωγραφική και πολιτισμική γέφυρα στη Μέση Ανατολή. 

Στην πρώτη περίπτωση, η οικονομική διείσδυση ρωσικών επενδυτικών σχημάτων ειδικά στη Βόρεια Ελλάδα ενεργοποίησε με αρκετή καθυστέρηση τα αμερικανικά αντανακλαστικά, ενώ η πολιτική επιρροή της Ρωσίας σε περιοχές των Δυτικών Βαλκανίων και ο αποσταθεροποιητικός ρόλος της στην εσωτερική πολιτική σκηνή χωρών, όπως η πΓΔΜ, ανάγκασε τις ΗΠΑ να αναζητήσουν και να ενισχύσουν τον σταθεροποιητικό ρόλο της Ελλάδας. Μέσα σε αυτό το σχήμα θα πρέπει να ιδωθεί και η ασυνήθιστη κίνηση του ελληνικού ΥΠΕΞ με την κλιμάκωση της διπλωματικής κρίσης με τη Ρωσία το περασμένο καλοκαίρι και την απέλαση ρώσων διπλωματών. 

Στη δεύτερη περίπτωση, η Ελλάδα διαθέτει τις επιχειρησιακές δυνατότητες για την εμπέδωση της ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο, ενώ την τελευταία δεκαετία εξελίσσεται σε σημαντικό ενεργειακό κόμβο που μπορεί να συμβάλει στην ενεργειακή απεξάρτηση της Ευρώπης από το ρωσικό φυσικό αέριο με τη μεταφορά φυσικού αερίου από το Αζερμπαϊτζάν και την Ανατολική Μεσόγειο. Επιπλέον, η Ελλάδα διατηρεί παραδοσιακά πολύ καλές σχέσεις με τα αραβικά κράτη, γεγονός που αποτελεί ένα συγκριτικό πλεονέκτημα για το οποίο εύλογα ενδιαφέρεται η αμερικανική εξωτερική πολιτική. Σε κάθε περίπτωση, η Ελλάδα έχει αναπτύξει μέσα από την εντατική διεξαγωγή πολυμερούς διπλωματίας ένα δίκτυο με χώρες των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου, ορισμένες από τις οποίες δεν συμμετέχουν στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Είτε πρόκειται για μια αμιγώς ελληνική πολιτική επιλογή, είτε οφείλεται στην ενθάρρυνση και την ενίσχυση των ΗΠΑ, η ουσία είναι πως η έναρξη του Στρατηγικού Διαλόγου ανάμεσα σε Ελλάδα και ΗΠΑ αναμένεται να κεφαλαιοποιήσει τη σχέση μας με τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία και τη Σερβία, και από την άλλη με την Αίγυπτο, το Ισραήλ και την Κύπρο.

Οι ΗΠΑ επιδιώκουν να μονοπωλήσουν την ασφάλεια και την ενέργεια στην περιοχή και προφανώς είναι πρόθυμες να ενισχύσουν ακόμη και περιφερειακά πολυμερή σχήματα, ώστε να μην ανατραπούν οι υφιστάμενες ισορροπίες. Επιπλέον, πρέπει να σημειωθεί ότι το ενδιαφέρον της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής δεν εντοπίζεται μόνο στην ανάσχεση της ρωσικής επιρροής, αλλά και στην ναρκοθέτηση του λεγόμενου Δρόμου του Μεταξιού. Οι ΗΠΑ επιθυμούν να κρατήσουν μακριά από την Ανατολική Μεσόγειο και τα Βαλκάνια την Κίνα, και η θεσμική συνεργασία με κυβερνήσεις σε αυτές τις περιοχές είναι μια σημαντική γεωπολιτική προτεραιότητα. Μάλιστα, αν στη συνολική εικόνα προσθέσουμε και το γεγονός ότι η Κίνα και η Ρωσία διαμορφώνουν μια κοινή ατζέντα για την ασφάλεια και την ενέργεια μέσα από τον Οργανισμό Συνεργασίας της Σανγκάη, στον εταιρικό διάλογο της οποίας συμμετέχει και η Τουρκία, γίνεται κατανοητό ότι ο Στρατηγικός Διάλογος των ΗΠΑ με την Ελλάδα, αλλά και την Αίγυπτο και το Ισραήλ θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ένα μονιμότερο φόρουμ για να αντιμετωπιστούν οι σινορωσικές διπλωματικές και θεσμικές πρωτοβουλίες.

Στην παρούσα φάση, η Ελλάδα προσέρχεται στο τραπέζι του πρώτου Στρατηγικού Διαλόγου με αναβαθμισμένο ρόλο, κυρίως εξαιτίας του τουρκικού αναθεωρητισμού και της κρίσης που έχει προκαλέσει ο τούρκος Πρόεδρος στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις. Είναι λοιπόν σημαντικό να καταφέρει να αποσπάσει δεσμεύσεις που αφορούν σε αμερικανικές επενδύσεις και εξοπλιστικά προγράμματα που λαμβάνουν υπόψη τις παρούσες οικονομικές συνθήκες και τις επιχειρησιακές ανάγκες των ενόπλων δυνάμεων. Το αποτέλεσμα θα φανεί στο Μνημόνιο Συνεννόησης (MoU) που θα λογικά θα υπογραφεί από τις δύο πλευρές και θα εγκαινιάζει τη συνεργασία σε κρίσιμους τομείς όπως η ασφάλεια, η ενέργεια, και οι οικονομικές σχέσεις και το εμπόριο. Και φυσικά η συνεργασία θα κριθεί σε ένα χρόνο από τώρα, στην επόμενη συνάντηση σε επίπεδο Στρατηγικού Διαλόγου, στην Αθήνα. 

  Μιλτιάδης Σαρηγιαννίδης,
Επίκουρος Καθηγητής Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου, Νομική Σχολή ΑΠΘ.

https://www.liberal.gr/arthro/232580/apopsi/arthra/
ena-simeioma-gia-ton-ellino-amerikaniko-stratigiko-dialogo.html
 12 Δεκεμβρίου 2018 





            ΣΧΕΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ            

 1.
Αυστηρή αμερικανική προειδοποίηση για Nord Stream
 και Turkish Stream. 

Σαφές μήνυμα τόσο προς τη Ρωσία όσο και προς τις χώρες και τις εταιρείες που συνεργάζονται με τη Μόσχα για την κατασκευή του αγωγού Nord Stream 2 έστειλε χθες ο υφυπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ, επικεφαλής για θέματα ενέργειας Francis Fannon. 

Έχοντας ολοκληρώσει τη νέα ευρωπαϊκή του περιοδεία σε Τσεχία, Κροατία και Ουγγαρία (νωρίτερα φέτος είχε επισκεφθεί Ουκρανία, Πολωνία, Πορτογαλία και Ελλάδα), το ανώτατο στέλεχος του State Department υπογράμμισε εκ νέου χθες τη σημασία που έχει για την αμερικανική πολιτική το θέμα της ενεργειακής ασφάλειας και της διαφοροποίησης των πηγών στην Ευρώπη.

Με δεδομένη την επιθετικότητα της Ρωσίας τις τελευταίες εβδομάδες, καθίσταται επίκαιρη η πολιτική προτεραιότητα για ενεργειακή ασφάλεια, καταδικάζουμε έντονα τη ρωσική επιθετικότητα στη θάλασσα του Αζόφ, το κλείσιμο του στενού του Κέρχ αποτελεί ξεκάθαρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου, οι κινήσεις της Ρωσίας ενισχύουν την διεθνή πεποίθηση ότι ο αγωγός Nord Stream 2 αποτελεί άμεση προσβολή για τον διατλαντικό στόχο της ενεργειακής ασφάλειας, τόνισε ο κ. Fannon.

Ο ίδιος πρόσθεσε ότι όλο και περισσότερες χώρες αναγνωρίζουν τον κεντρικό ρόλο της ενεργειακής διαφοροποίησης ως θεμέλιο της ενεργειακής ασφάλειας. 

Μάλιστα ο Αμερικανός υφ. ΥΠΕΞ μεταξύ των έργων που αποτελούν υποδομές κλειδιά που θα διευκολύνουν την ευρωπαϊκή ενεργειακή ενοποίηση και θα υποστηρίξουν την διαφοροποίηση, ανέφερε πρώτο στη λίστα τον ελληνοβουλγαρικό αγωγό IGB, που περιλαμβάνει επίσης τα έργα συγχρονισμού των ηλεκτρικών συστημάτων της Βαλτικής με την ηπειρωτική Ευρώπη και τον τερματικό σταθμό LNG στο Κρκ της Κροατίας.

"Η Ρωσία δε θέλει επιλογές, δε θέλει μια αγορά με πραγματική διαφάνεια. Έχουμε αποδείξεις για το πως λειτουργεί θετικά η δημιουργία επιλογών, όπως συνέβη στην Λιθουανία, όπου κατασκευάστηκε μια στρατηγική υποδομή FSRU το οποίο ενίσχυσε τον ανταγωνισμό και μείωσε τις τιμές” πρόσθεσε.

Το δεύτερο μήνυμα του Αμερικανού διπλωμάτη αφορά στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Όπως είπε η πολιτική ενθάρρυνση για διαφοροποίηση των ενεργειακών πηγών περιλαμβάνει τόσο τις διαδρομές του φυσικού αερίου όσο και την περαιτέρω ανάπτυξη των ΑΠΕ. Είναι σημαντικό να σταθμίσουμε το ρόλο της πράσινης ενέργειας και αυτό το επισήμανα στις συζητήσεις που είχα στην Ευρώπη, τόνισε ο κ. Fannon,  ο οποίος παράλληλα υπογράμμισε τη στήριξη των ΗΠΑ στο νότιο διάδρομο του φυσικού αερίου (Southern Corridor) ένα έργο αξίας 40 δισ. δολαρίων στο οποίο δεν υπάρχει αμερικανική επένδυση.

Το τρίτο μήνυμα του στελέχους του State Department, ο οποίος νωρίτερα είχε επισκεφθεί και την Κύπρο, αφορούσε στο ρόλο της Ανατολικής Μεσογείου για την ενεργειακή ασφάλεια και διαφοροποίηση της Ευρώπης. "Θέλω να επισημάνω ότι αυτήν την περίοδο ενεργοποιούνται νέες πηγές αέριου. Στην Αν. Μεσόγειο όπου βρέθηκα λίγες εβδομάδες πριν,  υπάρχουν σημαντικοί όγκοι φυσικού αερίου και η ανάπτυξη της περιοχής θα επιτρέψει οι ποσότητες αυτές να βρουν το δρόμο τους στις παγκόσμιες αγορές και βέβαια στην Ευρώπη” τόνισε. 

Κυρώσεις

Στον αντίποδα ο υφυπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ ήταν ιδιαίτερα αυστηρός σε σχέση με τον αγωγό Nord Stream 2 αλλά και τον αγωγό Turkish Stream. Είναι έργα που επιδιώκουν να ενισχύσουν την εξάρτηση στο ρωσικό αέριο παρά να ενισχύσουν την ασφάλεια, δεν είναι εμπορικά έργα, είναι πολιτικά εργαλεία, τόνισε ο ίδιος. Μέσα από τον αγωγό Nord Stream 2 η Ρωσία επιδιώκει να ενισχύσει την επιρροή της στη Δύση και την ίδια στιγμή να απομακρύνει την Ουκρανία από την Ευρώπη, πρόσθεσε. 

Έστειλε μάλιστα μήνυμα ότι το να συνεργάζονται εταιρείες και να συμμετέχουν στον αγωγό Nord Stream 2 είναι ασύμβατο και ασυνεπές με τις ατλαντικές αξίες. Δε θέλουμε οι Ευρωπαίοι φίλοι μας να πέσουν θύμα της πολιτικής και οικονομικής χειραγώγησης της Ρωσίας.

"Οι εταιρείες που συνεργάζονται με τον τομέα των ρωσικών ενεργειακών εξαγωγών και των αγωγών, δραστηριοποιούνται σε έναν κλάδο που ενέχει σημαντικό ρίσκο κυρώσεων. Αναθεωρούμε συνεχώς τις δράσεις μας και τις κυρώσεις, ενθαρρύνουμε τις κυβερνήσεις και τις εταιρείες να επικοινωνήσουν μαζί μας εάν έχουν απορίες για αυτή τη διαδικασία” τόνισε. 

Χάρης Φλουδόπουλος

12/12/2018

2.
Από τον Αντιαμερικανισμό 
στη Συρρίκνωση του Γεωπολιτικού Αισθητηρίου των Ελλήνων.

Την επίσκεψη Τσίπρα στην Ουάσινγκτον διαδέχθηκαν τυμπανοκρουσίες από την πλευρά του φιλοκυβερνητικού στρατοπέδου και πανηγυρισμοί για την υποτιθέμενη ένταξη της Ελλάδας στον «άξονα των ισχυρών», δηλαδή στο μπλοκ ΗΠΑ-Ισραήλ-Σαουδικής Αραβίας. Είναι γνωστή στις Διεθνείς Σχέσεις, και συζητείται ακαδημαϊκά και δημοσιογραφικά η αντιπαράθεση μεταξύ δυο σχολών, των «ρεαλιστών» και των «ιδεαλιστών», που χονδρικώς ερίζουν για την προτεραιότητα της πολιτικής επί της ισχύος ή επί των αρχών, μια αντιπαράθεση που κλιμακώθηκε έντονα κατά την πρώτη δεκαετία μετά τον Ψυχρό Πόλεμο. Το παράδοξο με τα τελευταία πυροτεχνήματα πολιτικής της ελληνικής κυβέρνησης απέναντι στις ΗΠΑ έγκειται στο γεγονός ότι παρουσιάζουν μεγάλα ελλείμματα τόσο από την σκοπιά του «ιδεαλισμού» όσο και από εκείνην του «ρεαλισμού». Χαρακτηρίζονται από προβλήματα ταυτόχρονα αναφορικά επί των αρχών, και επί της ανάγνωσης των συσχετισμών στο πεδίο της ισχύος.

Πρώτον. Ο αμερικάνικος-εβραϊκός-σαουδικός άξονας δεν είναι τόσο ισχυρός όσο προβάλλουν οι πάλαι... φιλοπαλαιστίνιοι αντιαμερικάνοι: Έχει απολέσει προς το παρόν την πρωτοβουλία στην Συρία, την ίδια στιγμή οι ΗΠΑ βιώνουν ένα ακόμα ζενίθ αντιδημοφιλίας στην Ευρώπη, περιθωριοποιούνται στην κεντρική και νοτιοανατολική Ασία, δείχνουν σημάδια επικίνδυνης εσωστρέφειας καθώς η αμερικάνικη κοινωνία εμφανίζεται επικίνδυνα διχασμένη και θρυμματισμένη.

Τέλος, προβάλει ως παραγωγική ανασυγκρότηση την περαιτέρω... στρατιωτικοποίηση, και φλερτάρει με την κλιμάκωση της έντασης τόσο έναντι του Ιράν, όσο και έναντι της Βόρειας Κορέας, όπως δείχνει η προϊούσα πολιτική κρίση του Λιβάνου, και η σκλήρυνση της ρητορικής Τραμπ έναντι του Κιμ. 

  •  Καθώς η Ελλάδα βρίσκεται πολύ κοντά στην διακεκαυμένη ζώνη, δεν μπορούμε να εκτεθούμε ως ενεργοί πρωταγωνιστές σεναρίων περαιτέρω κλιμάκωσης, επαναφοράς του Ψυχρού Πολέμου και όξυνσης των πολιτιστικών συγκρούσεων.

Όλα τούτα καθιστούν εξόχως προβληματική την «αμερικανο-σιωνιστική» μονομέρεια που τείνει να επιδεικνύει εσχάτως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ: Ζούμε σ' ένα μεταίχμιο μετάβασης από την μονοπολική παγκοσμιοποίηση σ' έναν πολυπολικό κόσμο, σε μια συγκυρία που λειτουργεί ως πολλαπλασιαστής αστάθειας και συγκρούσεων. Σε αυτό το ταραγμένο τοπίο, μια οικονομικά και πολιτικά «αδύναμη» χώρα των συνόρων, όπως είναι η δικιά μας δεν θα έπρεπε να εκτίθεται στην αιχμή καμίας αντιπαράθεσης: Καθώς η Ελλάδα βρίσκεται πολύ κοντά στην διακεκαυμένη ζώνη, δεν μπορούμε να εκτεθούμε ως ενεργοί πρωταγωνιστές σεναρίων περαιτέρω κλιμάκωσης, επαναφοράς του Ψυχρού Πολέμου και όξυνσης των πολιτιστικών συγκρούσεων. Αν κάνουμε κάτι τέτοιο, αυξάνουμε τις πιθανότητες αντιποίνων από την ρώσικη επιρροή στα Βαλκάνια, από τον ισλαμικό ριζοσπαστισμό που σαφώς διατηρεί έρεισμα στις πληθυσμιακές μετακινήσεις που διέρχονται από την χώρα και συχνά αποκλείονται εδώ, ενώ την ίδια στιγμή, επιτρέπουμε στις ΗΠΑ να μας χρησιμοποιήσει ως «ανταλλάξιμο διπλωματικό χαρτί», σε ό,τι αφορά στα ζητήματα του Αιγαίου, της Κύπρου, της Θράκης, στο πλαίσιο της δυναμικής επαναδιευθέτησης των αμερικανοτουρκικών σχέσεων.

Η επίτευξη ισχυρής εσωτερικής συναίνεσης γύρω από μια εθνική στρατηγική βάθους, η επιμονή στην πολυκεντρικότητα, επιδιώκοντας σχέσεις με τους πολλαπλούς πόλους ισχύος που τείνουν πλέον να εγκαθιδρυθούν, και η αναβάθμιση της ελληνικής αξιοπιστίας, που θα πρέπει να πείσει τις άλλες χώρες ότι είναι σε θέση να ακολουθήσει σταθερά μια ρεαλιστική στρατηγική αρχών αποτελούν τα στοιχεία που θα μας βοηθήσουν ώστε να ελαχιστοποιήσουμε τους μεγάλους κινδύνους που αντιμετωπίζει η χώρα.

Και εδώ ερχόμαστε στο ηθικό-πολιτικό έλλειμμα που χαρακτηρίζει την ελληνική ηγεσία. Η αναβάθμιση της Ελλάδας σε «στρατηγικό καλοθελητή» της Αμερικής στην ευρύτερη περιοχή, διότι περί αυτού πρόκειται, αποτελεί μια ακόμα κωλοτούμπα --φράση που έχει καθιερωθεί διεθνώς πλέον ότι χαρακτηρίζει την στάση της ελληνικής ηγεσίας. Μια κίνηση που πολλαπλασιάζει έτσι τα πλήγματα στο κύρος της χώρας, καθιερώνοντάς την κατά κάποιο τρόπο ως «επαίτη διεθνών συμμαχιών» και κράτος «όπου φυσάει ο άνεμος», που τρέχει μια πίσω από τον Πούτιν, για να τον ανταλλάξει την μεθεπόμενη ημέρα με τον Τραμπ.

Και εδώ είναι το απίστευτο των φιλοκυβερνητικών πανηγυρισμών, καθώς σπεύδουν να δημιουργήσουν μια «μεταπραγματικότητα»: Μια συμπεριφορά που ανάγει την χώρα σε «στρατηγικό κλωτσοσκούφι», προς γενική χρήση μάλιστα, πλασάρεται επικοινωνιακά ως πολιτική μεγάλων οριζόντων.

Η συρρίκνωση του γεωπολιτικού αισθητηρίου των Ελλήνων.

  •   Το γεγονός δε ότι πάλαι αντιαμερικάνοι, μεταβληθήκαν σε διαπρύσιους κήρυκες της νέας ελληνοαμερικανικής συμμαχίας, δίχως να εισπράξουν κανένα πολιτικό κόστος, είναι ακόμα ένα τεκμήριο που καταδεικνύει ότι μια σοβαρή μεταβολή έχει επέλθει στην συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας.

Το πρόβλημα όμως έγκειται στο γιατί αυτό το γεγονός περνάει στα ψιλά, και δεν κινητοποιεί εναντίον του την κοινή γνώμη. Κι αυτό παρ όλο που κατά παράδοση η ελληνική κοινωνία εμφανίζονταν ως πλέον ευαίσθητη περί τα γεωπολιτικά. Το γεγονός δε ότι πάλαι αντιαμερικάνοι, μεταβληθήκαν σε διαπρύσιους κήρυκες της νέας ελληνοαμερικανικής συμμαχίας, δίχως να εισπράξουν κανένα πολιτικό κόστος, είναι ακόμα ένα τεκμήριο που καταδεικνύει ότι μια σοβαρή μεταβολή έχει επέλθει στην συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας.

Επιγραμματικά, δύο είναι οι κυριότεροι λόγοι για τους οποίους συμβαίνει αυτό:Πρώτον, το κλίμα ακραίου οικονομισμού το οποίο επέβαλλαν από κοινού «μνημονιακοί» αλλά και η κυρίαρχη έκφραση των «αντιμνημονιακών», εθίζοντας μια ολόκληρη κοινωνία στο να απασχολείται αποκλειστικά με τους φόρους, τους μισθούς και τις συντάξεις, ξεχνώντας έτσι ότι η ελευθερία της δεν αποτελεί συνάρτηση μόνο του βιοτικού της επιπέδου, αλλά κυρίως της προσήλωσης με την οποία θα διεκδικήσει ευχέρεια και ελευθερία κινήσεων μέσα στο γεωπολιτικό της περιβάλλον.

Δεύτερον, το γεγονός ότι η μεθόδευση, και η μετέπειτα χρησιμοποίηση του δημοψηφίσματος από τον Αλέξη Τσίπρα, απαξίωσε εντελώς στα μάτια των Ελλήνων την έννοια της εθνικής ανεξαρτησίας. Η μεγάλη ήττα του 2015, ο ευρωδιασυρμός μέσω του οποίου συντελέστηκε, καθώς οι μαθητευόμενοι λέοντες μεταβλήθηκαν εν μια νυκτί σε κουταβάκια των ίδιων διαμεσολαβητών που μέχρι πριν λίγο κατήγγειλαν με ζήλο, δημιούργησε σε μια ολόκληρη κοινωνία την αίσθηση ότι η χώρα είναι όντως κλωτσοσκούφι, ότι διατηρεί ηγεσίες «της πλάκας», ότι βρίσκεται σε κατάσταση απόλυτης ανημποριάς: Γι' αυτό πλέον η δημόσια συζήτηση διεξάγεται με όρους τύπου «ποιος θα μας αναλάβει», «ποιος θα μας προστατέψει» κ.ο.κ

  •   Επιστρέψαμε έτσι στην εποχή των «κομμάτων προστασίας», όπου φιλοαμερικάνοι, φιλογερμανοί και φιλορώσοι ερίζουν για την επιλογή της προσφορότερης υποτέλειας.

Είναι μια πολύ βαθιά τομή, αυτή που συντελέστηκε με το φιάσκο του δημοψηφίσματος: Η υπονόμευση των αντιστασιακών αντανακλαστικών των Ελλήνων που επετεύχθη μέσω αυτής της ιστορίας, δεν αφορούσαν μόνο την εναντίωσή τους στα μνημόνια, αλλά στο σύνολο των ζητημάτων όπου κατά παράδοση αυτά ενεργοποιούνταν: Μεταξύ των οποίων και η εναντίωση σε κάθε έκφραση ιμπεριαλιστικής και επεκτατικής ισχύος, είτε αυτή είναι αμερικάνικη, είτε τουρκική, ισραηλινή κ.ο.κ.

Επιστρέψαμε έτσι στην εποχή των «κομμάτων προστασίας», όπου φιλοαμερικάνοι, φιλογερμανοί και φιλορώσοι ερίζουν για την επιλογή της προσφορότερης υποτέλειας. Πρόκειται για μια συγκυρία, στην οποία ένας λόγος σαν εκείνον της Ελληνικής Νομαρχίας του ανωνύμου του Έλληνα (1806), όπου ξόρκιζε τους συμπατριώτες του να μην περιμένουν την σωτηρία από κανέναν ξένον θα καταγγέλλονταν ως «ύποπτος λαϊκισμού». Ενώ η προβολή του Τραμπ από τους εν Ελλάδι όψιμους αμερικανιστές, σαν να είναι μια νέα παραλλαγή του πλούσιου Αμερικάνου θείου με τα δώρα, είναι, να φανταστούμε, υψηλή διπλωματία...

 Γιώργος Ρακκάς, 
πολιτικός επιστήμονας, διδάκτορας κοινωνιολογίας

ttps://www.huffingtonpost.gr/giorgos-rakkas/blog-apo-ton-antiamerikanismo-sti-syrriknosi-tou-geopolitikou-aisthitiriou-ton-ellinon_b_18500296.html

8/11/2017 


  Οι απόψεις, που δημοσιεύονται στα εκάστοτε- αποκλειστικά χάριν ενημέρωσης και προβληματισμού-αναρτώμενα άρθρα (ή κάθε είδους κείμενα) του ιστολογίου μου, εκφράζουν αποκλειστικά και μόνο τους αρθρογράφους που επώνυμα τις διατυπώνουν.  Τα πνευματικά δικαιώματα ανήκουν αποκλειστικά και μόνο στους δημιουργούς των κειμένων, εικόνων κλπ και των ιστολογίων που αναφέρονται.    Οι ''υπογραμμίσεις'' -χρώμα,μέγεθος γραμματοσειράς και οι εικονογραφήσεις-με εικόνες από το World Wide Web-στις αναρτήσεις γίνονται με ευθύνη του blogger. Στο αρχικό  πρωτότυπο κείμενο  παραπέμπεστε μέσω των επισυναπτόμενων ενεργών συνδέσμων.